หวังซิ่วหลานมองตามสายตาอยากรู้อยากเห็นของซูหยวนไป ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า “ซ่งเจิง เด็กคนนี้นี่ เจอคนแล้วทำไมไม่ทักทายสักคำล่ะ?”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาพอดี สายตาสบเข้ากับซูหยวนตรง ๆ
ชั่วขณะที่ซูหยวนเห็นหน้าเขาชัด ๆ สมองก็พลันว่างไปนิด นี่ไม่ใช่คนที่เธอเดินชนใต้ตึกที่ทำงานวันนั้นหรอกหรือ?
เขาสูงโปร่ง คิ้วตาคมสะอาด ผมสั้นเรียบร้อย ดูอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปด ทั่วทั้งร่างแผ่ความสุขุมเคร่งครัดแบบเฉพาะตัวของคนเคยเป็นทหาร
พอเห็นเธอ อีกฝ่ายก็ดูออกทันทีว่าเป็นใคร มุมปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าให้เป็นการทักทาย
ซูหยวนพยักหน้าตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจกำลังสงสัยว่า บังเอิญเกินไปแล้วไหมเนี่ย?
เหอฉิงยิ้มก่อนแนะนำว่า “เสี่ยวซู ฉันแนะนำให้รู้จักนะ นี่ซ่งเจิง หลานชายของประธานหวัง ปีที่แล้วเพิ่งย้ายกลับมาประจำเขตทหารประจำมณฑล
วันนี้ได้เจอกันก็ถือว่าเป็นวาสนา พวกคนหนุ่มสาวก็ทำความรู้จักกันไว้เยอะ ๆ คราวหน้าเจอกันอีกจะได้เป็นเพื่อนกัน”
หวังซิ่วหลานรับคำได้คล่องปรื๋อ “ใช่ ๆ มีเพื่อนเพิ่มก็มีทางเลือกเพิ่ม พวกเธอก็ยังหนุ่มสาว ทำความรู้จักกันไว้ไม่เสียหาย”
ขณะพูด เธอกวาดตามองซูหยวนกับซ่งเจิงสลับกันไปมา ใบหน้าแต้มรอยยิ้มแบบคนมีประสบการณ์ที่พยายามเก็บซ่อน แต่ก็ซ่อนความนัยไว้ไม่มิด
หัวใจซูหยวนกระตุกวูบ แล้วก็เข้าใจทุกอย่างทันที
ที่เหอฉิงโทรเรียกเธอมารับวันนี้ อ้างว่าดื่มเยอะจนขับรถไม่ได้ แท้จริงแล้วเจตนาไม่ได้อยู่ที่การให้มารับเลย