ขับรถกลับถึงเมืองลวี่เฉิง ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ซูหยวนจอดรถในลานจอดใต้ดิน เปิดท้ายรถ แล้วหิ้วของเดินไปที่ลิฟต์ทีละเที่ยว
เธอขึ้นลงลิฟต์อยู่หลายรอบ กว่าจะขนของทั้งหมดกลับถึงบ้านได้
แม้จะเหนื่อยอยู่บ้าง แต่เธอกลับรู้สึกอุ่นใจ
ถึงชาตินี้เธอจะมีมิติส่วนตัว แต่เวลาอยู่นอกบ้าน หากเลี่ยงได้ก็พยายามไม่ใช้
ยิ่งเวลาผ่านไป กล้องวงจรปิดบนถนนก็จะยิ่งมีมากขึ้น แทบจะมีอยู่ทุกที่
ถ้าเผลอติดนิสัยพึ่งพามิติส่วนตัวทุกครั้งที่เจอเรื่องอะไรขึ้นมา วันไหนถูกถ่ายไว้โดยไม่รู้ตัวก็ไม่แน่
เธอเสี่ยงไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปเธอยังต้องแต่งงานมีลูก
เธอไม่ได้คิดจะบอกใครเรื่องมิติส่วนตัวกับระบบ
ส่วนพ่อแม่ เธอกลัวว่าพวกท่านอายุมากแล้วจะไม่เข้าใจ อีกทั้งยังกลัวว่าถ้ารู้เข้าแล้วจะคิดมาก คอยเป็นห่วงเธอจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ
ส่วนคนอื่น เธอไม่ไว้ใจจริง ๆ
การถูกหักหลังในชาติก่อนทำให้เธอมองเห็นความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่ง
แม้แต่คนที่นอนเคียงข้างกันมาหลายสิบปี พอมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องก็ยังหันหลังให้กันได้ในพริบตา
นอกจากความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่พึ่งพาได้อย่างแท้จริง
ถ้าผลประโยชน์ล่อตาล่อใจมากพอ ต่อให้สนิทกันแค่ไหนก็อาจขายเราได้
เพราะอย่างนั้น เรื่องมิติส่วนตัวเธอจึงบอกใครไม่ได้ทั้งนั้น รวมถึงลูกในอนาคตของตัวเองด้วย
ส่วนเหตุผลที่กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วยังอยากแต่งงานมีลูก ซูหยวนเองก็เคยคิดถึงเรื่องนี้