หลังจากเจอกันครั้งก่อน ซ่งเจิงก็ส่งข้อความหาซูหยวนวันละสองสามข้อความ ทั้งเช้าและเย็น
ตอนเช้ามักจะถามสั้น ๆ ว่า “ตื่นหรือยัง” หรือไม่ก็เตือนว่า “วันนี้อากาศเย็นลง ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อยนะ”
ส่วนตอนเย็นก็มักส่งรูปอาหารมื้อค่ำจากโรงอาหารของหน่วยงานมาให้ดู ในถาดสเตนเลสมีทั้งเนื้อสองอย่างกับผักหนึ่งอย่าง
พร้อมข้อความว่า “ดูใช้ได้เลย รสชาติก็ไม่เลว”
บางครั้งก็เสริมว่า “ฉันรู้จักร้านเก่าแก่ร้านหนึ่ง รสชาติดีมาก ไว้มีโอกาสจะพาไปลองนะ”
เขาไม่ค่อยพูดมาก แต่ส่งมาทุกวันไม่เคยขาด
ตรงเวลาเหมือนตั้งนาฬิกาปลุกไว้ ตอนเจ็ดโมงเช้ากับหกโมงเย็นต้องมีข้อความส่งมาแน่ ๆ
บางครั้งตอนเที่ยงก็ส่งรูปอาหารกลางวันจากโรงอาหารมาให้ พร้อมข้อความว่า “หมูตุ๋นวันนี้ใช้ได้เลย”
บางครั้งซูหยวนยุ่งจนไม่ได้เปิดคิวคิว พอเธอตอบกลับ เวลาก็ผ่านไปพักใหญ่แล้ว แต่เขาไม่เคยถามย้ำหรือเร่ง พอถึงวันถัดไปก็ยังส่งข้อความมาเหมือนเดิม
แรก ๆ ซูหยวนตอบกลับอย่างสุภาพมาก ข้อความไปมาราวกับทำภารกิจให้เสร็จ ๆ ไป
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับพบว่าตัวเองค่อย ๆ ชินกับการคุยกับเขาเสียแล้ว
พอตื่นตอนเช้า สิ่งแรกที่ทำคือเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ เปิดคิวคิวดูว่าซ่งเจิงส่งข้อความมาหรือยัง
พอเห็นจุดแดงบนรูปโปรไฟล์พระอาทิตย์ขึ้น เธอก็แตะเข้าไปตอบว่า “เพิ่งตื่น” แล้วค่อยลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน
ก่อนนอนตอนกลางคืนก็ชินกับการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเหมือนกัน บางทีเขาส่งข้อความมาเร็ว ทั้งคู่ก็ได้คุยกันสองสามประโยคเรื่องโน่นเรื่องนี่