ซูหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เอาบัตรเงินเดือนกลับไปเถอะ ผู้ชายตัวคนเดียวออกไปข้างนอก ในกระเป๋าจะไม่มีเงินเลยไม่ได้หรอก
เงินเก็บฉันจะช่วยเก็บไว้ก่อน ถ้าต้องใช้เมื่อไหร่ก็บอกฉันก็แล้วกัน”
ซ่งเจิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ งั้นฉันเก็บบัตรเงินเดือนไว้
ส่วนเงินเก็บให้เธอจัดการ รหัสก็เป็นวันเกิดเธอ อย่าเอาแต่วางทิ้งไว้เฉย ๆ มีอะไรที่ควรซื้อก็ซื้อ ไม่ต้องประหยัดนัก”
ซูหยวนยิ้ม “เอาละ ๆ รู้แล้วน่า”
ซูหยวนเปิดสมุดบัญชีเงินฝากดูยอดเงิน แล้วอดเงยหน้ามองซ่งเจิงไม่ได้ “นายไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?”
ตั้งสองล้านกว่าหยวนแน่ะ ตอนแรกเธอคิดว่าซ่งเจิงเป็นทหาร เงินเดือนสูงกว่าเธอหน่อย แถมที่บ้านก็ช่วยเหลือเป็นครั้งคราว
เก็บเงินได้สักหลายแสนหยวนก็น่าจะมากแล้ว ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีเงินฝากตั้งสองล้านกว่าหยวน
“นายไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?”
ซ่งเจิงไม่ได้ปิดบัง เล่าให้เธอฟังทุกอย่าง
เงินเดือนเก็บไว้ส่วนหนึ่ง แต่ละปีเก็บได้สักสองสามหมื่นหยวน ทว่าเงินก้อนใหญ่ไม่ได้มาจากเงินเดือน
ก่อนหน้านี้ช่วงเทศกาลต่าง ๆ ตาของเขากับน้าชายให้เงินอั่งเปามาเป็นก้อนใหญ่
ปีที่เรียนจบ น้าชายให้เงินก้อนโตมา เขาค่อย ๆ เก็บสะสมจนมีเงินถึงตอนนี้
เมื่อสองปีก่อน เพื่อนสนิทสมัยเด็กหลายคนร่วมกันทำธุรกิจโลจิสติกส์ ขาดเงินทุนเลยชวนเขามาร่วมหุ้น ตอนนั้นเขาลงทุนไปห้าแสนหยวน
ปีที่แล้วเริ่มได้กำไรกลับมา แบ่งให้เขาหลายหมื่นหยวน ปีนี้คาดว่าน่าจะได้มากกว่าเดิม
หลังฟังจบ ซูหยวนไม่ได้พูดอะไร เธอเก็บสมุดบัญชีเงินฝากใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย