พอคิดถึงตรงนี้ จ้าวเผิงก็พลันรู้สึกใจไหวขึ้นมา
เขานึกถึงซูหยวน
ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตร่วมกับเขามาหลายสิบปี แม้จนถึงท้ายที่สุดทั้งคู่จะไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกันนัก แต่อย่างน้อยก็เป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต
ชาตินี้เธอคงยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกขโมยโชคชะตาไป
ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เธอใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง
จ้าวเผิงคิดว่าเขาน่าจะไปถามไถ่เธอสักหน่อย
อย่างไรเสีย ชาติก่อนทั้งคู่ก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ตอนนี้โชคชะตาของเธอไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ชีวิตก็คงไม่ราบรื่นนัก
ถ้าเธอใช้ชีวิตลำบาก เขาก็พอจะปลอบใจเธอได้ อย่างน้อยก็ให้เธอรู้ว่ายังมีคนห่วงใยอยู่
จ้าวเผิงลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วยื่นมือคลำกระเป๋ากางเกง ว่างเปล่า
ถึงนึกขึ้นได้ว่าหลังเกิดใหม่ เขายังไม่ยอมซื้อโทรศัพท์มือถือ
เขาค้นลิ้นชักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเจอบัตรโทรศัพท์ไอซีใบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเสื้อคลุมออกจากบ้าน
ไม่ไกลจากชั้นล่างของห้องเช่ามีตู้โทรศัพท์สาธารณะอยู่ตู้หนึ่ง ตัวตู้เป็นเหล็กสีเขียว มีฝุ่นเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง
บนกระจกมีใบปลิวโฆษณารับทำบัตรติดอยู่ ฉีกออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว เหลืออีกครึ่ง
จ้าวเผิงเปิดประตูกระจกเข้าไป สอดบัตรโทรศัพท์ไอซีลงในช่อง แล้วกดหมายเลขหนึ่ง
ชาติก่อนซูหยวนใช้หมายเลขนี้มาหลายปี ต่อมาเปลี่ยนโทรศัพท์มือถือไปหลายเครื่อง แต่ก็ไม่เคยเปลี่ยนเบอร์นี้
ปลายสายดังอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะมีคนรับ
เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย «ฮัลโหล ใครครับ?»