หลังจากถังซินหรานได้เงิน 13,000 หยวนมาแล้ว เธอก็ไม่ได้กลับห้องเช่า แต่ลากจ้าวเผิงกลับบ้านเกิดของเขาทันที
จ้าวเผิงไม่ยอมกลับ เขายืนนิ่งราวกับเท้าถูกตอกติดพื้น ก้มหน้าพูดว่าอับอายเกินไป ไม่อยากให้พ่อแม่รู้แล้วต้องเป็นห่วง บอกว่าจะหาทางจัดการเอง
ถังซินหรานหลับตาลง สูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก
“นายจะจัดการเอง? จะเอาอะไรไปจัดการ?
ตอนนี้ในกระเป๋ามีเงินอยู่เท่าไหร่ นายไม่รู้ตัวเองหรือไง?
จ้าวเผิง ฉันถามแค่คำเดียว นายจะกลับหรือไม่กลับ?”
จ้าวเผิงก้มหน้าไม่พูด มือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ไหล่ห่อเข้าหากัน ทั้งตัวเหมือนอยากมุดดินหนีไปให้พ้น
เสียงของถังซินหรานเบามาก แต่ทุกคำกลับทิ่มแทงจนคนฟังเจ็บปวด
“ตอนนี้รู้จักอายแล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?
ฉันทะเลาะกับแม่จนแตกหักก็เพื่อเอาเงินก้อนนี้กลับมาให้นาย
ตอนนี้นายกลับมาบอกฉันว่าไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงงั้นเหรอ?
ได้ ถ้านายไม่กลับ พรุ่งนี้เราไปหย่ากันเลย
หย่าแล้วนายอยากทำอะไรก็ทำ ฉันจะพาลูกในท้องกลับบ้านแม่ ส่วนนายจะถูกเจ้าหนี้ตามทวงจนฟันตาย ฉันก็ไม่สน!”
จ้าวเผิงเงยหน้ามองเธอ ขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ผ่านไปนานกว่าจะได้ยินเขาเอ่ยเสียงแหบพร่าขึ้นมาคำหนึ่ง “กลับ ฉันกลับ”
ทั้งสองขึ้นรถ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรเลย
ถังซินหรานพิงหน้าต่าง มองทุ่งนาที่ค่อย ๆ เลื่อนผ่านไปทีละผืน มือวางอยู่บนท้อง ไม่อยากพูดอะไรสักคำ