จ้าวต้าฉีไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่เปื้อนกางเกง ก่อนหันหลังเดินหลังค่อมเข้าไปในบ้าน
พอเดินถึงหน้าประตู เขาก็หยุดชะงัก หันหน้ามาด้านข้างโดยไม่มองจ้าวเผิง แล้วพูดเสียงเบา
“แกลองคิดดูให้ดีแล้วกัน ฉันก็ยังพูดเหมือนเดิม พ่อแม่แกไม่มีความสามารถ ช่วยอะไรแกไม่ได้หรอก
แกก็โตแล้ว เรื่องเหตุผลแกเข้าใจมากกว่าฉัน แต่คิดให้ดีนะ บางเรื่องถ้ารอให้ชนกำแพงแล้วค่อยหันกลับมา มันก็สายเกินไปแล้ว”
จากนั้นเขาก็ก้าวข้ามธรณีประตู ม่านประตูพลิ้วลงมาบดบังเงาร่างของเขา
ภายในลานบ้านเงียบสนิท
ไฟในเตาเผามอดดับไปนานแล้ว แม้แต่ไออุ่นสุดท้ายก็สลายหายไปจนหมด
เหลือเพียงแสงสีเทาขาวริบหรี่ตรงขอบฟ้า ค่อย ๆ มืดลงทีละนิด
ในหูของจ้าวเผิงมีแต่เสียงอื้ออึง ประโยคที่พ่อพูดวนเวียนอยู่ในหัว
เขายืนอยู่ในลานบ้านคนเดียวนานมาก จนขาชาไปหมดก็ยังไม่ขยับ
คำพูดของพ่อวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
อาเล็กของเธอไม่ใช่พ่อเธอ ผู้อำนวยการเขตคนเดียวจะจัดการเรื่องมากมายขนาดนั้นได้ยังไง ถ้าทุ่มเงินหกหมื่นลงไปแล้วเรื่องไม่สำเร็จจะทำยังไง
ทุกคำถามเหมือนตะปูที่ตอกตรึงอยู่ในใจ ถอนออกไม่ได้
แต่กองไฟที่อัดแน่นอยู่ในใจจ้าวเผิงกลับยิ่งลุกโชน
เขากัดฟัน กำหมัด เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดทะมึนลงเรื่อย ๆ ขอบตาร้อนผ่าว แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้
ยิ่งทุกคนดูถูกเขา เขาก็ยิ่งต้องสู้ให้สุดตัว
ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ถ้าแค่นี้ยังไม่กล้าเสี่ยง แล้วเขาจะกลับมาเกิดใหม่ทำไม?
จะให้ใช้ชีวิตอย่างขี้ขลาดไร้ศักดิ์ศรีไปอีกทั้งชาติไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้