จ้าวเผิงมีบัญชีค้างคาอยู่ในใจมาตลอด เริ่มจดมาตั้งแต่ชาติก่อน ไล่เรียงทีละเรื่องอย่างชัดเจน
เขาจำได้ขึ้นใจว่า ตั้งแต่เล็กจนโต ของดีอะไรที่บ้านมี ก็ต้องยกให้พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองก่อนเสมอ
พี่ชายคนโตอยากเรียนขับรถ พ่อแม่ถึงกับขายทุกอย่างและยืมเงินมาให้เขาเรียน
พี่ชายคนรองอยากเรียนทำอาหาร พ่อวิ่งวุ่นไปทั่วครึ่งอำเภอ ฝากคนช่วยหาครูให้
แต่พอถึงคราวเขา พ่อแม่กลับพูดอยู่เสมอว่า บ้านเรามีแค่นี้ ก็ทน ๆ เอาหน่อยแล้วกัน
ตอนเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยครูได้ พ่อแม่ก็หน้าบาน ไปอวดใครต่อใครว่าลูกชายคนเล็กเอาถ่าน สอบเข้ามหาวิทยาลัยครูได้ เรียนจบมาก็จะได้กินเงินหลวง
แต่พอถึงวันเปิดเรียน ที่บ้านกลับมีเงินให้เขาแค่ 300 หยวนเป็นค่าเดินทาง
ค่าเล่าเรียนตลอดสี่ปี เขากู้เงินกู้เพื่อการศึกษามาจ่ายทั้งหมด พ่อแม่บอกว่าที่บ้านมีภาระหนัก พอเรียนจบมีเงินเดือนแล้ว เขาต้องหาทางใช้หนี้เอง
แต่ปีเดียวกันนั้น พี่ชายคนโตเตรียมแต่งงาน พ่อแม่กลับสร้างบ้านใหม่สองหลังรวด แต่ละหลังเป็นบ้านอิฐหลังคากระเบื้องห้าห้องเหมือนกันหมด
ถึงอย่างนั้น พ่อแม่ยังโทษตัวเอง บอกว่าทำให้พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองต้องน้อยหน้า บ้านคนอื่นสร้างบ้านให้ลูกยังได้บ้านสองชั้น
พี่สะใภ้ทั้งสองคนก็ไม่พอใจหลังแต่งเข้ามา คิดว่าบ้านที่สร้างไว้แย่เกินไป แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้การส่งเขาเรียนมหาวิทยาลัย
เรื่องพวกนี้เขาไม่พูด ไม่ได้แปลว่าไม่รู้ไม่เห็น แค่ขี้เกียจรื้อฟื้นเรื่องเก่า
เขารู้ดีว่าต่อให้เอาเรื่องขึ้นมาพูด ก็มีแต่ทำให้คนในบ้านเสียหน้า ไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย