เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน ซูหยวนก็นั่งไม่ติดแล้ว
เธอหยิบเอกสารฉบับสุดท้ายที่อยู่ตรงหน้ามาตรวจซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วก็ปิดแฟ้ม ยัดเข้าไปในตู้เก็บเอกสาร
จากนั้นก็ก้มลงเปิดลิ้นชัก เช็กว่ากุญแจรถยังอยู่ในกระเป๋าหรือเปล่า
โจวหลินโผล่หัวออกมาจากหลังจอคอมพิวเตอร์ครึ่งหนึ่ง พอเห็นท่าทางกระสับกระส่ายของเธอก็อดหัวเราะไม่ได้
“ดูท่าทางเข้า คิดจะเลิกงานแล้วตรงกลับบ้านเกิดเลยเหรอ?”
“แน่นอนสิ”
ซูหยวนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อคลุม
“ฉันไม่ได้เจอพ่อแม่มาทั้งอาทิตย์แล้ว ออกเดินทางเร็วหน่อย จะได้กลับไปกินมื้อเย็นกับพวกท่านทัน
เมื่อคืนฉันเก็บของเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนเช้าก็ขับรถมาเลย จอดไว้ที่ลานจอดรถข้างที่ทำงาน
เลิกงานปุ๊บก็ขึ้นทางด่วนวงแหวนรอบนอกได้เลย เลี่ยงช่วงรถติดตอนเย็น ไม่ต้องติดแหง็ก อย่างน้อยก็ถึงบ้านเร็วขึ้นตั้งครึ่งชั่วโมง”
โจวหลินฟังแล้วทำปากยื่นอย่างอิจฉา
“อิจฉาคนมีรถอย่างพวกเธอจริง ๆ เหยียบคันเร่งทีเดียว จะไปไหนก็สะดวก
ไม่เหมือนฉัน กลับบ้านเกิดทีต้องต่อรถเมล์ตั้งสองต่อไปสถานีรถโดยสารทางไกล แล้วจากในอำเภอก็ต้องต่อรถเมล์ระหว่างเมืองไปลงหน้าบ้าน กว่าจะถึงก็หมดไปครึ่งค่อนวัน
ฉันยังเมารถอีก ทุกครั้งที่กลับไปเหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งมาราธอนเสียอีก”
ซูหยวนหยิบโทรศัพท์ออกมา “งั้นก็พยายามเก็บเงินซื้อรถสิ คนเมารถพอขับเองก็ไม่เมาแล้ว