จ้าวเผิงไม่รู้ว่าหลี่จิงจิงแอบขัดขาเขา แถมยังไม่รู้ด้วยว่าหลังจากออฟไลน์จากคิวคิว หลี่จิงจิงก็โทรหาซูหยวนทันที
เขายังคิดว่าตัวเองเป็นแค่เพื่อนเก่าสมัยเรียนธรรมดา ๆ ในสายตาหลี่จิงจิง ถามไถ่เรื่องสัพเพเหระไม่กี่คำคงไม่ทำให้เธอคิดมาก
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเสียชื่อเสียงในกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายไปนานแล้ว
ถึงในกลุ่มใหญ่จะไม่มีใครพูดอะไรต่อหน้า แต่เพื่อนเก่าลับหลังตั้งกลุ่มย่อยกันไว้ไม่น้อย คอยเมาท์เรื่องของเขาโดยเฉพาะ
เรื่องที่เขากู้เงินนอกระบบมาเล่นหุ้นจนขาดทุน เรื่องที่แม่ของเขานั่งตบต้นขาร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงธรณีประตู
เรื่องที่เขาทำงานในโรงเรียนจนกระทั่งไม่มีแม้แต่คาบพละให้สอน เรื่องพวกนี้ถูกเอามาพูดซ้ำไปซ้ำมาในกลุ่มย่อยเหล่านั้น
หลายคนอาศัยเรื่องตลกของเขาเป็นกับข้าว ตอนเที่ยงก็ถือถาดอาหารในโรงอาหารของที่ทำงาน กินข้าวไปพลางเลื่อนดูข้อความในกลุ่มคิวคิวไปพลาง คอยดูว่าเขาก่อเรื่องน่าขำชวนขนลุกอะไรขึ้นมาอีก
จ้าวเผิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย
เขายังคิดว่าในสายตาเพื่อนเก่า ตัวเองยังเป็นหัวหน้าห้องพละคนนั้นเมื่อครั้งก่อน สูงโปร่ง มนุษยสัมพันธ์ดี เล่นบาสก็ดูเท่
เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองรูปโปรไฟล์ของหลี่จิงจิงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ค่อย ๆ มืดลง
ซูหยวนอยู่ไกลถึงเมืองลวี่เฉิง ตอนนี้คงยังไปหาไม่ได้
ตอนนี้เธอมีชีวิตดีขนาดนั้น ต่อให้เขาเข้าไปหา ก็คงไม่ได้รับการต้อนรับดี ๆ หรอก
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่รู้ว่าชาติก่อนตัวเองเคยเป็นสามีของเธอ