จ้าวเผิงพยายามเค้นสมองนึกถึงเนื้อเรื่องอยู่ทางนั้น ส่วนตอนซูหยวนกดรับของจากระบบ เธอก็พบว่ามีของเพิ่มเข้ามาในรายการเงินช่วยเหลือ
เธอกดเปิดดู เห็นนิยาย 20 เล่มเรียงเป็นระเบียบอยู่ในช่องเก็บของของระบบ
เธอหยิบออกมาเล่มหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ พลิกดูไปสองสามหน้า แล้วก็เห็นตัวอักษรเล็ก ๆ พิมพ์อยู่บนหน้าปกด้านใน
“หนังสือเล่มนี้เริ่มลงเป็นตอนบนเว็บไซต์นิยายจงเหวินแห่งหนึ่งเมื่อเดือนมกราคม ปี 2009”
ซูหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพลิกดูอีกหลายเล่ม แล้วพบว่าปีที่เริ่มลงเป็นตอนของทุกเล่มอยู่ระหว่างปี 2008 ถึง 2010
เธออดดีใจไม่ได้ เพราะนิยายพวกนี้เคยตามอ่านมาหมดแล้วในชาติก่อน
บางเรื่องอ่านไปได้ครึ่งทางก็เลิกอ่าน บางเรื่องก็ตามจนจบ
ต่อมานิยายเหล่านี้ถูกดัดแปลงเป็นละครและภาพยนตร์ หลายเรื่องดังเป็นพลุแตก
นี่เท่ากับว่าเธอได้ดูพวกมันล่วงหน้า ไม่รู้ว่านำหน้าคนที่ตามอ่านตอนอัปเดตในสมัยนั้นไปกี่ปี
ระบบเห็นท่าทางยิ้มแป้นไร้เดียงสาของเธอแล้วก็อดโผล่ออกมาไม่ได้
“ที่ให้หนังสือพวกนี้ไป ไม่ใช่ให้เธอนอนอ่านสบาย ๆ แต่หวังให้เธอรู้จักเอามันไปใช้หาเงินต่างหาก
อดีตสามีของเธอ จ้าวเผิง วันนี้นั่งอุดอู้อยู่ทั้งบ่าย คิดจะเขียนนิยายออนไลน์หาเงิน แต่สุดท้ายในหัวกลับว่างเปล่าเหมือนโดนล้างสมอง
นึกชื่อตัวเอกไม่ออก จำไม่ได้แม้แต่นางเอกแซ่อะไร กระทั่งปีที่สอบได้จิ้นซื่อก็ยังลืม
นั่งอุดอู้อยู่ทั้งบ่าย เขียนได้ไม่กี่คำ ทั้งเรื่องมีแต่คำว่า ‘จากนั้น’ สุดท้ายก็ลบทิ้งหมด”