จ้าวเผิงจ้องหน้าจออยู่นาน นิ้ววางอยู่บนแป้นพิมพ์แต่ไม่ขยับ
สายที่ขึงตึงอยู่ในใจมาตลอดพลันหย่อนลงเล็กน้อย หลังได้เห็นข้อความไม่กี่ประโยคนั้นของหลี่จิงจิง
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วถอนหายใจยาว
ที่แท้ซูเซี่ยงเฉียนก็ใช้เส้นสาย ไม่น่าล่ะ
ก็ว่าอยู่ คนอย่างซูหยวนจะสอบเข้ารับราชการในเมืองหลวงของมณฑลด้วยตัวเองได้ยังไง
พอคิดแบบนี้ ความขุ่นใจในใจจ้าวเผิงก็คลายลงไปไม่น้อย
ชาตินี้ซูหยวนก็ยังต้องพึ่งครอบครัว ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย
พ่อของเธอเป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียน มีทั้งเส้นสายและเครือข่าย ยอมทุ่มเงินปูทางให้ลูกสาว เธอจะสอบติดก็ไม่แปลก
จ้าวเผิงนึกถึงตัวเอง ถึงจะยืมเงินมาแต่งงานกับถังซินหราน แต่ยังไงเขาก็ประคองตัวเองมาด้วยลำแข้งของตัวเอง
พ่อของเขานอกจากจะด่าเขาก็เอาแต่ถอนหายใจ พี่ชายสองคนตอนเขาไปยืมเงินก็ทำหน้าเหมือนใครไปติดหนี้พวกเขา
พ่อแม่ของเขามีแต่คำว่า “ทำให้เป็นห่วงไม่เลิก” นอกนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก
ตั้งแต่ต้นจนจบ ดูเหมือนคนที่เขาพึ่งพาได้มีแค่ตัวเองมาตลอด
คิดแบบนี้แล้ว จ้าวเผิงก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งกว่าซูหยวนจริง ๆ
เธอพึ่งพาพ่อ ส่วนเขาพึ่งพาตัวเอง
เขาคิดว่าตัวเองยังเชิดหน้าสู้ซูหยวนได้
แต่พอนึกถึงอนาคตของเขตซินตง ก็อดรู้สึกเปรี้ยวในใจไม่ได้
นั่นสินะ มีพ่อแม่ที่รัก แถมยอมทุ่มเงินฝากฝังคนอื่น มันดีจริง ๆ
นั่นมันเขตซินตงเลยนะ เขตใหม่ที่ในอนาคตราคาบ้านแพงที่สุดและพัฒนาเร็วที่สุดในเมืองลวี่เฉิง ใครบ้างจะไม่อิจฉา?
จ้าวเผิงก้มมองกระเป๋ากางเกงที่ว่างเปล่าของตัวเอง แล้วนึกถึงสีหน้าเย็นชาของถังซินหราน รวมถึงสายตาของพี่ชายสองคนตอนมองเขา
เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ มองเพดาน รู้สึกว่าความอัดอั้นในใจกลับมาอีกแล้ว หนักยิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก