“ฉันคิดมาดีแล้ว”
เสียงถังซินหรานแผ่วเบา เจือความอ่อนแรงหลังป่วย
“ฉันอยากสมัครไปสอนหนังสือในพื้นที่ห่างไกล เปลี่ยนบรรยากาศ ไปให้ไกลสักสองสามปี รอให้เรื่องนี้ซาลงแล้วค่อยว่ากัน”
ถังเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว ก่อนปฏิเสธทันที “ไม่ได้
ไปสอนหนังสือในพื้นที่ห่างไกลลำบากเกินไป สภาพความเป็นอยู่ก็แย่ แถมยังอยู่ไกล เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวไปไกลขนาดนั้น ฉันกับป้าใหญ่เป็นห่วง
อีกอย่าง เธอจะไปสอนกี่ปี? สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ดี การหนีปัญหาไม่ใช่วิธีแก้
เธอหลบได้แค่ชั่วคราว จะหลบไปตลอดชีวิตหรือไง? คงไม่ถึงขั้นไม่กลับมาอีกเลยหรอกนะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนผ่อนน้ำเสียงลง แล้วพูดความคิดที่ครุ่นคิดมาตลอดทางออกมา
“ฟังคำแนะนำของอาเถอะ สอบปริญญาโทสิ
ลาออกมาเรียนเต็มเวลาไปสักสองสามปี ไปเมืองหลวงของมณฑล ไปปักกิ่ง ไปที่ที่ใหญ่กว่านี้เพื่อเปิดหูเปิดตา
พอเรียนจบปริญญาโท โลกทัศน์ก็กว้างขึ้น มีโอกาสมากขึ้น ทางเลือกก็เยอะขึ้น
ถึงตอนนั้นจะอยู่ที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องติดแหง็กอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ นี่
ค่าเล่าเรียนกับค่าครองชีพไม่ต้องห่วง ฉันกับป้าใหญ่จะรับผิดชอบเอง เธอแค่ตั้งใจเรียนก็พอ”
ถังซินหรานชะงัก นั่งมองเขาอย่างเหม่อลอย ครู่หนึ่งถึงจะตั้งสติได้
สอบปริญญาโทหรือ?
ใช่ว่าเธอไม่เคยคิด
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยเตรียมตัวอย่างจริงจังอยู่ครั้งหนึ่ง ขาดอีกแค่ไม่กี่คะแนนก็สอบติดแล้ว
หลังเรียนจบก็ยุ่งกับการคบหา ยุ่งกับการเตรียมงานแต่ง ยุ่งอยู่กับจ้าวเผิงจนลืมความคิดนี้ไปนานแล้ว
อีกอย่าง พื้นฐานของเธอก็ไม่ได้ดีนัก เรียนจบมาเกือบสองปี ความรู้ในตำราลืมไปเกือบหมดแล้ว ถ้าจะกลับมาเริ่มอ่านหนังสือสอบใหม่จริง ๆ คงไม่ง่าย