วันนั้น ขณะที่จ้าวเผิงกำลังนั่งคิดหาทางหาเงินอยู่ในห้องทำงานของฝ่ายธุรการกลางของโรงเรียน ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำคนหนึ่งก็เดินมาหยุดตรงหน้า แล้วยื่นนามบัตรให้เขา
“คุณจ้าว สวัสดีครับ ผมแซ่หลิน ได้รับมอบหมายจากคุณถังผู้ว่าจ้าง ให้มาคุยเรื่องหย่ากับคุณครับ”
หัวใจจ้าวเผิงกระตุกวูบ ในห้องทำงานยังมีเพื่อนร่วมงานคนอื่นอยู่ด้วย แต่ละคนกำลังง่วนกับงานของตัวเอง พอเห็นเข้าก็แอบเหลือบมองมาทางนี้ หูผึ่งกันเป็นแถว
จ้าวเผิงฝืนใจเอ่ย เสียงแห้งผากเล็กน้อย “แต่ผมไม่ได้คิดจะหย่ากับซินหรานนะครับ”
ทนายหลินวางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนมาตรงหน้าเขา
จ้าวเผิงก้มมอง เห็นตัวอักษรห้าคำว่า “ข้อตกลงการหย่า” พิมพ์เรียงเป็นระเบียบ ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงจนแสบตา
เหตุผลในการหย่าบนข้อตกลงเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ฝ่ายชายใช้ความรุนแรงในครอบครัว ทำให้ฝ่ายหญิงแท้งโดยไม่คาดคิด ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางคืนดีกันได้
ข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว แต่ทุกคำแทงใจดำ
“คุณจ้าวเผิง ผมแนะนำให้จากกันด้วยดี เซ็นชื่อเถอะครับ”
ทนายหลินยืนอยู่ข้างโต๊ะ น้ำเสียงราบเรียบ ไม่เย็นชาและไม่อบอุ่น เป็นความเฉยเมยตามหน้าที่
“พูดกันตามตรง ผมได้รับมอบหมายจากคุณถัง คุณคงรู้ใช่ไหมครับว่าผมหมายถึงคุณถังคนไหน”
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดเสียงต่ำลง แต่คำข่มขู่ในน้ำเสียงกลับชัดเจน
“ถ้าคุณไม่เซ็น ทางคุณถังจะยื่นฟ้องหย่าโดยตรงครับ
ถึงตอนนั้น ถ้าเรื่องทำร้ายภรรยาจนแท้งแพร่ไปถึงศาล ทั้งงานและชื่อเสียงของคุณคงไม่ค่อยดีนัก”