ที่บ้านของซูเหยา เธอกับหวังไห่เทาแบ่งหน้าที่กันชัดเจน เธอออกไปทำงานข้างนอก ส่วนเขาดูแลบ้าน
ซูเหยาเป็นพี่สาวคนโตของบ้าน นิสัยต่างจากซูหยวนน้องสาวอย่างสิ้นเชิง
ตั้งแต่เด็กเธอก็มีความคิดเป็นของตัวเอง พอตัดสินใจเรื่องไหนแล้ว ต่อให้วัวแปดตัวมาฉุดก็ลากเธอไปไม่ได้
เสิ่นเหมยส่งเธอไปเรียนเต้น แต่เธอกลับยืนกรานว่าจะเรียนศิลปะการต่อสู้
เสิ่นเหมยโมโหจนกลับบ้านมาบ่นกับซูเซี่ยงเฉียนอยู่นาน แต่ซูเซี่ยงเฉียนกลับมองเรื่องนี้อย่างสบาย ๆ “ถ้าเจ้าตัวอยากเรียนก็ให้เรียนไปสิ อย่างน้อยก็ดีกว่ากระโดดโลดเต้นอยู่บ้านทั้งวัน”
จะให้ซูเหยานั่งอ่านหนังสือเรียบร้อยอยู่ในห้องเรียน ยังยากกว่าฆ่าเธอเสียอีก
ตอนเธอเรียนมัธยมต้นกับมัธยมปลาย นิยายรักไต้หวันกำลังได้รับความนิยมมาก
เด็กผู้หญิงหลายคนในห้องชอบเรื่องรักหวานซึ้งของฉยงเหยาและอี้ซู
แต่ซูเหยาไม่เหมือนคนอื่น เธอชอบนิยายกำลังภายใน
มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอแอบหนีออกจากบ้าน นั่งรถไปวัดเส้าหลินที่เติงเฟิง บอกว่าจะไปฝากตัวเป็นศิษย์เรียนวิชา
สุดท้ายไม่ได้เป็นศิษย์ใคร ซูเซี่ยงเฉียนต้องรีบขับรถไปรับกลับบ้านกลางดึก
แต่พอกลับถึงบ้าน ใต้ตำราเรียนก็ยังมีนิยายกำลังภายในซุกอยู่เหมือนเดิม ครูสอนอยู่หน้าห้อง ส่วนเธอก็พลิกอ่านอย่างเพลิดเพลินอยู่ข้างล่าง
เธอถูกครูประจำชั้นจับได้หลายครั้ง ทุกครั้งที่ต้องเรียกผู้ปกครอง เสิ่นเหมยก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ไปพบครู
ระหว่างทางกลับบ้าน เสิ่นเหมยบ่นเธอสองสามคำ แต่เธอก็ยังไม่ยอม “หนูแค่อ่านเอง ไม่ได้ทำให้ฟังครูไม่รู้เรื่องสักหน่อย”
เสิ่นเหมยถลึงตาใส่ “ไม่ทำให้ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? ครูเธอบอกว่าคาบที่แล้วเธอไม่เปิดหนังสือเรียนเลยด้วยซ้ำ”