บางครั้งซูหยวนก็คิดเหมือนกันว่า การใช้ชีวิตแบบพี่สาวกับหวังไห่เทาก็ดีไม่น้อย
คนหนึ่งออกไปลุยข้างนอก อีกคนดูแลบ้าน แบ่งหน้าที่กันชัดเจน ต่างคนต่างไม่ต้องพูดว่าใครดีกว่าใคร
แต่ถึงจะอิจฉา ถ้าให้เธอเป็นผู้หญิงเก่งแบบซูเหยา เธอก็ทำไม่ไหวจริง ๆ
เธอไม่มีความสามารถแบบซูเหยา ที่ไปอยู่ที่ไหนก็เข้ากับคนอื่นได้ง่ายดาย
ซูเหยาเป็นคนเปิดเผยโดยธรรมชาติ คุยกับใครก็เข้าขากันได้ แค่ยืนปะปนอยู่ในกลุ่มคนไม่ถึงสิบนาทีก็ผูกมิตรกับคนอื่นได้แล้ว
เธอเกิดมาเพื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ข้างนอก ถ้าให้ขังตัวเองอยู่แต่ในบ้านคงอึดอัดไปทั้งตัว
ซูหยวนต่างออกไป แค่คิดว่าต้องออกไปเข้าสังคมและคุยธุระกับคนอื่นทุกวันก็ปวดหัวแล้ว
เพราะฉะนั้น ถึงจะอิจฉา ชีวิตก็ต้องใช้ในแบบของตัวเอง
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ซูเหยาขับรถพาซูหยวนไปที่ร้าน
พอเข้าร้าน ซูเหยาก็กดเธอลงนั่งบนม้านั่งหน้าห้องลองเสื้อ แล้วทิ้งท้ายว่า
“ห้ามขยับ รออยู่นี่”
จากนั้นก็หันไปบอกพนักงานให้เอาสินค้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงออกมาทั้งหมด
เสื้อผ้าใหม่ถูกแขวนเรียงตรงหน้าซูหยวนทีละตัว ซูเหยายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม กอดอกพิจารณาซ้ายทีขวาที
“สีนี้ใส่แล้วหน้าดูสว่าง เอาตัวหนึ่ง”
“ทรงนี้ดูเนี้ยบดี เอาตัวหนึ่ง”
“เสื้อแจ็กเก็ตตัวนี้ใส่ไปทำงานก็เหมาะ เอาตัวหนึ่ง”
“ตัวนี้...”
ซูหยวนกำลังจะพูดว่า “พี่ เยอะไปแล้ว” แต่พอซูเหยาตวัดสายตามองมา เธอก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
ลองเสื้อผ้าไปได้หลายชุด ซูเหยาก็ก้มลงค้นรองเท้าหน้าชั้นอยู่นาน ก่อนเลือกผ้าใบมาให้สองคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาวอีกสองคู่ แล้วยื่นให้ซูหยวน