มื้อเช้าวันนี้ทำให้ซูหยวนอิ่มเอมใจมาก ถึงกับซดน้ำซุปจนหมดเกลี้ยง
วางชามลงแล้วลูบท้อง ซูหยวนก็ลุกขึ้นอย่างพอใจ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายเงิน
เจ้าของร้านรับเงินแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอ “คราวหน้ามาอีกนะลูกสาว”
ซูหยวนขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับบ้าน จอดรถให้เรียบร้อย แล้วเข็นรถสามล้อถีบออกมาจากโรงเก็บของ
เธอหยิบข้าวสารถุงหนึ่งจากห้องนั่งเล่น วางลงในกระบะรถสามล้อ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เข้าไปค้นคลังมิติอีกรอบ
แอปเปิลกับส้มอย่างละตะกร้า แถมยังมีขนมปังกรอบกับเค้กอีกสองกล่องที่ซื้อให้หลานชายคนโต เธอยกทั้งหมดขึ้นรถแล้วจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
อยู่บ้านเฉย ๆ ก็ไม่มีอะไรทำ สู้เอาของพวกนี้ไปให้บ้านพี่สาวทีเดียวเลยดีกว่า จะได้แวะดูด้วยว่าหลานชายผอมลงบ้างหรือยัง
ซูหยวนถีบรถสามล้อคันเล็กออกจากบ้าน
พี่สาวคนโตของเธอ ซูเหยา แต่งงานอยู่ไม่ไกล บ้านสามีอยู่แถวประตูตะวันออกของอำเภอ ปั่นสามล้อเอื่อย ๆ ไปก็ใช้เวลาราวสิบนาที
ย่านประตูตะวันออกนับเป็นเขตเมืองเก่าของอำเภอ สองข้างถนนมีต้นอู๋ถงเก่าแก่ปลูกเรียงราย เรือนยอดแผ่ปกคลุมถนนไปกว่าครึ่ง
ร้านค้าริมถนนส่วนใหญ่เป็นร้านขายของชำ ร้านตัดผม และแผงอาหารเช้าที่เปิดโดยคนท้องถิ่น
บ้านสามีของซูเหยาไม่เหมือนบ้านตระกูลซู
บ้านที่ตระกูลซูอยู่ตอนนี้เป็นบ้านที่สร้างขึ้นเองบนที่ดินที่ซื้อไว้ในอำเภอภายหลัง มีลานเล็ก ๆ กับบ้านสองชั้น ลานไม่ใหญ่แต่ก็พอใช้งาน
ส่วนบ้านสามีของซูเหยานั้นต่างออกไป พ่อแม่สามีของเธอเป็นคนเก่าแก่ที่ตั้งรกรากอยู่แถบประตูตะวันออกมาหลายสิบปีแล้ว