จ้าวเผิงกุมใบหย่าฉบับสีแดงคล้ำไว้ เดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดกลับไปยังห้องเช่า
เป็นบ้านพักในตรอกเก่าแก่ของตัวอำเภอ ผนังด้านนอกก่อด้วยอิฐสีเขียว ส่วนผนังด้านในสีซีดจางไปนานแล้ว มุมผนังบางแห่งลอกเป็นแผ่นเล็ก ๆ
ตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ ถังซินหรานเป็นคนจัดการติดวอลล์เปเปอร์สีขาวนวล ซื้อทั้งตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง
ห้องเล็ก ๆ ถูกจัดเก็บจนสะอาดสว่าง พอผลักประตูเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้าน
แต่ตอนนี้ ทั้งห้องกลับเหลือเพียงความเงียบเหงา
ข้าวของของถังซินหรานถูกขนย้ายออกไปหมดแล้ว
ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่เหลือที่ว่างเกินครึ่ง บนโต๊ะเครื่องแป้งไม่มีขวดครีมบำรุงผิวเหลืออยู่เลยสักขวด เหลือเพียงโฟมล้างหน้าที่เขาใช้ครึ่งหลอดตั้งโดดเดี่ยวอยู่ตรงมุม
บนพื้นมีเสื้อผ้าสกปรกของเขากระจัดกระจาย ถุงเท้าถูกโยนไว้ข้างชั้นวางรองเท้า ส่วนโต๊ะกลางก็เต็มไปด้วยถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินเหลือ
รกไปหมด เหมือนชีวิตตอนนี้ที่พังยับเยิน
เขาโยนใบหย่าลงบนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง สปริงที่นอนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เพดานเหนือศีรษะด่างพร้อยอย่างหนัก บริเวณที่สีผนังหลุดลอกมีคราบน้ำสีเหลืองซึมอยู่ เขาจ้องรอยนั้นอยู่นาน สมองว่างเปล่าไปหมด
ต่อจากนี้จะทำยังไงดี?
หนี้สองหมื่นหยวนยังค้างอยู่ตรงนั้น งานที่ทำอยู่ก็แทบจะรักษาไว้ไม่ได้ แต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อ
เขาคิดจะพลิกชีวิตด้วยการเขียนนิยายออนไลน์ อดนอนเขียนอยู่หลายคืนจนได้สองหมื่นตัวอักษร ส่งไปแล้วก็เงียบกริบเหมือนโยนหินลงทะเล ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น
เรื่องเล่นหุ้นก็ไม่ต้องคิดถึงเลย อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจ สุดท้ายกลับเป็นหนี้ท่วมหัว