จ้าวเผิงนั่งเหม่ออยู่นานมาก กว่าจะปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกเดินออกไป
ทางเดินว่างเปล่า ไฟดับไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงดวงหนึ่งตรงสุดทางที่ยังสว่าง แสงขาวซีดส่องลงบนพื้นซีเมนต์
ด้านนอกมืดลงแล้ว ไฟถนนสว่างเรียงรายตลอดทาง แสงสีเหลืองสลัวทอดลงบนพื้น ทำให้เงายืดยาวออกไป
จ้าวเผิงเดินเหยียบเงาของตัวเองไปข้างหน้า ยิ่งเดินฝีเท้าก็ยิ่งช้าลง
ความอึดอัดในใจไม่ยอมคลายสักที มันอุดแน่นอยู่กลางอกจนหายใจไม่สะดวก
เขาหยุดยืนใต้ไฟถนนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า
บนฟ้าไม่มีดาวสักดวง มืดทึบเหมือนผ้าผืนใหญ่ที่กดทับลงมา
เขาก้มหน้าลงแล้วเดินต่อ ฝีเท้าช้ากว่าเมื่อครู่อีก
คนบนถนนเหลือไม่มากนัก นาน ๆ ครั้งจะมีจักรยานคันหนึ่งปั่นผ่านข้างตัว เสียงกระดิ่งดังแว่วครั้งเดียวก็ห่างออกไป
จ้าวเผิงเดินอยู่บนถนนเพียงลำพัง ในหัวมีแต่คำพูดที่สวี่เหวินคังพูดซ้ำไปซ้ำมา
กลับถึงบ้าน เขาถอดเสื้อคลุมโยนไว้ข้างหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอน
เขาไม่ได้เปิดไฟ ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟถนนเส้นบาง ๆ ที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาตกลงบนพื้น
เขาจ้องเงามืดบนเพดาน ในหัวคิดวนเวียนถึงเรื่องของซูหยวน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ทำไมกัน? คนที่ได้เกิดใหม่คือเขาแท้ ๆ แต่ชีวิตชาตินี้ของซูหยวนกลับดีกว่าเขาเสียอีก?
ระบบเคยบอกชัดเจนว่าโชคชะตาของซูหยวนถูกเขาชิงมาแล้ว ชาตินี้เธอควรจะเจอแต่เรื่องไม่ราบรื่น
แต่ตอนนี้เธอสอบติดเป็นข้าราชการที่เมืองหลวงของมณฑล แถมยังคบกับนายทหาร ชีวิตก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ