“กำลังกินอยู่...”
เสิ่นเหมยถึงยกชามของตัวเองขึ้นมา พลางตอบรับ แต่ตะเกียบก็ยังอดคีบหมูผัดกระเทียมต้นใส่ชามซูหยวนเพิ่มอีกไม่ได้
“กินเยอะ ๆ หน่อย ปกติอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่มีใครทำกับข้าวให้กิน คงกินอะไรง่าย ๆ ไปวัน ๆ ล่ะสิ”
ซูเซี่ยงเฉียนพยักหน้าตามอยู่ข้าง ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอีกครั้ง สายตาจับจ้องใบหน้าลูกสาวอยู่นาน
เขารู้สึกว่าครั้งนี้ลูกสาวกลับมาดูผอมลงไปกว่าเดิมมาก
คางแหลมขึ้น แก้มก็มีเนื้อน้อยลง
เขาครุ่นคิดเงียบ ๆ ว่าคืนนี้ตอนเข้านอนต้องคุยกับภรรยาให้ดี
หลายปีมานี้พวกเขาเก็บเงินได้บ้างแล้ว ถ้ารวบรวมเงินกันก็น่าจะพอจ่ายเงินดาวน์บ้านสักหลังในเมืองลวี่เฉิง
ต้องซื้อบ้านให้ลูกสาวสักหลัง อีกสองปีพอพวกเขาเกษียณก็จะย้ายไปเมืองลวี่เฉิง อยู่เป็นเพื่อนลูกสาว
บ้านไม่ต้องใหญ่โตมาก แค่พอให้ครอบครัวสามคนอยู่ได้ก็พอ
แบบนี้ลูกสาวคนเล็กกลับจากทำงานถึงบ้านก็จะมีอาหารร้อน ๆ กิน
ส่วนลูกสาวคนโต ถ้าคิดถึงพวกเขา ขับรถไปเมืองลวี่เฉิงก็สะดวก ระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตร เหยียบคันเร่งทีเดียวก็ถึง
ซูเซี่ยงเฉียนกับเสิ่นเหมยไม่เคยปิดบังความรักที่มีต่อลูกสาวคนเล็กอย่างซูหยวน
แน่นอนว่าพวกเขาก็รักลูกสาวคนโตเหมือนกัน เพียงแต่ลูกสาวทั้งสองมีนิสัยต่างกันมาตั้งแต่เด็ก วิธีเลี้ยงดูย่อมต่างกันไปด้วย
ซูเหยาลูกสาวคนโตตั้งแต่เด็กก็ห้าวเหมือนเด็กผู้ชาย พูดจาทำอะไรรวดเร็วฉับไว พอโมโหขึ้นมาใครก็กล้าเถียง
ถ้าพูดกับเธอดี ๆ เธอก็ได้ใจจนใช้คุณเหมือนคนรับใช้
แต่ถ้าดุเธอสักคำ เธอก็เถียงกลับมาได้สามคำ