ตอนแม่ซูได้ยินเสียงประตูบ้านดังขึ้น มือที่ถือตะหลิวอยู่ยังคงผัดอาหารในกระทะ ควันน้ำมันบนเตาลอยฟู่ขึ้นมาไม่ขาดสาย
เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไป แต่ปากก็เริ่มบ่นแล้ว
“ตาแก่ซู นี่คุณเป็นอะไรไป?
ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าวันนี้หยวนหยวนจะกลับมา ให้คุณรีบกลับบ้านหน่อย แล้วทำไมถึงอืดอาดมาจนป่านนี้?”
ซูเซี่ยงเฉียนเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็โดนบ่นใส่ชุดใหญ่
เขายกถุงชอปปิงหลายใบในมือขึ้นอย่างน้อยใจ
“ผมออกไปตั้งนานแล้ว ถ้าคุณไม่โทรมาสั่งให้ซื้อโน่นซื้อนี่...”
“หืม?”
ตะหลิวในมือแม่ซูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
“หมายความว่าฉันใส่ร้ายคุณงั้นเหรอ?”
คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้ว ซูเซี่ยงเฉียนก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“เปล่า ๆ ผมหมายถึง ถ้าคุณนายที่รักไม่โทรมาสั่ง ผมก็คงซื้อของมาไม่ครบขนาดนี้หรอก จริงไหม?
ดูสิ ไก่ผัดพริกหม่าล่าที่หยวนหยวนชอบกิน สตรอว์เบอร์รีกับส้มเขียวหวานน้ำตาลทราย มีครบทุกอย่างเลย”
ซูเซี่ยงเฉียนยิ้มประจบ ก้มลงวางถุงบนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่น แล้วค่อยว่างมือเปลี่ยนรองเท้า
แม่ซูส่งเสียงฮึในลำคอ ก่อนหันกลับไปผัดอาหารในกระทะต่อ
“ยังดีที่รู้ตัว รีบไปล้างมือแล้วยกกับข้าวมาเร็ว หยวนหยวนบอกว่าลงจากทางด่วนแล้ว อีกสิบนาทีก็ถึงบ้าน”
“ครับ เดี๋ยวนี้แหละ”
ซูเซี่ยงเฉียนรับคำ ถอดเสื้อคลุมแขวนไว้บนตะขอหลังประตู ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกสักคำ แล้วเดินเข้าครัวไปยกกับข้าวอย่างว่าง่าย
ตอนซูหยวนขับรถเลี้ยวเข้าปากตรอก ฟ้ากำลังจะมืดแต่ก็ยังไม่มืดสนิท ไฟถนนในตรอกยังไม่สว่าง ทว่าหน้าต่างบ้านแต่ละหลังกลับมีแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นส่องออกมาแล้ว