จ้าวเผิงจ้องยอดเงินในบัญชีอยู่นาน ตัวเลขบนหน้าจอยังคงนิ่งสนิท
เขาขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง ก็ยังเป็น 38,000
จ้าวเผิงคิดว่าตัวเองตาฝาด จึงออกจากระบบแล้วล็อกอินใหม่ แต่ตัวเลขก็ยังเท่าเดิม
เขานั่งอยู่ตรงนั้น มือวางอยู่บนคีย์บอร์ด ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงอื้ออึง ราวกับอะไรบางอย่างพังทลายลง
เขานึกถึงดอกเบี้ยเงินก้อนนั้นที่ยังทบต้นทุกเดือน แล้วก็นึกถึงตัวเลขบนหนังสือสัญญากู้ยืมที่เซ็นไว้
เขายกมือปิดหน้า โน้มตัวลง เอาหัวซุกไว้ระหว่างเข่าอยู่นาน ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
ความฝันเล่นหุ้นพังไม่เป็นท่า ถังซินหรานกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายในใจของจ้าวเผิง
เขาบอกตัวเองว่าต้องแต่งถังซินหรานให้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้ของเขาคงจบเห่จริง ๆ
แต่แล้วปัญหาก็เกิดขึ้นอีก ก่อนหน้านี้เพราะเล่นหุ้น เขาลาหยุดอยู่บ่อย ๆ แถมยังสลับตารางสอนเป็นประจำ
ผู้บริหารโรงเรียนไม่พอใจเขามาก ตอนนี้ถ้าไปขอลาหยุดอีก แววตาที่ผู้บริหารมองเขาก็แทบจะฆ่าแกงกันอยู่แล้ว
ผู้บริหารโรงเรียนรำคาญเขาจะแย่ ตอนจ้าวเผิงมาสมัครงานในตอนแรก เขาก็ดูเป็นหนุ่มที่ขยันขันแข็งดี
นึกว่าจะได้คนเก่งมาร่วมงาน ที่ไหนได้ ทำงานไม่กี่เดือนก็เผยธาตุแท้ออกมา
สอนหนังสือได้เละเทะ แต่ยังดีที่เขาสอนพละ ถ้าสอนวิชาหลัก นักเรียนคงถูกเขาพาออกนอกลู่นอกทางกันหมด
ผู้บริหารโรงเรียนจะรู้ได้อย่างไรว่าใจของจ้าวเผิงไม่ได้อยู่กับการสอนเลย
ชาติก่อนเขาสอนพละในโรงเรียนอาชีวะ ถึงจะสอนได้ธรรมดา ๆ แต่โรงเรียนอาชีวะก็ไม่ได้มีแรงกดดันเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยมากนัก