ประตูเปิดออก ซูหยวนยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมตะกร้าผลไม้
ชุดเดรสสีขาวนวลขับให้เธอดูอ่อนโยนและสะอาดตา แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้คนละสายตาไปไม่ได้
ซ่งเจิงเดินตามหลังเธอมา มือหิ้วถุงของพะรุงพะรัง เขาพยักพเยิดไปทางด้านในบ้าน มุมปากมีรอยยิ้ม
ซูหยวนยิ้มเอ่ยเรียก “พี่” ด้วยเสียงแผ่วเบา อ่อนหวานนุ่มนวล
ซ่งหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง รีบรับตะกร้าผลไม้จากมือเธอ
“หยวนหยวนมาแล้ว รีบเข้ามาเร็ว เข้ามาเลย!”
กวนฮุ่ยฟางเดินมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “หยวนหยวนมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาเร็ว เข้ามาเลย!”
ซ่งหลานรับตะกร้าผลไม้จากมือซูหยวน ส่วนกวนฮุ่ยฟางจูงเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่น พลางพูดไม่หยุด
“ระหว่างทางร้อนไหม รีบเข้ามานั่งก่อน มาถึงนี่ก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจนะ”
พอกวนฮุ่ยฟางพาซูหยวนนั่งลง ก็เร่งให้ซ่งหลานไปชงชา
ซ่งเจิงยกของขวัญไปวางไว้ตรงมุมห้องนั่งเล่น ซ่งหย่งก็เดินออกมาจากห้อง ยิ้มทักทายซูหยวน
ซูหยวนรีบลุกขึ้นทักทายเขา คุยกันอีกสองสามประโยคแล้วจึงกลับไปนั่งบนโซฟา
เธอรู้สึกได้ว่าสายตาของกวนฮุ่ยฟางแวะมองเธอเป็นระยะ
ยิ่งมองกวนฮุ่ยฟางก็ยิ่งพอใจ สาวน้อยคนนี้หน้าตาสวย แถมพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวล
นี่แหละลูกสาวในอุดมคติของเธอ แน่นอนว่าถ้าไม่มีลูกสาวแบบนี้ ได้ลูกสะใภ้แบบนี้มาก็ไม่เลวเหมือนกัน
พอเหลือบมองลูกสาวบ้านตัวเองที่ทำอะไรเปิดเผยตรงไปตรงมา พูดจาทำงานคล่องแคล่วเสียยิ่งกว่าลูกเขย เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน
ครอบครัวใหญ่ของพวกเธอ ทั้งสามีและลูกสาวเป็นตำรวจ ลูกเขยเป็นตำรวจจราจร ส่วนลูกชายเป็นทหาร แต่ละคนล้วนห้าวหาญกันทั้งนั้น