เพื่อนร่วมงานทำหน้างง ถามไล่หลังว่าเธอจะไปไหน หลี่จิงจิงก้าวฉับ ๆ ไม่หยุด ไม่แม้แต่จะหันกลับไป มุ่งหน้าออกจากจุดพยาบาล
“จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน ฝากช่วยดูขวดน้ำเกลือแป๊บหนึ่งนะ ขอบใจ!”
เธอกลับไปที่ห้องพักเวร ใช้มือจัดผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากให้เข้าที่ แล้วจัดปกเสื้อพยาบาลให้เรียบร้อย ก่อนสวมหน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง
ในกระเป๋าเสื้อมีโทรศัพท์โนเกียฝาพับที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน เธอฉวยจังหวะที่หัวหน้าพยาบาลกำลังยุ่งหัวหมุนอยู่ในห้องจัดยา ลอบไปยังชั้นแผนกสูตินรีเวช
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเย็นเยียบอบอวลไปทั่วทางเดิน แสงจากหลอดไฟสีขาวบนเพดานสว่างจ้าจนทำให้ตาพร่า
มีญาติผู้ป่วยนั่งกระจัดกระจายอยู่บนม้านั่งยาวสองสามคน ทุกคนพูดกันเสียงเบา
ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดสว่างแสบตา หลี่จิงจิงเหลือบไปเห็นจ้าวเผิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงทันที
เขาขดตัวเป็นก้อน แขนกอดหัว ซุกหน้าลงกับเข่าแน่น ไหล่ตก ดูเหมือนหมาข้างถนนที่เจ้าของทิ้งไม่มีผิด
เธอไม่ได้เข้าไปใกล้เกินไป แต่หลบอยู่ข้างประตูหนีไฟตรงมุมทางเดิน
แสร้งทำเป็นก้มหน้าค้นรายชื่อในโทรศัพท์ แล้วค่อย ๆ เลื่อนนิ้วไปที่ปุ่มถ่ายภาพ เล็งไปยังแผ่นหลังของจ้าวเผิงกับป้ายหน้าห้องผ่าตัด ก่อนกดถ่ายไปหลายรูป
โทรศัพท์ปุ่มกดมีความละเอียดไม่สูง ภาพเลยพร่ามัวไปบ้าง แต่ก็ชัดพอจะจำคนได้
ไม่นาน ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออกดังแกร๊ก
พยาบาลเข็นเตียงผู้ป่วยออกมา ถังซินหรานนอนหลับตาอยู่บนนั้น ใบหน้าซีดขาวราวกับผ้าปูเตียง มือยังให้น้ำเกลืออยู่