ซ่งหลานกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากพ่อ
เสียงพ่อที่ดังมาจากปลายสายเบาลงกว่าปกติ แต่พูดเร็วกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
“หลานหลาน พรุ่งนี้น้องชายลูกจะพาแฟนกลับบ้าน แม่ลูกกำลังร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข
ลูกกับซูหัวกลับมาสักรอบนะ อ้อ บริษัททำความสะอาดที่ลูกหาให้คราวก่อนทำงานสะอาดดี
รีบโทรไปเรียกคนมาสักสองสามคน ให้มาทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่หน่อย จะได้ไม่ต้องให้แม่ลูกวุ่นวายกับพ่ออีก”
มุมปากของซ่งหลานยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ปากพ่อพูดว่า “อย่าให้แม่ลูกวุ่นวายกับพ่อ” แต่ที่จริงก็แค่เป็นห่วงว่าแม่จะทำงานคนเดียวไม่ไหว
เธอยังไม่ทันได้พูด พ่อก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค
“ลูกลองคิดดูว่าพรุ่งนี้จะเตรียมอาหารอะไรบ้าง แล้วเขียนรายการออกมา
พ่อว่าในหัวแม่ตอนนี้คงยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว ไม่ทันคิดอะไรให้ดี ก็ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว
พ่อเองก็ไม่กล้าห้าม รีบกลับมานะ พ่อว่าเดี๋ยวแม่คงซื้อของที่ไม่ได้ใช้กลับมาเต็มไปหมดอีก”
“ได้ ๆ พ่อไม่ต้องร้อนใจนะ หนูรู้แล้ว เดี๋ยวหนูโทรไปจัดการ แล้วจะกลับไปเลย”
ขณะพูด ซ่งหลานก็ปิดโทรทัศน์แล้วลุกจากโซฟา เธอยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าแตะก็รีบไปค้นหารายชื่อในโทรศัพท์มือถือก่อน
บริษัททำความสะอาดที่เธอเรียกใช้คราวก่อนทำงานคล่องแคล่วดี คราวนี้ก็เรียกพวกเขาอีกแล้วกัน
ค้นหาอยู่นานกว่าจะเจอเบอร์ พอโทรไปก็ดังแค่สองครั้งก่อนจะมีคนรับ
ซ่งหลานอธิบายสถานการณ์อย่างรวบรัด ขอให้อีกฝ่ายจัดคนไปที่บ้านตอนนี้เลย ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี