มองเงาต้นไม้กับไฟถนนที่ค่อย ๆ ถอยห่างไปทีละดวงนอกหน้าต่าง ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงพึมพำขึ้นมา
“ไม่รู้เลยว่าคนที่น้าชายฉันคบอยู่หน้าตาเป็นยังไง หวังว่าจะไม่ดุเหมือนแม่ฉันนะ...”
หยางซูฮวาเป็นคนหูไว ได้ยินทุกคำชัดแจ๋ว แต่ไม่กล้ารับมุกด้วย
เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์จะตาย ชอบวางกับดักผู้ใหญ่เป็นประจำ ถ้าเขาพูดตามน้ำไปสักประโยคว่า “แม่เธอก็ดุอยู่หน่อยนะ” หยางรุ่ยเด็กแสบคนนี้ก็เอาไปฟ้องแม่ได้ทันที สุดท้ายคนซวยก็ยังเป็นเขาอยู่ดี
เขาทำเป็นไม่ได้ยิน ตั้งใจขับรถต่อไป ก่อนเลี้ยวเข้าประตูเขตบ้านพัก
พอรถจอดสนิท หยางซูฮวาก็มองลงไปข้างล่าง เห็นรถของซ่งหลานจอดอยู่แล้ว
เขาหาที่จอดรถ ดับเครื่อง แล้วพ่อลูกก็ลงจากรถพร้อมกัน
หยางรุ่ยหิ้วกระเป๋านักเรียนวิ่งพรวดเข้าไปในตึก ก้าวสามขั้นรวบเป็นสองขั้น พลางตะโกนเสียงดังไปด้วย
“แม่! แม่! คุณยาย! คุณตา!”
ซ่งหย่งที่กำลังเก็บของอยู่ในห้องนั่งเล่น พอได้ยินเสียงหลานชายก็วางของในมือลงแล้วรีบวิ่งมาเปิดประตู
“รุ่ยรุ่ยมาแล้วเหรอ โธ่เอ๊ย เมื่อกี้ตายังพูดถึงแม่เราอยู่เลย วันเสาร์ทั้งที ยังไม่ให้เด็กได้พักบ้าง
ที่โรงเรียนก็เรียนเยอะพออยู่แล้ว ทั้งสัปดาห์มีวันหยุดแค่สองวัน ยังต้องเรียนเสริมอีกวัน
เพิ่งขึ้นประถมแท้ ๆ ทำเอาเด็กเหนื่อยขนาดนี้ เกินไปจริง ๆ”
พูดไปพลางก็ยื่นมือไปรับกระเป๋านักเรียนจากหยางรุ่ย
“รุ่ยรุ่ย หิวแล้วใช่ไหม รีบเข้ามาเถอะ ตาซื้อของอร่อยไว้ให้ตั้งเยอะ...”
ซ่งหลานโผล่หน้าออกมาจากครัวทั้งที่ยังสวมผ้ากันเปื้อน “พ่อพูดแบบนี้ได้ยังไง เด็กสมัยนี้คนไหนไม่เรียนพิเศษบ้างล่ะ?