ซูหยวนไม่สนใจเขา เธอมองออกตั้งนานแล้วว่าซ่งเจิงเป็นพวกได้คืบจะเอาศอก
แค่ให้ความหวังนิดหน่อยก็ได้ใจแทบตัวลอย อยากป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าพวกเขาคบกันแล้ว
เธอขี้เกียจต่อปากต่อคำ จึงหันไปมองวิวด้านนอกหน้าต่าง แต่สุดท้ายก็ยังห้ามมุมปากที่ยกขึ้นนิด ๆ ไม่อยู่
รถเลี้ยวเข้าเลนคู่ขนาน ก่อนขึ้นทางด่วน
ซ่งเจิงเองก็ไม่ได้พูดเล่นอีก เขาขับรถเงียบ ๆ
ทุ่งนานอกหน้าต่างทอดยาวต่อกันเป็นผืน ๆ แล้วเลื่อนผ่านไปด้านหลัง ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางตะวันตก แสงแดดส่องเฉียงผ่านกระจกหน้ารถ ตกกระทบทั้งคู่ ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบาย
ซูหยวนพิงพนักเบาะ แล้วหันไปมองเขาแวบหนึ่ง
มือข้างหนึ่งของซ่งเจิงวางอยู่บนพวงมาลัย อีกข้างวางบนคันเกียร์ สีหน้าผ่อนคลายกว่าตอนขามามาก มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ เหลืออยู่
ขากลับราบรื่นกว่าขามาเสียอีก
บนทางด่วนมีรถไม่มาก สภาพถนนก็ดี ซ่งเจิงขับได้นุ่มนวลตลอดทาง
ในรถเปิดวิทยุไว้ ไม่ว่าจะหมุนไปคลื่นไหนก็มีแต่คลื่นที่ซูหยวนชอบฟังเป็นประจำ
เธอพิงพนักเบาะ ไม่นานเปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้ง
เธอเป็นคนมีนิสัยอย่างหนึ่งเวลาอยู่บนรถ
คนอื่นเมารถจนอาเจียนแทบหมดสภาพ แต่เธอเมารถแล้วจะง่วงจนแทบหมดสภาพ
ขอแค่รถเริ่มวิ่ง เอนหลังพิงเบาะ แล้วได้ยินเสียงเครื่องยนต์หึ่ง ๆ ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็หลับได้แล้ว
คราวก่อนที่นั่งรถซ่งเจิงไปเที่ยวแถวชานเมือง เธอก็หลับตั้งแต่รถวิ่งไปได้ครึ่งทาง พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็ถึงที่หมายแล้ว