ซูเซี่ยงเฉียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มือประคองถ้วยชา สีหน้าเรียบเฉยจนมองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
โทรทัศน์เปิดอยู่ แต่หางตาของซูเซี่ยงเฉียนเหลือบมองประตูหน้าบ้านไปหลายครั้งแล้ว
ซ่งเจิงเดินเข้ามา วางของไว้ตรงมุมกำแพง ก่อนยืดตัวตรงแล้วทักว่า “สวัสดีครับคุณอา”
ซูเซี่ยงเฉียนพยักหน้า “มาแล้วเหรอ นั่งสิ” น้ำเสียงไม่เย็นชาและไม่อบอุ่น
ซ่งเจิงเพิ่งนั่งลง หวังไห่เทาก็โผล่หน้าออกมาจากห้องครัวแล้วเรียก
“เฮ้ เสี่ยวซ่ง เข้ามาช่วยฉันหน่อยสิ”
ซ่งเจิงลุกขึ้นทันที ตอบว่า “ได้ครับ มาแล้ว” แล้วเดินตามเข้าไปในครัว
หวังไห่เทากำลังผัดกับข้าวอยู่ในครัว น้ำมันในกระทะส่งเสียงฉ่า บนเตามีผักที่หั่นไว้กับเครื่องปรุงวางเต็มไปหมด
หวังไห่เทาไม่แม้แต่จะหันกลับมา ขณะผัดกับข้าวก็พูดไปด้วยว่า “ช่วยแกะกระเทียมสักสองสามหัว เราสองคนรีบทำกัน จะได้กินข้าวเร็ว ๆ”
ซ่งเจิงไม่พูดพร่ำทำเพลง พับแขนเสื้อแล้วเริ่มแกะกระเทียมทันที
หวังไห่เทาเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก็เข้าใจแล้วว่าหมอนี่ไม่เรื่องมาก แถมยังรู้จักช่วยงาน
ซูหยวนยืนมองภาพนั้นอยู่ตรงประตูครัว มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซูเหยาเดินมาข้างเธอ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ดูใช้ได้เลยนะ ไม่วางท่า แถมยังรู้จักช่วยงานด้วย”
ซูหยวนรับคำเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจดีใจอยู่ไม่น้อย
พอซ่งเจิงออกมาจากครัว ซูเซี่ยงเฉียนก็ถามเรื่องงานของเขาหลายข้อ