ไอร้อนค่อย ๆ ลอยขึ้นจากครัว กระทะเหล็กร้อนระอุ พอเทชิ้นเนื้อลงไปก็เกิดเสียงฉ่าดังขึ้น น้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีน้ำตาลทอง กลิ่นหวานหอมผสมกับกลิ่นเนื้ออบอวลไปทั่วห้อง
เสิ่นเหมยถือจานแอปเปิลที่ล้างแล้วเดินเข้ามา เห็นคนหนึ่งกำลังหั่น อีกคนกำลังเด็ดผัก พลางพูดคุยกันเสียงเบา บรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้านที่มีคนอยู่ นางจึงไม่ส่งเสียงรบกวน แล้วค่อย ๆ ถอยออกไปเงียบ ๆ
ในห้องนั่งเล่น ซูเซี่ยงเฉียนกำลังสวมแว่นสายตายาวอ่านหนังสือพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา ทั้งคู่ไม่พูดอะไร แต่กลับยิ้มมุมปากขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ซูเซี่ยงเฉียนวางหนังสือพิมพ์ลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “ดูเป็นเด็กหนักแน่นดีนะ”
เสิ่นเหมยยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ไหมล่ะ เขาใส่ใจหยวนหยวน แถมยังขยันอีก แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว”
พออาหารยกขึ้นโต๊ะ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วจานนั้นสีแดงมันวาว น้ำซอสข้นคลั่ก กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ
นอกจากนั้นยังมีผัดผักสดหนึ่งจานกับแกงจืดเต้าหู้หนึ่งชาม แม้จะเป็นอาหารง่าย ๆ เพียงสามอย่าง แต่ก็ดูน่ากินเป็นพิเศษ
เสิ่นเหมยคีบหมูตุ๋นชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม แล้วพยักหน้ารัว ๆ “ตุ๋นได้รสชาติดีมาก มันแต่ไม่เลี่ยน แค่เข้าปากก็ละลายแล้ว อร่อยกว่าที่ฉันทำตั้งเยอะ”
“คุณน้าชอบก็ดีแล้วครับ”
ซ่งเจิงคีบให้ซูเซี่ยงเฉียนกับเสิ่นเหมยคนละชิ้น ก่อนจะเลือกชิ้นเนื้อไม่ติดมันมากและมีหนังนิดหน่อยใส่ชามซูหยวน
“ต่อไปเวลาผมหยุดงาน ผมจะพาหยวนหยวนกลับมาเยี่ยมคุณน้าทั้งสองบ่อย ๆ แล้วทำกับข้าวให้กินนะครับ”
นาน ๆ ทีซูเซี่ยงเฉียนจะพูดมาก เขาถามเรื่องในหน่วยของซ่งเจิงอยู่บ้าง ซึ่งซ่งเจิงก็ตอบทุกข้ออย่างสุขุมและเหมาะสม