ทั้งสองเดินไปตามคันกั้นริมแม่น้ำอย่างช้า ๆ ซ่งเจิงขยับไปเดินด้านนอกที่ติดถนนอย่างเป็นธรรมชาติ
ลมปลายฤดูใบไม้ผลิพัดพาความชื้นจากแม่น้ำมาด้วย มีกลิ่นฝาดจาง ๆ ของหญ้าริมฝั่ง ลูบไล้ใบหน้าอย่างนุ่มนวล
เมื่อเดินผ่านคนที่ปั่นจักรยานพลางกดกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง หรือเด็กโตที่วิ่งเล่นผ่านไปอย่างร่าเริง แขนของเขาก็มักจะขยับมาทางซูหยวนโดยไม่รู้ตัว คอยปกป้องเธออยู่ด้านหลังอย่างแผ่วเบา
พอคนเหล่านั้นเดินห่างไป เขาก็ค่อย ๆ ชักมือกลับอย่างเงียบเชียบ ท่าทางคุ้นเคยราวกับเคยทำมานับพันครั้ง
ซูหยวนกัดผลซานจาที่เคลือบน้ำตาล ความหวานของเปลือกน้ำตาลผสมกับรสเปรี้ยวของซานจา ค่อย ๆ ละลายบนปลายลิ้น
เธอเอียงหน้ามองคนข้างกาย แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงบนไหล่ของเขา ทำให้ใบหน้าคมเข้มดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
ชาติที่แล้วเธอใช้ชีวิตกับจ้าวเผิงมาหลายสิบปี อย่าว่าแต่เรื่องที่เขาจะคอยปกป้องเธอเวลาออกไปข้างนอกเลย แค่เดินเที่ยวด้วยกัน จ้าวเผิงก็ยังรำคาญที่เธอเดินช้า เอาแต่เดินนำไปข้างหน้าโดยไม่เคยหันกลับมารอ
ความน้อยใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่คุ้มจะหยิบมาพูดถึงเหล่านั้น แต่ก่อนเธอคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต
ตอนนี้เมื่อซ่งเจิงคอยดูแลเธออย่างใส่ใจ เธอถึงได้รู้ว่าการมีใครสักคนใส่ใจนั้นเป็นอย่างไร
“หยวนหยวน มีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษา”
ซ่งเจิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน สายตาทอดมองระลอกคลื่นที่ไหวระริกบนผิวน้ำ เสียงของเขาถูกสายลมพัดจนแผ่วเบา
“ก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันว่าจะใช้บ้านสองชั้นที่น้าชายเล็กยกให้เป็นเรือนหอใช่ไหม
แม่ฉันติดต่อทีมช่างไว้แล้ว กะว่าจะเริ่มลงมือช่วงนี้ เธอชอบสไตล์แบบไหนล่ะ
หาเวลาว่างไปเจอนักออกแบบกันไหม ให้พวกเขาออกแบบตามที่เธอชอบ”