หยางซูหัวลุกขึ้น หยิบกุญแจรถขึ้นมา “ได้ งั้นฉันไปเดี๋ยวนี้เลย แม่ อยากได้ผลไม้อะไรบ้าง?”
“เลือกซื้อที่ดูดี ๆ และราคาแพงหน่อยแล้วกัน ทับทิม องุ่น เมลอนฮามี่ เอามาอย่างละนิดละหน่อย เลือกของแพงไว้ก่อนยังไงก็ไม่พลาด”
กวนฮุ่ยฟางพูดแล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ตาเฒ่าซ่ง ไปเอาชาต้าหงเผาที่เก็บไว้ออกมาสิ”
ซ่งหย่งใจสั่นวูบ “แต่นั่นมัน...”
“แต่นั่นอะไร? ลูกสะใภ้มาบ้าน ดื่มชาดี ๆ ของคุณสักแก้วแล้วจะเป็นไรไป รีบไปเลย อย่าขี้เหนียวจนคนอื่นเขาหัวเราะเอาได้”
กวนฮุ่ยฟางสวนกลับประโยคเดียว ซ่งหย่งจึงได้แต่หันหลังเดินไปที่ตู้ตรงระเบียงอย่างว่าง่าย
หยางซูหัวกับซ่งหลานสบตากัน
สายตาของภรรยาเขาบอกชัดว่า “แม่เรานี่ฉวยโอกาสรีดไถใบชาดี ๆ จากพ่อจริง ๆ” เขากลั้นหัวเราะแล้วเดินออกไป
หยางรุ่ยที่นอนคว่ำอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนโซฟาได้ยินเสียงเปิดประตู ก็เงยหน้าขึ้นตะโกนเรียก
“พ่อ ซื้อสตรอว์เบอร์รี่มาด้วยนะ ผมอยากกินสตรอว์เบอร์รี่ที่กินกับนม ซื้อมาเยอะ ๆ เลย”
กวนฮุ่ยฟางได้ยินหลานชายพูดก็ยิ้มหน้าบาน “ได้ ๆ ให้พ่อซื้อสตรอว์เบอร์รี่มาให้เยอะ ๆ เลย”
ซ่งหย่งค้นตู้เก็บชาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบชาซิ่นหยางเหมาเจียนออกมาจากด้านในสุดของตู้
“พรุ่งนี้ดื่มชาซิ่นหยางเหมาเจียนได้ไหม? สองกระปุกนี้เป็นชาเกรดพิเศษแท้ ๆ ที่เก็บก่อนเทศกาลเช็งเม้ง ฉันยังไม่เคยตัดใจดื่มเลย”
กวนฮุ่ยฟางเดินเข้าไปรับมาดู เปิดฝายังไม่ทันออกก็ส่งคืนให้ทันที “ไม่ได้ บอกแล้วไงว่าเอากระปุกต้าหงเผา”