ซ่งเจิงเดินไปชี้ร้านค้าข้างทางให้ซูหยวนดูไปด้วย บอกว่าร้านหม้อดินตรงหน้าตุ๋นหมูชิ้นได้นุ่มจนแทบละลายในปาก
น้ำปรุงของร้านเหลียงผีตรงหัวมุมก็เป็นสูตรเฉพาะของร้าน
ส่วนแผงปิ้งย่างในตรอกข้างหน้า ฝีมือย่างเนื้อเสียบไม้ของเจ้าของร้านติดสามอันดับแรกในเมืองลวี่เฉิงได้เลย
เขาพูดเป็นฉาก ๆ ซูหยวนฟังแล้วก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “อร่อยอย่างที่นายพูดจริงเหรอ?”
ซ่งเจิงไม่เถียง แค่ยิ้มแล้วบอกว่า “คราวหน้าพาไปลองแล้วก็รู้เอง
ฉันรู้จักร้านเก่าแก่ที่ทำเกี๊ยวด้วยมืออยู่ร้านหนึ่ง เปิดมานานกว่า 20 ปีแล้ว แป้งบาง ไส้แน่น น้ำจิ้มก็ปรุงเอง
วันหลังพาไปลอง รับรองว่าอร่อย”
ซูหยวนจิบชาผลไม้อีกอึก แล้วหันไปมองเขา
“นายพูดเองนะ ฉันจำไว้แล้ว”
ซ่งเจิงยิ้มพลางพยักหน้า “ฉันไม่เคยโกหกใคร ยิ่งไม่มีทางโกหกเธอ”
ซ่งเจิงซึ่งเป็นคนท้องถิ่นของเมืองลวี่เฉิงเป็นนักชิมตัวจริง เขารู้จักร้านเก่าแก่หลายร้านที่หน้าตาธรรมดา แต่รสชาติแท้ต้นตำรับสุด ๆ
วันนี้ร้านหม้อดิน พรุ่งนี้ร้านซุปพริกหูลา วันมะรืนร้านไก่จานใหญ่ ราคาก็ไม่แพง แต่ทุกร้านรสชาติต้นตำรับมาก
ซูหยวนไม่ได้ว่างทุกครั้ง บางทีก็ไม่อยากออกจากบ้าน เลยปฏิเสธไป
ซ่งเจิงไม่เคยว่าอะไร แม้ถูกปฏิเสธก็ไม่เคยทำหน้าบึ้งหรือแสดงอารมณ์ไม่พอใจ
ทุกครั้งที่ออกไปกินข้าวด้วยกัน ซูหยวนรู้สึกสบายใจมาก
เวลานั่งกินข้าวด้วยกัน ไม่ต้องพยายามหาเรื่องคุย ไม่ต้องเกรงใจคอยยื้อแย่งกัน อยากกินอะไรก็คีบ พออิ่มแล้วก็นั่งพัก จิบชาแล้วคุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกสองสามคำ