ภายในพระราชวังสเนชนายา
ราชินีน้ำแข็งกำลังกังวลว่าการปรากฏขึ้นของม่านฟ้าจะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดหรือไม่
แต่เมื่อเห็นภาพมีมสองภาพนั้น มุมปากของเธอก็กระตุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เกือบจะรักษาสีหน้าเย็นชาและหยิ่งทะนงเอาไว้ไม่ได้
เธอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาขยายขึ้นเล็กน้อย
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร
ชายหนุ่มที่ม่านฟ้ากล่าวถึง ซึ่งมีชื่อว่าจงหลี ก็คือเทพที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาเทพทั้งเจ็ด
อีกทั้งยังเป็นเทพแห่งหิน โมราซึ่งเคยทำพันธสัญญากับเธอ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะได้เห็นเทพผู้เก่าแก่และทรงพลังองค์นี้ปรากฏตัวในสภาพเช่นนี้
สีหน้าแบบนี้ ดูจะเหมาะกับยัยเด็กคนนั้นมากกว่านะ
ราชินีน้ำแข็งเหลือบมองเทพวายุที่กำลังจ้องม่านฟ้าอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
เท่าที่จำได้ คนที่แสดงสีหน้าได้หลากหลายที่สุดก็น่าจะเป็นเธอนั่นแหละ
【“แต่ใครจะคิดล่ะว่า ชายหนุ่มที่ดูแก่เกินวัยคนนี้ แท้จริงแล้วคือ—”】
【ทันใดนั้น ภาพก็ตัดฉับ เผยให้เห็นภายในธนาคารเป่ยกั๋วในเขตหลี่เยว่บนม่านฟ้า】
【ขณะนี้ ภายในธนาคารสุดหรู กงจื่อกับจงหลีกำลังโต้เถียงอะไรบางอย่างกับซินญอราที่ดูหยิ่งผยองตั้งแต่แรกเห็น】
【ก่อนที่ทุกคนจะทันเข้าใจเรื่องราว เด็กหนุ่มผมทองที่เคยปรากฏตัวก่อนหน้านี้ก็รีบมาถึงพร้อมอาหารฉุกเฉินสีเงิน】
【จากนั้น ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน เขาก็พูดประโยคที่ทำให้ทั้งเทย์วัตต้องตะลึง】
【“ตามข้อตกลง… ฉันมารับ ‘หัวใจเทพ’ ของคุณแล้ว โมรา”】
สามถ้วยไม่ข้ามท่าเรือ
พัดในมือเถียนเถี่ยจุ่ยร่วงลงพื้นดังเพียะ พร้อมกับถ้วยชาของผู้คนอีกนับไม่ถ้วนที่อยู่ใกล้มือ
ผู้คนทั้งในสามถ้วยไม่ข้ามท่าเรือ ทั้งทั่วหลี่เยว่ และทั่วทั้งทวีปเทย์วัตต่างตาค้างกันไปหมด แต่ละคนเบิกตากว้างแทบถลนออกจากเบ้า จ้องม่านฟ้าอย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอ เธอ เธอ… เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”
“เธอเรียกคุณจงหลีว่าอะไรนะ?”
“เธอเรียกคุณจงหลีว่าโม… โมราโมราโมรา…”
เถียนเถี่ยจุ่ยติดอ่างเอ่ยคำว่าโมราซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคนรอบข้างแทบหิวตาม แต่ก็ยังพูดชื่อโมราไม่จบสักที
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ตรงนั้น หูเถามีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด
เด็กสาวผู้มักนิ่งสงบ ไม่หวั่นไหวแม้ภูเขาถล่มตรงหน้า สีหน้าแตกตื่นขึ้นมาทันที
ทันทีที่ซินญอราพูดประโยคนั้น ลมหายใจของเธอก็สะดุด รู้สึกมืดวูบจนเกือบหมดสติ
เธอกำหมัดแน่นจนเห็นได้ชัด พร้อมหายใจหอบหนัก
หูเถารู้อยู่ก่อนแล้วว่าที่ปรึกษาของหอโลงศพหวังเซิงมีที่มาไม่ธรรมดา ไม่เหมือนคนทั่วไป
เธอเคยคิดเหมือนกันว่าอีกฝ่ายอาจเป็นเซียนที่ลงมาใช้ชีวิตในโลกมนุษย์เพื่อฝึกฝน
แต่ต่อให้จินตนาการกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นราชาแห่งหิน ผู้เป็นศรัทธาของชาวหลี่เยว่ทุกคนในตำนาน!
ราชาแห่งหินมาทำงานเป็นที่ปรึกษาให้หอโลงศพหวังเซิงงั้นเหรอ?
แค่คิดถึงเรื่องนี้ เลือดในกายหูเถาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาแล้ว
ไม่ใช่แค่เพราะเธอเคยใกล้ชิดกับราชาแห่งหินถึงเพียงนั้น
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ในเมื่อราชาแห่งหินเป็นที่ปรึกษาของหอโลงศพหวังเซิง กลยุทธ์ขายป้ายศิลาจารึกชิ้นที่สองในราคาครึ่งเดียวของเธอ จะปรับเปลี่ยนได้ไหมนะ
“คุณจงหลีคือราชาแห่งหิน งั้นก็แปลว่าราชาแห่งหินชอบอาหารที่ฉันทำด้วยน่ะสิ?!!!”
เสียงอุทานของเซียงหลิงทำให้ทั่วเขากินเสือเดือดพล่านขึ้นมา
เถียนเถี่ยจุ่ยตาเป็นประกาย “ใช่แล้ว ราชาแห่งหินยังชอบเรื่องเล่าของฉันด้วย เกือบทุกวันท่านจะมาฟังฉันเล่าเรื่องในอดีตของท่าน”
“ต้องเป็นเพราะฉันเล่าได้ดี ท่านถึงมาฟังบ่อย ๆ แน่”
“ราชาแห่งหินชอบเรื่องเล่าของฉัน ราชาแห่งหินชอบเรื่องเล่าของฉัน”
เถียนเถี่ยจุ่ยหัวเราะอย่างเลื่อนลอย พูดไปพูดมา จู่ ๆ ก็ตาลายแล้วล้มพับลงไป
ผู้คนในสามถ้วยไม่ข้ามท่าเรือรีบประคองเขาไว้ พร้อมกับตะโกนบอกคนรอบข้าง
“ทุกคนใจเย็น ๆ ห้ามขยับ ของพวกนี้ล้วนเป็นโต๊ะเก้าอี้ที่ราชาแห่งหินเคยนั่ง และเครื่องชงชาที่ท่านเคยใช้”
“เป็นวัตถุโบราณล้ำค่าทั้งนั้น ห้ามแตะเด็ดขาด”
“พระเจ้า ไม่คิดเลยว่าคุณจงหลีจะเป็นราชาแห่งหิน ฉันก็ว่าแล้ว คนธรรมดาจะรอบรู้ขนาดนั้นได้ยังไง ที่แท้ก็เป็นราชาแห่งหินนี่เอง”
“จริง ๆ ฉันดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณจงหลีเป็นคนมีคุณธรรมไม่ธรรมดา”
“แหะ ๆ ฉันเคยขอให้ราชาแห่งหินช่วยประเมินของเก่าด้วยนะ”
“เหอะ แค่นั้นมีอะไรน่าภูมิใจ ราชาแห่งหินยังเคยไปดูบ้านให้ครอบครัวฉันเลย”
“เฮ้อ จบกันพอดี ตอนพ่อฉันเสีย เดิมทีหอโลงศพหวังเซิงจัดให้ราชาแห่งหินมาประกอบพิธีให้ แต่ฉันเห็นว่าแพงเลยปฏิเสธไป แบบนี้พ่อฉันคงตายตาไม่หลับแน่”
……
วิหารสุทธิภาวะ
นาซึจิก็มองม่านฟ้าด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เธอคิดอย่างไรก็เชื่อมโยงชายหนุ่มตรงหน้าเข้ากับราชาแห่งหินผู้เก่าแก่และทรงพลังในคำเล่าลือไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ม่านฟ้ายังแสดงภาพมีมน่ารักสองภาพออกมาอีก
ตอนนั้นเธอยังคิดว่าชายหนุ่มมนุษย์คนนี้น่าสนใจดี แต่ตอนนี้ม่านฟ้ากลับเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วเขาคือราชาแห่งหิน เทพที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาเทพทั้งเจ็ด และเป็นผู้ที่แม้แต่เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังเคารพอย่างยิ่งอย่างนั้นหรือ?
นาซึจิที่เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าเทพก็เป็นแบบนี้ได้ รู้สึกสับสนอยู่บ้าง
ดูเหมือนเทพในความเข้าใจของเธอจะไม่เหมือนกับคนตรงหน้าเสียทีเดียว
“แต่ว่า ในเมื่อคุณจงหลีคือราชาแห่งหิน เทพแห่งหินผู้เก่าแก่ แล้วทำไมถึงวางแผนแกล้งตายครั้งนี้ด้วยล่ะ? ถึงขั้นมอบหัวใจเทพออกไปด้วย”
นาซึจิไม่ค่อยเข้าใจ
【คนที่ไม่เข้าใจเช่นกันคืออากับไพมอนบนม่านฟ้า】
【จงหลีจึงอธิบายเรื่องนี้】
【เขาบอกว่าตนใช้ชีวิตอยู่บนโลกมานานกว่า 6,000 ปี ทั้งการก่อตั้งและปกป้องหลี่เยว่ก็เป็นเรื่องเมื่อ 3,700 ปีก่อนแล้ว】
【ตลอดหลายพันปี กาลเวลาผันผ่าน แม้แต่เขาก็ไม่อาจปกครองหลี่เยว่ไปได้ตลอดกาล】
【เพียงแต่ที่ผ่านมา เขายังไม่พบจังหวะเหมาะที่จะลงจากตำแหน่งเทพ】
【“จนกระทั่งวันหนึ่งในยามกลางวัน ซึ่งมีฝนโปรยปราย ผมเดินเล่นอยู่ที่ท่าเรือ แล้วได้ยินพ่อค้าคนหนึ่งชมลูกน้องว่า ‘คุณทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จแล้ว ตอนนี้ไปพักเถอะ’”】
【บนภาพ จงหลีเผยสีหน้าครุ่นคิด】
【“—ตอนนั้น ผมหยุดยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา แล้วถามตัวเองซ้ำ ๆ ในใจว่า ‘หน้าที่ของผม… สำเร็จแล้วหรือยัง?’”】
【ด้วยเหตุนี้ เขาจึงวางแผนแกล้งตาย ดึงหลี่เยว่ทั้งแคว้นเข้ามาพัวพัน เพื่อใช้เป็นบททดสอบของหลี่เยว่】
【หากหลี่เยว่ผ่านบททดสอบได้ ก็แสดงว่าพวกเขาไม่ต้องการเทพองค์เก่าอย่างเขาอีกต่อไป และเขาก็สามารถลงจากตำแหน่งเทพได้อย่างสบายใจ】
【แต่หากไม่ผ่าน เขาก็จะทำหน้าที่เทพแห่งหินต่อไป และปกป้องหลี่เยว่ต่อไป】
ภายในแดนบริสุทธิ์หนึ่งเดียว
เมื่อเห็นคำอธิบายของจงหลีบนม่านฟ้า ห้วงใจของเออิพลันเกิดระลอกคลื่นขึ้นเล็กน้อย
เธอหลุบตาลง สีหน้าแสดงความสะเทือนใจอยู่บ้าง
“นี่คือทางเลือกของคุณหรือ โมรา? สมัครใจลงจากตำแหน่งเทพ แล้วคืนอำนาจให้ประชาชน”
“แต่ทำแบบนั้นจะไม่มีปัญหาจริง ๆ หรือ? มนุษย์มีอายุขัยเพียงร้อยปี หากไม่มีเทพชี้นำ พวกเขาจะทำได้จริงหรือ?”
เธออยากบอกเหลือเกินว่า มีเพียงนิรันดร์เท่านั้นที่จะทำให้แผ่นดินของเธอคงอยู่ชั่วนิรันดร์
แต่เธอก็รู้ดีว่าเทพองค์นี้ไม่เคยตัดสินใจอย่างง่ายดาย
ในเมื่อเขาเลือกมอบอำนาจให้มนุษย์ ก็หมายความว่าอย่างน้อยในสายตาของเขา นี่เป็นสิ่งที่ทำได้
แล้วอินาซึมะล่ะ นิรันดร์ที่เธอยึดมั่นมาตลอดนั้น แท้จริงแล้ว…