“ไม่ว่าพวกแมลงอสูรจะโผล่มาจากไหน ก็ช่วยผมไว้ได้มากจริง ๆ”
“แถวนี้มีชาวบ้านหนีออกมากันเต็มไปหมด การหายตัวไปของภรรยาผมก็มีข้ออ้างที่ฟังขึ้นแล้ว”
ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลของโจวเจอ ตอนนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความยินดีราวกับพบทางออกในยามสิ้นหวัง
เดิมทีเขายังคิดไม่ออกว่าจะปกปิดเรื่องจากอวิ๋นหยาอย่างไร นี่มันเหมือนมีคนยื่นหมอนมาให้ตอนกำลังง่วงพอดี
“แต่ต้องแสดงให้สมจริงทุกขั้นตอน”
……
นอกชุมชนไซหัว เจ้าหน้าที่จากสำนักงานอภิมนุษย์รีบเข้าปิดล้อมพื้นที่โดยรอบ
“ไม่คิดเลยว่าจะลงเอยแบบนี้ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เราต้องควบคุมผลกระทบให้เหลือน้อยที่สุด”
ใบหน้าซีดขาวของจางฉวนหลี่สะท้อนอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่กะพริบวูบวาบรอบด้าน ดูสิ้นหวังเป็นพิเศษ
“ยืนยันแล้วว่าชาวบ้านส่วนใหญ่อพยพออกมาเรียบร้อย คนของเราติดตามแมลงอสูรตัวนั้นโดยอาศัยกลิ่นอายมาตลอด จากข่าวที่ส่งกลับมา ฝูงแมลงวันตัวนั้นดูเหมือนจะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เอาแต่หนีอยู่ตลอดค่ะ”
สวี่หรงเดินเข้ามารายงานอย่างรวดเร็ว
“หนีงั้นเหรอ? ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวของแมลงอสูร มันจำเป็นต้องหนีตลอดด้วยหรือ? ผ่านมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว”
จางฉวนหลี่ถามอย่างสงสัย
ความสามารถในการฟื้นตัวของแมลงอสูรนั้นเห็นกันอยู่ชัด ๆ ต่อให้ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง ก็เพียงพอให้มันฆ่าทีมที่ไล่ตามอยู่ได้หลายรอบแล้ว
“เอ่อ...ฉันเดาว่าเพราะมันดูดเจ้าภาพจนแห้งหมดแล้ว เลยไม่มีพลังงานเหลือให้ฟื้นตัวค่ะ”
สวี่หรงตอบ
ก่อนหน้านี้ เพื่อฟื้นฟูตัวเอง ฝูงแมลงวันตัวนี้ได้ดูดเจ้าภาพจนกลายเป็นศพแห้งตายอย่างลนลาน
นี่เรียกว่าตักน้ำจนบ่อแห้ง
เมื่อร่างของเจ้าภาพแห้งเหือด ก็ไม่อาจฟื้นฟูพลังงานได้อีก
สีหน้าของจางฉวนหลี่จึงค่อยดีขึ้นเล็กน้อย
“ให้คนตามติดมันให้มากขึ้น พอสูญเสียพลังงาน มันอาจหันไปโจมตีชาวบ้านคนอื่น”
“ฉันกำชับเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วค่ะ ชาวบ้านส่วนใหญ่อพยพออกมาแล้ว ตอนนี้กำลังตรวจนับอยู่”
สวี่หรงรายงาน ก่อนถามอย่างกังวลเล็กน้อยว่า “หัวหน้าคะ ต้องติดต่อหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการอื่นไหมคะ?”
“ไม่ต้อง เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น พวกเราจัดการกันเองได้”
จางฉวนหลี่ส่ายหน้า
เขาอดมองสวี่หรงเพิ่มอีกแวบไม่ได้
อย่างไรเสียสวี่หรงก็เป็นลูกสาวของตระกูลใหญ่ ความสามารถในการทำงานของเธอถือว่าไม่ธรรมดา
“ขอโทษนะครับ พวกคุณเห็นผู้หญิงสูงประมาณนี้ไหม?”
“ขอโทษครับ มีใครเห็นภรรยาผมบ้างไหม?”
“เอ่อ...สวัสดีครับ...”
ทันใดนั้น เสียงชัดเจนเสียงหนึ่งก็ดังมาจากฝูงชนที่เบียดเสียดอยู่ด้านหลัง
สวี่หรงกับจางฉวนหลี่หันไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนก กำลังถามไถ่ผู้คนในฝูงชน ใครผ่านมาก็ถามหมด
พอไม่ได้คำตอบ ก็รีบไปถามคนถัดไปทันที
เขาดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด คอยถามคนรอบตัวไปทั่ว
“เขาคือ...?”
จางฉวนหลี่ชะงักไป
“โจวเจอค่ะ”
สวี่หรงเอ่ยชื่อนั้น
จางฉวนหลี่หันไปมองเธอ “คนรู้จักเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ เขาก็เป็นคนของสำนักงานอภิมนุษย์เหมือนกัน แค่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลฝ่ายสนับสนุนในห้องเอกสาร”
สวี่หรงรีบโบกมือ “คุณก็น่าจะรู้จักนะคะ เมื่อสามเดือนก่อน ตอนเกิดเหตุแมลงอสูรเจ็ดตาแบกโลก ตอนนั้นคนไม่พอ เขาคว้าจอบแล้วพุ่งออกไปเลยค่ะ”
พอพูดแบบนี้ จางฉวนหลี่ก็จำได้
เรื่องนั้นเขายังจำได้แม่น ตอนนั้นเพราะกำลังพลไม่พอ มีเจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลคนหนึ่งถือจอบไล่ตามแมลงอสูรที่บาดเจ็บสาหัส เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของทีมอยู่หลายวัน
“ที่แท้ก็เขานี่เอง”
“แต่...เขามาทำอะไรที่นี่คะ?”
สวี่หรงเอียงศีรษะถามอย่างสงสัย
“ดูเหมือนว่าภรรยาของเขายังอยู่ในชุมชน?”
จางฉวนหลี่กล่าว
แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะเดินเข้าไปถาม โจวเจอก็เซถลาไปถึงแนวกั้นแล้ว ก้าวเดินโซเซ ก่อนก้มตัวเตรียมมุดเข้าไป
“หยุด!”
จางฉวนหลี่กับสวี่หรงสีหน้าเปลี่ยน รีบตวาดห้ามทันที
แน่นอนว่าในจังหวะเดียวกับที่พวกเขาส่งเสียง คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เข้ากดตัวโจวเจอไว้แล้ว
พอรีบเดินไปถึง โจวเจอถูกเจ้าหน้าที่สำนักงานอภิมนุษย์กดหน้าลงกับพื้นแล้ว แต่ยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง? ข้างในมีแมลงอสูรนะ!”
“ขอร้องล่ะ ปล่อยผมเข้าไปเถอะ! ภรรยาผมยังไม่ออกมา ช่วงนี้สุขภาพเธอไม่ดี ต้องยังอยู่ที่บ้านแน่ ๆ ผมจะไปรับเธอ ปล่อยผม!”
โจวเจอดิ้นรนพลางร้องขออย่างร้อนรน
ในฐานะปรสิต ความสามารถพื้นฐานของเขาคือการควบคุมสภาวะทางร่างกายของเจ้าภาพ
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เขาจึงแสดงได้สมจริงอย่างที่สุด
“พวกเราจะช่วยภรรยาคุณ บอกที่อยู่มา แล้วเราจะส่งคนไปช่วยเธอ”
คนหลายคนเกลี้ยกล่อมเขาจนเหงื่อท่วม
“ไม่ได้ ไม่ได้ ช้ากว่านี้ก็ไม่ได้!”
โจวเจอดิ้นแรงกว่าเดิม
แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจะเข้าไปจริง ๆ แค่มีแมลงอสูรปรากฏตัวขึ้น ความผิดเรื่องภรรยาหายตัวไปก็โยนให้แมลงอสูรรับไปเต็ม ๆ แล้ว
สิ่งที่ควรเกิดขึ้นต่อจากนี้คือ หลังสำนักงานอภิมนุษย์จัดการแมลงอสูรเสร็จ ก็ออกตามหาอวิ๋นหยาแต่ไม่พบ
จากนั้นเขาก็ได้รับข่าวว่าภรรยาหายตัวไป
เขาก็ร้องไห้โฮตามสมควร ทำตัวเหมือนเสียขวัญและเศร้าโศกอยู่พักหนึ่ง
รออีกสักหนึ่งหรือสองเดือน ให้เรื่องนี้เลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คน ทุกอย่างก็เรียบร้อย
“เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนั้นเอง จางฉวนหลี่กับสวี่หรงก็เดินเข้ามา
“หัวหน้าจางครับ หมอนี่จะเข้าไปตามหาภรรยา แต่ข้างในอันตรายเกินไป พวกเรากำลังห้ามอยู่ครับ”
“พอแล้ว ปล่อยเขาก่อน”
จางฉวนหลี่กลับโบกมือ
“ครับ!”
เมื่อแรงที่กดทับร่างหายไป โจวเจอก็ถูกพยุงให้ลุกขึ้นอีกครั้ง เขามองอีกฝ่าย แววตาฉายประกายกวาดสำรวจอย่างรวดเร็ว
แล้วหัวใจก็พลันกระตุก
หัวหน้าทีมปฏิบัติการของสำนักงานอภิมนุษย์ จางฉวนหลี่!?
อภิมนุษย์งั้นเหรอ?
ในฐานะคนทำงานห้องเอกสาร เขาย่อมรู้จักอภิมนุษย์ทุกคนในสำนักงาน เพราะแฟ้มประวัติของพวกเขาต้องนำออกมาปรับปรุงเป็นระยะ ๆ นานวันเข้าก็จำได้หมด
เป็นอย่างที่คิด ต้องมีอภิมนุษย์มาที่นี่แน่
เขาเป็นอภิมนุษย์ที่มีเห็บกระเพาะสายพันธุ์แปลงร่าง ซึ่งผ่านการลอกคราบมาแล้วสามครั้ง ทั้งประสบการณ์และฝีมือจัดว่าเจนจัดมาก
สายพันธุ์แปลงร่างคือแมลงอสูรชนิดพิเศษที่สามารถเข้ามาแทนที่อวัยวะของเจ้าภาพและทำหน้าที่เดิมได้
ที่เรียกว่าพิเศษก็เพราะหลังถูกแมลงอสูรชนิดนี้ปรสิต เจ้าภาพอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกปรสิต ยังใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป
หนทางเติบโตของแมลงอสูรชนิดนี้คือการทำหน้าที่ของอวัยวะที่มันแปลงร่างไปแทน
อย่างเช่นเห็บกระเพาะเข้ามาแทนที่กระเพาะอาหาร มันก็เติบโตได้ด้วยการย่อยอาหาร
แม้เส้นทางเติบโตของมันจะดูไม่เป็นภัยกับใคร แต่หัวหน้าจางฉวนหลี่คนนี้กลับเป็นฝ่ายบุกตะลุยอย่างแท้จริง
เวลาออกฆ่าแมลงอสูร เขามักพุ่งไปอยู่แถวหน้าเสมอ
“โจวเจอ...ใช่ไหม? ผมเป็นผู้รับผิดชอบที่นี่ จางฉวนหลี่ คุณน่าจะรู้จักผม มีอะไรก็บอกมาได้”
จางฉวนหลี่มองโจวเจอ
โจวเจอชะงัก “คุณ...รู้จักผมด้วยเหรอครับ?”
“แน่นอน เมื่อสามเดือนก่อนคุณถือจอบออกไปไล่ตามแมลงอสูร พวกเราจำได้ชัดเจน ได้ยินว่ามีคนจะเอาปืนให้คุณ แต่ยังไล่ตามคุณไม่ทันเลย”
จางฉวนหลี่หัวเราะ
“...”
โจวเจอเกาศีรษะอย่างเขินอาย แสดงท่าทีปลาบปลื้มเกินคาดออกมาแวบหนึ่ง
พอได้ยินเช่นนั้น คนรอบข้างก็มองโจวเจอด้วยสายตาสนิทสนมขึ้นเล็กน้อย
ที่แท้ก็เป็นเพื่อนร่วมงาน
“อืม”
จางฉวนหลี่มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ฟังจากที่คุณพูด ภรรยาคุณติดอยู่ข้างในหรือ?”
“ใช่ครับ ใช่!”
โจวเจอรีบพยักหน้า สีหน้าเผยความรู้สึกปลอดภัยแบบที่คนธรรมดาควรแสดงออกเมื่อพบอภิมนุษย์ขึ้นมาอีกนิด
“ช่วงนี้สุขภาพเธอไม่ดี ผมกะว่าจะออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำของอร่อยให้เธอกินคืนนี้ จะได้บำรุงร่างกาย แต่พอกลับมาก็เห็นสภาพแบบนี้แล้ว ผมถามคนรอบ ๆ จนทั่ว ไม่มีใครเห็นภรรยาผมเลย ถ้าเธอออกมาแล้ว ก็น่าจะมีคนเห็นบ้างครับ”
“อย่างนั้นเหรอ?”
จางฉวนหลี่ขมวดคิ้ว
“หัวหน้า ให้ผมเข้าไปหาเถอะครับ ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจสำนักงานอภิมนุษย์ แต่เจ้าหน้าที่อภิมนุษย์ทุกคนต้องไปจัดการแมลงอสูร ผมไม่อยากรบกวนเวลาพวกคุณเลยครับ”
โจวเจอกล่าว
“ขอโทษด้วย ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่คงไม่ได้”
จางฉวนหลี่ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ก่อนส่ายหน้า “บ้านคุณอยู่ที่ไหน เราจะส่งคนไปตรวจสอบโดยเฉพาะ เรื่องช่วยเหลือปล่อยให้หน่วยปฏิบัติการจัดการ คนธรรมดาอย่างคุณเข้าไปพัวพันอาจยิ่งทำให้เรื่องยุ่ง”
ใบหน้าของโจวเจอซีดเผือด ได้แต่ยอมพยักหน้า
“ผมเข้าใจกฎของสำนักงานอภิมนุษย์ครับ ถ้าอย่างนั้นต้องฝากหัวหน้าจางแล้ว บ้านผมอยู่ถนนไซหัวสาย 8 ตึกแรกทางตะวันตกของแผนกผู้สูงอายุ เป็นห้องฝั่งตะวันตกชั้นสามของตึกซ้อนตึกครับ”
“เข้าใจแล้ว”
จางฉวนหลี่หันหลังเดินเข้าไปในชุมชนไซหัว ก่อนยกวิทยุสื่อสารในมือขึ้นพูดว่า “เตรียมปฏิบัติการ”
เมื่อมองแผ่นหลังที่จากไปของจางฉวนหลี่ โจวเจอก็รู้ว่าเรื่องนี้ลงตัวแล้ว