หยาหยาโดนเสียงโฆษณาชวนเชื่อที่ก้องกังวานนี้ดึงดูด ขาสั้นๆ ของนางก็เดินตามเสียงไปโดยไม่รู้ตัว พอเดินฝ่าฝูงชนไปได้ครึ่งถนนก็เห็นร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งมีป้ายแดงตัวอักษรเหลืองแขวนอยู่ หน้าร้านมีตะกร้าและไหวางเรียงราย ลำโพงที่ส่งเสียงอยู่นั้นวางอยู่บนตะกร้าใบหนึ่ง และยังร้องเรียกซ้ำๆ ว่า สองหยวน สองหยวน
ที่กรอบประตูยังมีม่านพลาสติกหนาโปร่งแสงห้อยอยู่ นางยืดคอมองเข้าไปข้างใน เห็นแต่ความมืดมัว
หยาหยาเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา บางคนเข้าออกตลอดเวลา พอเปิดม่านขึ้น ก็เห็นแสงสว่างจ้าและของมากมายหลากหลายจากช่องว่างนั้น
หยาหยากำกระเป๋าสะพายใบเล็กไว้แน่น ในนั้นมีเงินที่ขายผักป่าได้
นางรู้ว่าสองหยวนเป็นเงินที่น้อยมาก นางซื้อได้แน่นอน
มีคนเข้าออกมากมายขนาดนี้ ข้างในต้องมีของดีแน่ๆ
นางรวบรวมความกล้า ใช้หัวเล็กๆ ดันเบาๆ ม่านแม่เหล็กแยกออกเป็นช่อง ร้อนๆ กลิ่นพลาสติกและเครื่องสำอางต่างๆ ผสมกันโชยเข้าจมูก
หยาหยากลอกตาโต ปากเล็กๆ อ้าค้าง มองตะลึงทั้งคน
ร้านนี้ใหญ่มาก!
มองไปไม่เห็นสุด ชั้นวางของเรียงเป็นแถวๆ ตั้งจากพื้นจรดเพดาน เต็มไปด้วยของหลากสีสัน มากกว่าร้านขายของชำในหมู่บ้านรวมกันทั้งหมดที่นางเคยเห็น
แดง น้ำเงิน เหลือง ชมพู ระยิบระยับ กลมๆ แบนๆ สี่เหลี่ยมๆ ทำให้นางตาพร่าไปหมด เหมือนบังเอิญหลงเข้ามาในถ้ำที่เต็มไปด้วยสมบัติ ทุกอย่างอยากยื่นมือไปจับต้อง