ผู้จัดการร้านมองหยาหยาอย่างแนบเนียน
เสื้อผ้าของเด็กน้อยแม้จะใหม่เอี่ยม แต่รองเท้ากลับเก่าคร่ำครึและสึกหรอมาก พื้นรองเท้าบางเป็นพิเศษ ใบหน้าของเธอออกเหลืองซีด แก้มทั้งสองข้างบุ๋มลงเล็กน้อย มือเล็กๆ ยังมีร่องรอยของแผลจากความหนาวเย็น
อีกทั้งเธอยังไม่รู้จักแม้แต่แปรงสีฟัน คงเป็นเด็กจากในป่าเขาที่ชะตาชีวิตลำบาก ยากนักที่จะได้ตามผู้ใหญ่ออกมาในเมืองสักครั้ง
ใจของเขาอ่อนลงเล็กน้อย จึงชี้ไปที่แปรงสีฟันแบบกล่องละสามด้าม "หนึ่งกล่องมีสามด้าม พวกเธอมีกันยี่สิบเอ็ดคน ซื้อเจ็ดกล่องก็พอแล้ว"
"ส่วนยาสีฟัน ถ้าใช้อย่างประหยัดก็อยู่ได้นาน พวกเธอลองซื้อไปสองหลอดก่อนก็ได้ ดูว่าจะเคยชินไหม ใช้หมดแล้วค่อยมาซื้อใหม่"
หยาหยาพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย นับจำนวนเบาๆ ตามที่ลุงผู้จัดการร้านบอก จัดวางเรียบร้อยลงในตะกร้าใบเล็ก
"สบู่กำมะถันก้อนนี้เอาไปสักสองสามก้อนก็ได้ ใช้ล้างมือ ซักผ้า อาบน้ำได้หมด ขจัดคราบมันคราบสกปรกดีเป็นพิเศษ ยังฆ่าเชื้อโรคได้ด้วย"
ผู้จัดการร้านพูดพลางชี้ไปที่ถุงบรรจุภัณฑ์สีเหลืองในตะกร้าข้างๆ
ใบหน้าเล็กๆ ของหยาหยาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ล้างมือ ซักผ้า อาบน้ำก็ใช้ได้เหรอ ยังขจัดคราบมันคราบสกปรกได้อีกด้วยเหรอ
ที่หมู่บ้านของพวกเธอ ล้างมือกันด้วยขี้เถ้าไม้ถูๆ น้ำก็ทั้งเย็นทั้งฝาด มือก็ล้างไม่สะอาด ส่วนการอาบน้ำยิ่งเป็นเรื่องยาก หน้าหนาวแทบไม่ได้อาบเลย หน้าร้อนก็แค่ใช้น้ำในแม่น้ำลวกๆ
เสื้อผ้าสกปรกก็เอาขี้เถ้าไม้ผสมน้ำแล้วทุบตี ต้องออกแรงมากถึงจะซักสะอาด
ของชิ้นเล็กๆ แบบนี้ ทำอะไรได้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ
เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือเล็กๆ ออกไปแตะถุงบรรจุภัณฑ์สีเหลืองนั้นเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลสากๆ พอขยับก็เกิดเสียง "กรอบแกรบ" เบาๆ