ไม่นานเฉา ซิ่วเหลียนก็กลับมา นางต้องขายของที่แผงลอย ปกติจึงมีเงินทอนติดตัวไว้เพียงเล็กน้อย เงินสดไม่มากนัก จึงแวะไปกดเงินจากธนาคารใกล้ ๆ มาโดยเฉพาะ
นางย่อตัวลง ยื่นเงินไปตรงหน้าหยาหยา ในธนบัตรหนึ่งกำมือมีธนบัตรสีแดงสิบสองใบ ปนด้วยธนบัตรย่อย ๆ กระจัดกระจายอีกเล็กน้อย
เฉา ซิ่วเหลียนดึงธนบัตรสีแดงออกหนึ่งใบต่อหน้าหยาหยา แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า "หยาหยา ใบนี้คือเงินที่ป้าใช้ซื้อของเมื่อวาน ป้าเก็บไปแล้วนะ ที่เหลือเธอเก็บไว้ให้ดี รวมทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยหกสิบแปดหยวน"
หยาหยา จ้องดูธนบัตรในมือ เศษกระดาษเหล่านี้แดง ๆ เขียว ๆ ไม่เหมือนกับทองแดงและเงินในหมู่บ้านเลย ที่แท้เงินทองของที่นี่ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
หยาหยาค่อย ๆ หยิบธนบัตรใส่กระเป๋าสะพายใบเล็กที่ติดตัว ถุงผ้าที่น้าหลินเย็บให้ รูปร่างเรียบง่ายแต่ประณีต ปากถุงมีเชือกรูดได้ นางผูกปมให้แน่นแล้วตบกระเป๋าเบา ๆ "ขอบคุณป้าที่ช่วยหยาหยาเอาผักป่ามาขาย ป้าเหนื่อยหน่อยนะคะ!"
เฉา ซิ่วเหลียนยิ้มจนตาหยี "ไม่เหนื่อย ไม่เหนื่อยหรอก ป้ายังต้องขอบคุณหยาหยาที่เอาผักป่ามาให้ป้าด้วย!" พูดพลางก็กระดกต้นเฟินในมือขึ้น
"หยาหยาไปก่อนนะคะ ป้าลาก่อน!" หยาหยาโค้งคำนับเฉา ซิ่วเหลียน ยังมีเวลาเหลือ นางคิดถึงไข่ อยากจะดูว่าที่นี่มีไข่ขายหรือไม่
เฉา ซิ่วเหลียนมองดูสภาพอากาศ ตอนนี้กำลังเป็นช่วงที่ตลาดเช้าคึกคัก ที่แถวนี้ล้วนเป็นคนรู้จักกัน แผงขนมทอดน้ำตาลของตนก็ต้องดูแล ไม่สามารถตามไปด้วยได้ จึงพยักหน้าตอบ "ไปเถอะ ๆ ผลักรถช้า ๆ อย่าไปไกล กลับให้เร็ว ถ้ามีเรื่องก็มาหาป้าที่นี่ได้!"