“โอ้ย ยังมีผักกวางตุ้งอีกด้วย ของดีจริงๆ!”
“ผักกวางตุ้งคืออะไรเหรอ?” หยาหยาได้ยินคำว่าของดี ก็อดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
“นี่ไง ไง ต้นนี้แหละ ยอดแดงๆ มีกลิ่นด้วย คล้ายๆ กับผักหนาม แต่ไม่มีหนาม” เฉาซิ่วเหลียนหยิบผักกวางตุ้งนั้นขึ้นมาให้หยาหยาดู
“อี๋...” เจ้าหนูหยาหยาย่นคิ้วน้อยๆ “ใบเหม็นๆ แบบนี้ทำไมถึงว่าหอมล่ะ”
เฉาซิ่วเหลียนเห็นท่าทางหนูน้อยย่นหน้าตามนั้น ก็ไม่ได้อธิบายอะไร ผักชนิดนี้ก็เป็นแบบนี้ กลิ่นแรง คนที่ชอบก็ชอบมาก คนที่ไม่ชอบก็สูดดมไม่ได้
หยาหยาใช้สองมือเล็กๆ ยื่นผักเฟินให้เฉาซิ่วเหลียน พูดเสียงใสว่า “ป้า เอากลับไปกินนะ!” แล้วชี้ไปที่ผักป่าที่เหลือ “ปู่ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า ที่เหลือต้องขายเป็นเงิน ให้เอาเงินที่ป้าใช้ซื้อของให้หยาหยาเมื่อวาน ชดใช้ให้ป้า”
เฉาซิ่วเหลียนยิ้มแล้วบีบแก้มแดงๆ ของหยาหยาเบาๆ ดันผักเฟินกลับไปในอ้อมอกของหล่อน แล้วเก็บเสื้อให้กระชับขึ้น: “เด็กโง่ เงินนิดหน่อยนั้นป้าจะให้หนูใช้คืนที่ไหนได้! ผักป่าพวกนี้ล้วนเป็นของดี ขายไม่ยาก ป้าช่วยตรวจให้ ขายได้ราคาดีแน่นอน!”
พูดจบก็รีบหาผ้าพลาสติกสะอาดๆ แผ่นหนึ่งมาปูไว้ข้างๆ ค่อยๆ จัดผักป่าแยกเป็นกองๆ ผักหนาม ผักเฟิน ผักกาดดอง วางเรียงกันเป็นระเบียบ ผักกวางตุ้งแยกไว้อีกด้านหนึ่ง กลัวว่าจะเน่าเสีย
เฉาซิ่วเหลียนเติบโตมาในชนบท เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าของเหล่านี้ล้วนเป็นของป่าบนภูเขาสูงของแท้ ไม่เคยฉีดยา มันงอกขึ้นมาเองตามธรรมชาติ