หญิงสาวผลักรถเข็นเล็กไปที่ร้านสตรอว์เบอร์รี ผลไม้สีแดงนี้ส่งกลิ่นหอมยิ่งกว่าส้มซาชูจูเมื่อครู่เสียอีก สีแดงสดชวนมองจนหยุดไม่ได้
เจ้าของร้านหั่นสตรอว์เบอร์รีสดเป็นชิ้น ๆ เสียบไม้จิ้มฟันวางไว้ให้ชิม
พอเห็นเธอเดินมาก็ยื่นให้ชิ้นหนึ่ง: "ชิมสตรอว์เบอร์รีรุ่นแรกของเราสิ หวานเชียว! ระวังไม้จิ้มฟันด้วย ค่อย ๆ กัดนะ!"
หยาหยารับไม้จิ้มฟันมากัดคำเล็ก ๆ เนื้อนุ่ม หวานอมเปรี้ยวนิด ๆ หอมกลิ่นผลไม้สดชื่น มีกลิ่นนม ๆ มากกว่าส้มซาชูจูอีก เธอตาเป็นประกายอีกครั้ง "อร่อยจัง ราคาเท่าไหร่คะลุง!"
"สตรอว์เบอร์รีจิ่วจิ่ว เก้าเก้าบาทต่อจิน เอาไหมล่ะ?"
"เอา! สองจิน!"
หยาหยาตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่เก้าเก้าบาทนี้หมายความว่าอะไรนะ เก้าสิบเก้าหรือเปล่า?
เธอลองยื่นธนบัตรสีแดงสองใบให้เจ้าของร้าน
"เก้าเก้าบาท ไม่ใช่เก้าสิบเก้า จ่ายยี่สิบก็พอ ฉันทอนให้สองเหมา แล้วแถมสตรอว์เบอร์รีให้อีกสองลูก" เจ้าของร้านไม่รับเงินเธอ
ยี่สิบบาทเอ๊ะ อันนี้หยาหยารู้จัก เธอหยิบธนบัตรสิบสองใบส่งให้
เจ้าของร้านใส่สตรอว์เบอร์รีลงในตะกร้าเล็ก แล้วหยิบอีกสองสามลูกใส่ลงไปด้วย จากนั้นเปิดฝารถเข็นวางให้เรียบร้อย: "ถือดี ๆ นะ อย่าให้กระเทือนล่ะ~"
คุณหนูน้อยรวยหยาหยาตอนนี้พอจะรู้แล้วว่าของที่นี่เธอคงซื้อได้หมด เพราะเธอมีเงินมากมาย
เดินช็อปปิ้งหลังตรงสุด ๆ
เข้าไปอีกหน่อยเป็นโซนเบ็ดเตล็ด ขายสารพัด ไม่ว่าจะเป็นแว่นตาสไตล์อิตาลี เทปกาวที่ดึงไม่ออก...