หยาหยากำลังจ้องมองตะกร้าแป้งนึ่งขาวอวบกลุ่มนั้นอย่างครุ่นคิด ว่าจะแอบขยับเข้าไปเก็บสักสองสามลูกได้หรือไม่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังลั่นมาจากด้านข้าง "โอ้ย! นี่ลูกสาวใครมาซ่อนอยู่ตรงนี้เนี่ย?"
นางสะดุ้งหดไหล่ หันไปมองก็เห็นป้าใส่ผ้ากันเปื้อนผ้าสีน้ำเงินยืนอยู่ข้างร้านเล็ก ๆ ด้านหลัง หน้ากลม ๆ คิ้วโค้งยิ้มละมุน กำลังโบกมือเรียกนางอย่างกระตือรือร้น
ร้านของป้าคนนั้นตั้งเตาเหล็กไว้ ไฟในเตาลุกโชนแรง ข้าง ๆ วางขนมน้ำตาลทอดสีทองอร่าม ไอร้อนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานตลบมาทางหยาหยา
หยาหยากำชายเสื้อไว้แน่น ถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตากลมโตจ้องมองป้าคนนั้น ร่างเล็ก ๆ ตึงเครียด
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดด้วยก่อน
ป้าเห็นท่าทางระวังตัวแบบนั้นของนาง ก็ยิ้มออกมาทันที น้ำเสียงอ่อนลงอีกนิด "เด็กน้อยอย่ากลัว ป้าไม่ใช่คนไม่ดี ดูเสื้อผ้าตัวน้อยของหนูสิ บางราวกับกระดาษ ยังมีรูโหว่อีก อากาศหนาวขนาดนี้ จะเป็นอะไรไปได้อย่างไร? รีบเข้ามา มาอุ่นข้างเตาของป้า แค่ผิงไฟมือ ป้าไม่คิดเงินหนูหรอก!"
พูดจบก็กวักมือเรียกนางอีก แล้วยังเลื่อนเก้าอี้ตัวเล็กข้างเตาออกไป ให้พื้นที่ว่าง "ดูหน้าน้อย ๆ ตัวแข็งทื่ออย่างนั้น รีบเข้ามาอุ่นก่อน ป้ายังมีโจ๊กข้าวโพดเพิ่งต้มเสร็จ ดื่มถ้วยหนึ่งจะได้อุ่นท้อง!"
ไอร้อนอบอุ่นลอยเข้าหน้า กลิ่นหอมหวานจรดจมูก หยาหยาคลายความระแวงลงเล็กน้อย มือเล็กบิดชายเสื้อ ค่อย ๆ ย่ำเท้าไปทางป้าทีละน้อย สายตายังคงเหลือบมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง กลัวว่าจะมีอะไรผิดปกติ