นางถอนหายใจ รู้สึกผิดในใจไม่น้อย แล้วก็หันไปขะมักเขม้นทันที คว้าขวดเก็บความร้อนทรงกลมกลมใบใหญ่ออกมา ซึ่งเป็นของที่ปกติใช้ใส่อาหารให้ตัวเอง เนื้อหนาแน่นดีนัก
เปิดฝาหม้อตักโจ๊กข้าวโพดใส่ขวดจนเต็ม แน่นหนาดี แล้วปิดฝาให้สนิทวางไว้ข้างมือของหยาหยา
แล้วก็หยิบถุงพลาสติกมาใบหนึ่ง ใส่ขนมทอดน้ำตาลที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ เต็มถุง นับดูราว ๆ สิบกว่าชิ้น แล้วก็หันไปร้านซาลาเปาข้าง ๆ ซื้อซาลาเปาหมูมันเยิ้มห้าลูก ขนมปังนึ่งขาวอวบอ้วนห้าลูก มัดปากถุงให้แน่นแล้วหาย่ามผ้าไม่ทอใบใหญ่อีกใบมา วางของทั้งหมดไว้ข้าง ๆ ตัวหยาหยา
“เอานี่กลับไปเถอะ ย่าเหลนสองคนกินให้อิ่ม ๆ นะ”
“ช่างเถอะ ป้าไปส่งเองเถอะ ตลาดเช้านี้คนเยอะ เจ้าเด็กน้อยหลงทางไปจะทำไงได้”
หยาหยามองถุงอาหารที่วางอยู่ข้าง ๆ เต็มไปด้วยซาลาเปา หมู ขนมปังนึ่ง และขนมทอดน้ำตาล อยากรับไว้ก็รู้สึกเกรงใจ ขนมปังนึ่งก้อนโต ๆ เหล่านี้ ขนมทอดน้ำตาลสีเหลืองทอง รวมถึงโจ๊กในขวดสีเงินแวววาวใบนั้น ถ้าเอากลับไปให้ท่านผู้ใหญ่บ้าน แบ่งกันก็คงทำให้ทุกคนได้อิ่มท้องครึ่ง ๆ กลาง ๆ กันทีเดียว!
แต่... แต่ป้าให้นางกินโจ๊กและผิงไฟอยู่ใกล้ ๆ นางจะมารับของมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน นางได้ยินน้าหลินเคยพูดไว้ว่า ซาลาเปาหมูในตลาดเมืองนั้น ลูกละตั้งสามอีแปะเชียว!
นางก้มหน้าลง มือเล็ก ๆ บิดชายเสื้อ “ไม่ได้หรอกค่ะป้า หนูรับของมากมายขนาดนี้ไม่ได้”
ป้าคนนั้นตบแขนนางเบา ๆ “เอาน่า เกรงใจอะไรกัน เจ้าช่วยป้าหยิบถุงหยิบถ้วยมาเป็นชั่วโมง ทำงานไม่หยุดเลย นี่คือค่าจ้างของเจ้า ไม่ใช่ให้เปล่า ๆ เสียหน่อย!”