หลี่เยวี่หรูรู้สึกประหลาดใจ ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกว่าหลินเฉินตอนนี้ไม่โง่แล้วนะ มองแผ่นหลังของเขาแล้วกลับรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ไอ้โง่ แกจะทำอะไร”
“เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว”
“ถ้าไม่มีเงินจริง ๆ ก็ให้พี่สะใภ้แกไปขายตัวสิ”
คนพวกนั้นพูดจาหยาบคายกันทั้งนั้น โดยเฉพาะเอ้อร์โกว มันไม่ต่างจากผู้ใหญ่บ้านเลย ต่างก็หมายปองความงามของหลี่เยวี่หรู
เพียะ!
หลินเฉินตบเข้าไปเต็มแรง ในเมื่อปากหมา ๆ พูดแต่เรื่องดี ๆ ไม่เป็น ก็หุบปากไปซะ
“บัดซบ ไอ้โง่นี่อาการกำเริบอีกแล้ว พวกเรารุมมัน จับมันไว้ก่อน”
เหลี่ยตั้นพูดพลางล้วงอาวุธออกมา ดูท่าเตรียมตัวมาอย่างดี
ผู้ใหญ่บ้านหลบอยู่ในมุมมืด ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ คนพวกนี้ล้วนเป็นเพื่อนกินของมัน ทั้งยังเป็นคนที่มันจงใจเรียกมาแก้แค้นให้ตัวเอง
เหลี่ยตั้นถืออาวุธพุ่งเข้าใส่ แต่กลับถูกหลินเฉินเตะกระเด็นไปไกลเจ็ดแปดเมตร
เหลืออีกคนเดียว มีฉายาว่าไหโจว พอเห็นหลินเฉินดุดันขนาดนี้ ขาทั้งสองข้างก็เริ่มสั่นด้วยความกลัว
“หลี่เยวี่หรู เงินที่ติดพวกเราไว้ต้องใช้คืน ต่อให้เรียกไอ้โง่นี่ออกมาก็ไม่มีประโยชน์”
ไหโจวตะโกนพลางค่อย ๆ ถอยหลัง สุดท้ายกลับสะดุดขาตัวเอง ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
“พวกเราไม่ได้บอกว่าจะไม่ใช้หนี้สักหน่อย ก็แค่ติดเงินพวกคุณอยู่หมื่นสองหมื่น อีกสามวันจะใช้คืน”
หลินเฉินพูด ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ หาเงินสักหน่อยเป็นเรื่องง่ายดายมาก
“ได้ งั้นฉันจะให้เวลาพวกแกอีกสามวัน ถ้าครบสามวันแล้วยังไม่ใช้หนี้ ที่นาและบ้านหลังนี้ก็ต้องตกเป็นของพวกเราทั้งหมด”