หลินเฉินมาถึงหน้าผาที่พบเมื่อวาน จากนั้นก็โคจรพลังวิญญาณในตันเถียน ร่างกายพลันคล่องแคล่วราวกับวานร กระโดดไปมาบนหน้าผาสูงชัน ไม่นานก็พบขมั่นป่ากลายพันธุ์ต้นที่เจอเมื่อวาน
“หวงจิงต้นนี้ไม่มีใครพบเห็นมาก่อน คงเติบโตอยู่ที่นี่มานับร้อยปี ดูดซับแก่นสุริยันจันทรามานานขนาดนี้ ต้องเป็นของบำรุงชั้นยอดแน่นอน”
หลินเฉินคิดในใจ สมุนไพรเช่นนี้ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดาอีกต่อไป
หากตกไปอยู่ในมือของผู้ฝึกยุทธ์ ยังใช้เพิ่มพลังภายในได้ นับเป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินอย่างแท้จริง
“เอาไปขาย น่าจะแลกเงินได้ไม่น้อย”
หลินเฉินไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้สมุนไพรชนิดนี้
เขาหยิบจอบขึ้นมาขุดทันที ไม่นานก็ขุดขมั่นป่ากลายพันธุ์ขึ้นมาทั้งต้น น้ำหนักราวเจ็ดถึงแปดชั่ง
“ดูท่าภูเขาลูกนี้จะมีของดีไม่น้อย คราวหน้าค่อยกลับมาหาอีก”
หลินเฉินกล่าว พลางใส่ขมั่นป่ากลายพันธุ์ลงในถุงปีศาจแร้ง จากนั้นก็อาศัยแรงส่งจากหน้าผาอีกครั้ง ไม่นานก็ขึ้นไปถึงด้านบน
“ช่วยด้วย มีใครอยู่ไหม ช่วยฉันด้วย”
เสียงหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากในป่า ฟังดูเหมือนเป็นหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่ง
“ใครกำลังร้องขอความช่วยเหลือ?”
หลินเฉินรู้สึกประหลาดใจ ไก่โห่ขนาดนี้ ใครกันจะวิ่งขึ้นเขามา
ในป่ามีหญิงสาวหน้าตาสะสวย วัยเพิ่งออกเรือนคนหนึ่งนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย กางเกงร่นลงมาถึงหัวเข่า
เธอชื่อเสี่ยวหลาน เป็นหญิงม่ายวัยเยาว์ ทั้งยังมีลูกน้อยอายุไม่ถึงขวบติดตัวมาด้วย