กลั่ก!
ผู้ใหญ่บ้านตาเป็นประกาย พร้อมกับกลืนน้ำลาย นึกอยากจะเขมือบมือของหลี่เยวี่หรูออก ให้เขาได้ชื่นชมทัศนียภาพงดงามตรงหน้าอย่างเต็มที่
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย หลินเฉิน ช่วยฉันด้วย”
หลี่เยวี่หรูร้องขอความช่วยเหลือ เธอเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอ ต้องเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่บ้านชายแก่คนนี้ ไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน
“ฮี่ๆ ต่อให้เอ็งร้องจนคอแตกก็ไร้ประโยชน์ ในหมู่บ้านนี้ ใครจะกล้ายุ่งเรื่องของข้า”
“ข้าแนะนำให้เอ็งเชื่อฟังดีๆ ไม่งั้นเรื่องบัตรสวัสดิการผู้มีรายได้น้อยเอ็งก็ช่างมันเถอะ และถ้ามีใครมาจริงๆ ข้าก็บอกว่าเอ็งเป็นฝ่ายยั่วข้า หวังจะให้ข้าออกบัตรสวัสดิการให้”
ผู้ใหญ่บ้านขู่เข็ญ ไอ้แก่บ้านี่ไม่ธรรมดาเลย ดูเหมือนจะมั่นใจว่าหลี่เยวี่หรูหนีไม่พ้นเงื้อมมือ
หลี่เยวี่หรูน้ำตาไหลอาบแก้ม มองผู้ใหญ่บ้านค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เธออยากจะเอาหัวโขกที่นี่ให้ตายไปเลย
ปัง!
ประตูถูกถีบอย่างแรงจนเปิดออก หลินเฉินปรากฏกายที่หน้าประตู เห็นภาพตรงหน้าเพียงชั่วครู่ ก็เดือดดาลจนผมตั้งชัน
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน แกหาความตาย!”
หลินเฉินตวาด หลี่เยวี่หรูคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาตอนนี้ ใครกล้ามารังแกเธอ นั่นคือการดึงขนจมูกเสือ
“ไอ้บ้าเวนนี้กลับมาได้ยังไง”
ผู้ใหญ่บ้านตกใจ หลินเฉินเป็นคนบ้า ต่อให้ฆ่ามันก็ไม่มีใครมาทวงบุญคุณ
แต่ทว่าวันนี้เขาก็ฮึดสู้ ไม่เชื่อว่าแก่ขนาดนี้แล้ว จะสู้ไอ้บ้าไม่ได้
“ไอ้บ้า โมโหอะไรกัน ข้ากำลังคุยธุระกับพี่สะใภ้ของเอ็ง นี่เงิน 10 หยวน เอาไปซื้อของกิน แล้วกลับมาอีกทีหลังหนึ่งชั่วโมง”
ผู้ใหญ่บ้านพูดหลอกล่อ คิดว่าหลินเฉินยังบ้า เงิน 10 หยวนนี่น่าจะไล่มันไปได้
แต่หลินเฉินตอนนี้ไม่ได้บ้าอีกแล้ว
ต่อให้ยังบ้าเหมือนเดิม เขาก็รู้ว่าต้องปกป้องหลี่เยวี่หรู ไม่มีทางทิ้งเธอไปเพราะเงิน 10 หยวนแน่นอน
“ยืนงงอะไรอยู่ ไปเร็วเข้า” ผู้ใหญ่บ้านเร่ง
หลินเฉินไม่รับเงิน แต่กลับจับมือเขาไว้ แล้วบีบลงแรงๆ
แคร็ก!
ข้อมือผู้ใหญ่บ้านถูกบีบจนแตก ยังไม่ทันได้ร้อง ก็โดนฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้า กระเด็นออกไป
“กล้ามารังแกยวี่หรู ข้าส่งแกขึ้นสวรรค์”
หลินเฉินตวาด ถ้าวันนี้ไม่ทำให้มันแหลกสลาย ก็ไม่คุ้มที่หลี่เยวี่หรูเคยดีกับเขา
เห็นดังนั้น หลี่เยวี่หรูคิดว่าหลินเฉินอาการกำเริบ รีบเข้าไปกอดเขาไว้แนบอก
“หลินเฉิน อย่าหุนหัน คิดให้เย็นๆ ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย แม้แต่แกเป็นคนบ้า ก็ต้องถูกจับไป ไหนจะถูกขังในโรงพยาบาลบ้าอีก”
หลี่เยวี่หรูปลอบด้วยความเคยชิน เมื่อหลินเฉินอาการกำเริบ เธอก็จะกอดเขาไว้แบบนี้ ไม่นานเขาก็จะสงบลง
หลินเฉินสงบลงจริงๆ
เพราะชุดนอนของหลี่เยวี่หรูถูกผู้ใหญ่บ้านฉีกขาด ตอนนี้แทบจะไม่ได้สวมใส่ อุ้มเขาแบบนี้เต็มไปด้วยความสุขเสียจริง
“ดี ไอ้บ้า เอ็งรอได้เลย”
ผู้ใหญ่บ้านวิ่งหนีอย่างหน้าด้าน เรียกได้ว่ากลิ้งกันเลยทีเดียว
วันนี้ไม่ได้อะไรเลย แถมยังถูกบีบมือหัก ฟันร่วงอีกหลายซี่ เรื่องนี้จะไม่จบง่ายๆ แน่
หลินเฉินไม่ได้ไล่ตาม หนีวัดหนีไม่พ้นพระ เรื่องที่มารังแกหลี่เยวี่หรู ค่อยๆ คิดบัญชีกับมันทีหลัง
“หลินเฉิน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”
หลี่เยวี่หรูลูบหลังหลินเฉิน แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าหลินเฉินกัดเธอ
“อ๊า!”
หลี่เยวี่หรูร้องด้วยความตกใจ รีบปล่อยหลินเฉิน แล้วเพิ่งรู้ตัวว่าเสื้อผ้าตัวเองขาด แทบไม่ได้สวมใส่
หลินเฉินก็รู้สึกเขินอายเหมือนกัน จู่ๆ ทำไมไปกัดอีก นี่มันชั่วร้ายจริงๆ
หลี่เยวี่หรูหน้าแดงก่ำ รีบหยิบชุดนอนสายเดี่ยวตัวเดิมมาสวม แล้วถอดกางเกงนอนตัวเดิมออก
“ยวี่หรู ทำไมกล้ามเนื้อหน้าอกเธอใหญ่จัง?”
หลินเฉินต้องแกล้งโง่ต่อ ไม่งั้นถ้าหลี่เยวี่หรูรู้ว่าเขาแกล้งหาเรื่อง จะโกรธหรือเปล่าก็ไม่รู้
“นี่...นี่ไม่ใช่กล้ามเนื้อหน้าอก” หลี่เยวี่หรูพูด
“แล้วมันคืออะไร?” หลินเฉินถามต่อ
“คือ...คือ...อธิบายให้ฟังยังไงดี ทำไมไปนานจัง จับกบได้กี่ตัว?”
หลี่เยวี่หรูรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อกี้ดูเวลา หลินเฉินไปตั้งสองชั่วโมง
หลินเฉินรู้สึกผิด กบจับไม่ได้ แต่ลูกอ๊อดจับได้เยอะ
“ยวี่หรู เรามาเล่นเกมต่อกันเถอะ”
หลินเฉินก็เปลี่ยนเรื่องเหมือนกัน แล้วทำเหมือนเดิม โยนกางเกงขาสั้นทิ้งไว้ข้างๆ ไปนอนบนเตียงเลย
หลังจากได้รับมรดก กลายเป็นนักบำเพ็ญ ร่างกายของเขาดูแข็งแรงขึ้น ยังคงกระฉับกระเฉงเหมือนเดิม
เกิดเรื่องเมื่อกี้ หลี่เยวี่หรูหมดอารมณ์จะเล่นเกมต่อ เธอพูดว่า “วันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยเล่นกันนะ”
“อ้อ เอาสิ”
หลินเฉินผิดหวังเล็กน้อย ลุกขึ้นสวมกางเกงขาสั้น แล้วกลับห้องตัวเองอย่างเสียดาย
หลี่เยวี่หรูนั่งลงบนเตียง คิดถึงวันที่ยากลำบากข้างหน้า ก็อดร้องไห้เงียบๆ ไม่ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินต้าไห่ตื่นจากเมา เขานอนพับโต๊ะทั้งคืน ตอนนี้ยืดเส้นยืดสาย แล้วก็ล้มหงายท้องทันที
“ให้ตาย ฉันนอนนี่ได้ยังไง”
หลินต้าไห่หน้ามึน พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ก็รู้สึกขำ
หวังชุนเหมยออกมา วันนี้เธอดูสดชื่นเป็นพิเศษ ดวงตาเป็นประกาย ราวกับมีน้ำซึมออกมา
หลินต้าไห่มองตาไม่กะพริบ รีบเข้าไปกอดหวังชุนเหมย อยากจะพาไปห้อง
“พอเถอะ ตัวเองเป็นยังไง ไม่รู้หรือไง อย่ามาทำให้ฉันเสียความรู้สึก”
หวังชุนเหมยพูด เมื่อคืนเธอได้เป็นผู้หญิงจริงๆ สักที
ความรู้สึกนั้น ทำเอาติดใจ
หลินต้าไห่หงุดหงิด แล้วถามว่า “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง เรื่องสำเร็จหรือยัง?”
“ยังพูดอยู่อีก ตัวเองเมาแล้ว จะไปทำอะไรได้”
หวังชุนเหมยพูดโกหก จะบอกความจริงไม่ได้หรอก เพราะยังอยากสานต่อ
“ไม่นึกว่าไอ้บ้านี่จะดื่มเก่ง ข้าว่าไม่เป็นไร คืนนี้ฉันจะชวนมันมาอีก ถึงตอนนั้นฉันดื่มน้ำ มันดื่มเหล้า ไม่เชื่อว่ามันจะไม่เมา”
หลินต้าไห่พูด เพราะหลินเฉินเป็นคนบ้า ไม่กลัวความจริงจะแตก
“ประสาท”
หวังชุนเหมยถ่มน้ำลาย แล้วไปหยิบไข่ไก่บ้านจากเล้า เตรียมจะไปบำรุงให้หลินเฉิน
เช้าตรู่
พวกพ้องของผู้ใหญ่บ้าน มาส่งเสียงหน้าประตู
“หลี่เยวี่หรู แกยืมฉัน 8,000 หยวน เขียนเป็นหลักฐานชัดเจน ถ้าจ่ายคืนไม่ได้ ก็เอาที่ดินหัวหมู่บ้านมาใช้หนี้”
“แกก็ยืมฉัน 6,000 หยวน ถ้าจ่ายคืนไม่ได้ ก็ต้องเอาที่ดินเชิงเขาใช้หนี้”
“ของฉันมากกว่า ฉันให้ยืม 12,000 หยวน ถ้าจ่ายคืนไม่ได้ ก็เอาบ้านของแกมาให้ฉัน”
พวกอันธพาลเริ่มบีบบังคับ จะผลักหลี่เยวี่หรูให้จนมุม ถ้าเอาที่ดินและบ้านให้พวกเขาไป เธอกับหลินเฉินก็คงต้องเร่ร่อน
หลี่เยวี่หรูกัดริมฝีปาก ตาแดงก่ำ เงินพวกนี้เธอกู้มาจริง จุดประสงค์ก็เพื่อรักษาโรคให้หลินเฉิน
แต่ตอนนี้ โรคไม่หาย แถมยังตกอยู่ในสภาพนี้
“ยวี่หรู ไม่ต้องกลัว ฟ้าถล่มฉันเป็นคนค้ำ ให้ฉันจัดการเอง”
หลินเฉินปรากฏกายข้างกายเธอ จับมือเธอปลอบใจ แล้วเดินไปข้างหน้าเธอ