หลินเฉินแทบจำไม่ได้ หญิงงามขายาวในถุงน่องสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้า ที่แท้ก็คือหนิงเนี่ยนชู เธอกับภาพเย็นชาไร้อารมณ์ก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคนกัน
“คุณไปทำอะไรมา?”
หนิงเนี่ยนชูถาม นี่เป็นการนัดเดตครั้งแรกแท้ ๆ แต่เธอกลับต้องรออยู่ตรงนี้ตั้งนาน
“ไปไถนามาครับ”
“ไถนา?”
“คุณก็รู้นี่ครับว่าผมเป็นชาวนา อยู่ในหมู่บ้านก็ต้องไถนาทำไร่ ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรกิน เอาอะไรดื่มล่ะครับ?”
หลินเฉินเอ่ยโกหกกลบเกลื่อน ผู้หญิงคนนี้ดูดุอยู่บ้าง ถ้าพูดความจริงไป เธอคงไม่แสดงสีหน้าดี ๆ ให้เขาแน่
“มีใครที่ไหนเขาไถนาทำไร่กันตอนกลางคืน?”
หนิงเนี่ยนชูแค่นเสียง เธอไม่ได้คิดอะไรมาก เรื่องแบบนี้เธอยังเป็นมือใหม่เต็มตัว
“คุณหนิง คุณคงไม่รู้ว่าชาวนาลำบากแค่ไหน กลางวันแดดแรงเกินไป ต่อให้เป็นชาวนาอย่างพวกผมก็ต้องหลบแดดบ้าง ทำได้แค่ฉวยช่วงเช้าก่อนแดดออกกับตอนเย็นหลังพระอาทิตย์ตกดินไปทำงานครับ”
หลินเฉินโกหกต่อ แต่ที่เขาพูดก็เป็นความจริงด้วย
“ไม่อย่างนั้นฉันหางานให้คุณทำสักอย่างดีไหม?” หนิงเนี่ยนชูเอ่ย
“งานอะไรครับ?”
หลินเฉินถาม ไม่ใช่ว่าจะให้เขาเข้าแก๊งชิงยุน แล้วต่อไปต้องตามเธอไปสู้รบตบมือหรอกนะ
“ฉันมีบริษัท รปภ. อยู่แห่งหนึ่ง คุณเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ ถ้าฝึกจนผ่านเกณฑ์ ต่อไปก็มาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน”
หนิงเนี่ยนชูกล่าว เธอไม่ได้คิดดูถูกชาวนา แค่อยากให้หลินเฉินมาอยู่ใกล้ตัวเท่านั้น