หลินเฉินชะงักไป เพราะเสียงความเคลื่อนไหวในดงไม้เล็ก ๆ นั้นคุ้นหูเหลือเกิน
หนิงเนี่ยนชูอับอายอยู่บ้าง ถึงไม่เคยกินหมูก็เคยเห็นหมูวิ่ง ย่อมรู้ว่าคนข้างในกำลังทำเรื่องไม่ดีอะไรกันอยู่
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย...”
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินจากไป ก็เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งออกมาด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย
หลินเฉินหยุดฝีเท้า หันไปมองเธอ
ให้ตายเถอะ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะตกใจจนเสียขวัญ เสื้อผ้าก็ไม่เรียบร้อยจริง ๆ สิ่งที่ควรเห็นและไม่ควรเห็น ล้วนเห็นกันหมดแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
หนิงเนี่ยนชูถามพลางขมวดคิ้ว เธอมองหลินเฉิน เห็นเขาหันหน้าไปอีกทาง จึงค่อยเก็บสายตากลับอย่างพอใจ
แม้หลินเฉินจะหันหน้าไปอีกทาง แต่ดวงตากลับยังจับจ้องหญิงวัยกลางคนคนนั้น
เธอดูคล้ายเจ้าหน้าที่ช่าย ทั้งยังมีเสน่ห์หลงเหลือ ผิวพรรณก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี รูปร่างก็ดีอยู่ เพียงแต่อายุขนาดนี้แล้ว ยังจะมุดเข้าดงไม้เล็ก ๆ อีก นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนหนุ่มสาวทำกันหรือไง?
“พวกคุณสองคนช่วยฉันหน่อย ถ้าสำเร็จ ฉันจะตอบแทนอย่างงาม”
หญิงงามวัยกลางคนกล่าว วันนี้เธอพาคนรักเก่ามาเดินชมดอกไม้ใต้แสงจันทร์ หวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต จึงพลั้งเผลอชั่ววูบ มุดเข้ามาในดงไม้เล็ก ๆ
แต่ใครจะคิดว่าตอนนี้พวกเขาอายุมากกันแล้ว โดยเฉพาะกองสารวัดที่ไม่ใช่หนุ่มน้อยอีกต่อไป แถมร่างกายยังมีปัญหาอยู่บ้าง
“เรื่องอะไร?” หนิงเนี่ยนชูถามอีกครั้ง
หลินเฉินไม่พูดพล่าม เดินตรงเข้าไปในดงไม้เล็ก ๆ คาดว่าข้างในยังมีอีกคนหนึ่ง และต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่