เขาหลับตาลง สติจมลงสู่ทะเลจิตสีน้ำเงินดาว
ใจกลางทะเลจิต ผลึกพลังงานรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนกำลังหมุนช้าๆ คาโรลแนบจิตเข้าไปกับมันจนสุด
พลังมหาศาลไหลจากผลึกไปยังทั่วร่าง
คาโรลลืมตาขึ้น กางแขนทั้งสองข้างไขว้กันที่หน้าอก
แสงสีน้ำเงินดาวพุ่งออกจากร่างกาย ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า
แสงนี้มีพลังทะลุทะลวงสูงมาก อากาศโดยรอบเกิดเสียงระเบิดต่อเนื่อง
เสาแสงสลายไป
ยักษ์ร่างใหม่ยืนตระหง่านอยู่เหนือซากปรักหักพัง
คาโรลก้มหน้ามองร่างกายใหม่นี้
สีหลักเป็นสีเทาเงินสลับกัน กลางอกฝังเครื่องวัดเวลารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีเทาเงิน
ที่ตำแหน่งหน้าผาก มีไฟดวงจิ๋วรูปเข็มหางแมงป่องอยู่หนึ่งดวง
เขายกมือขึ้นลูบหน้า สัมผัสบริเวณเบ้าตาแข็งมาก แสงที่ลอดออกมาจากดวงตาก็เป็นสีเทาเงิน
คาโรลงง
ทะเลจิตชัดๆ ว่าเป็นสีน้ำเงินดาว เปลี่ยนร่างแล้วทำไมภายนอกถึงเป็นโทนสีเดียวกับเจ้าอีกคนนั่น
เดิมทีเขาวางแผนจะแปลงร่างเป็นรูปแบบสีสันสดใส อวดโฉมในยุคโบราณ แล้วจัดการสัตว์ประหลาดสามตัวนี้งามๆ
ตอนนี้กลายเป็น เอามิเตอร์สีเทาสองตัวยืนอยู่ด้วยกัน มองยังไงก็ดูเป็นฝ่ายร้าย
ทิก้าหยุดการเคลื่อนไหว หันกลับมา จ้องที่คาโรลเขม็ง
คาโรลกำหมัดแน่น
ไม่มีความรู้สึกไม่สบายใดๆ ร่างพลังงานมหึมานี้เหมือนเป็นร่างกายของตัวเอง
เขาสัมผัสได้ถึงอนุภาคแสงที่ไหลเวียนในอากาศ สัมผัสได้ถึงทิศทางของแมกมาที่อยู่ใต้ดิน
พลังเต็มอัตราร่างกาย
ทิก้าหันมามองเขา
"แสงนายไม่เหมือนใครแฮะ" เสียงของทิก้าดังขึ้นในหัวของคาโรล
"ของนายก็เหมือนกันนั่นแหละ" คาโรลตอบกลับ
บนที่ราบ โกซานสามตัวเปิดฉากโจมตี
สองตัวพุ่งเข้าหาทิก้า หนึ่งตัวตรงมาทางคาโรล
คาโรลพุ่งสวนกลับไปที่โกซาน เขาไม่มีประสบการณ์ต่อสู้ ชาติก่อนก็แค่คนธรรมดา
เขาชกหมัดหนึ่ง กระแทกไปที่หน้าของโกซาน
โกซานเอี้ยวหัวหลบ หางหนาหวดกวาด
คาโรลหลบไม่ทัน โดนหางฟาดเข้าที่เอว
คาโรลลูบเอวโดยสัญชาตญาณ พบว่าไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น
แค่แรงกระแทกมหาศาลทำให้อกอึดอัด พลังงานไหลเวียนติดขัดเล็กน้อย
โกซานไล่ตีต่อเนื่อง อ้าปากกว้าง ยิงคลื่นเสียงเหนือระดับความถี่สูงสีแดงเข้มออกมา
คาโรลไขว้แขน กางโล่พลังสีน้ำเงินดาวขึ้น
คลื่นแสงกระทบโล่ เกิดระเบิดรุนแรง
คาโรลต้านทานอย่างลำบาก เท้าทั้งสองข้างไถลไปบนพื้นเป็นร่องลึกสองร่อง
อีกด้านหนึ่ง ทิก้าสู้หนึ่งต่อสอง
เขาไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น หลบการพุ่งเข้าของโกซานตัวหนึ่งข้างลำตัว มือขวาเปลี่ยนฝ่ามือเป็นคมมีด ฟันลงที่คอของโกซานอีกตัวอย่างแม่นยำ
กร๊อบ
เสียงกระดูกหักดังขึ้น โกซานตัวนั้นทรุดหนักลงพื้น
ทิก้าหันไปมองคาโรลที่กำลังต้านทานอย่างเต็มที่
"แสงไม่ใช่ไว้ใช้ป้องกัน" เสียงเย็นชาของทิก้าดังมา "ใช้แสงของนาย แทงทะลุมัน"
คาโรลกัดฟัน
เขาถอดโล่ออก กลิ้งตัวกับพื้นเพื่อหลบคลื่นแสงที่เหลือ
"การเคลื่อนไหวแข็งทื่อเกินไป"
ทิก้าเตะสัตว์ประหลาดตรงหน้าออกไป หันมาเติมลูกแสงสีเทาเงินหนึ่งนัด
"อย่ามุ่งพลังงานทั้งหมดไปที่การป้องกัน แบ่งไปที่ขา รู้สึกถึงผลึกด้านในตัวนาย"
คาโรลปรับลมหายใจ
เขานำพลังงานสีน้ำเงินดาวจากผลึกรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนลงไปที่ขาทั้งสองข้าง
ความเร็วของคาโรลเพิ่มขึ้นทันที
โกซานอ้าปากกว้างกัดเข้ามาอีกครั้ง
คาโรลเลื่อนข้างตัว หมุนไปอยู่ด้านข้างของโกซานในชั่วพริบตา
เขารวมพลังงานไว้ที่มือขวา แสงสีน้ำเงินดาวกลายเป็นคมแสงแหลมคม
คมแสงแทงตรงไปที่ใต้ซี่โครงของโกซาน
ผิวแมกมาแข็งแตกออกทันที คมแสงทะลุกล้ามเนื้อ แทงลึกถึงอวัยวะภายใน
โกซานส่งเสียงร้องโหยหวน
คาโรลดึงคมแสงออก ขาขวาพลังสะสม เตะหนักหนึ่งครั้งเข้าไปที่บาดแผลของโกซาน
ร่างมหึมาล้มลง กดเป็นหลุมลึก ดิ้นไปสองสามที ก็ไม่ขยับอีก
คาโรลลดแขนลง เครื่องวัดเวลารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่อกกะพริบแสงสีน้ำเงินนิ่งๆ
เขาหันไปมองทิก้า
ทิก้าจัดการศึกเสร็จแล้ว ซากโกซานอีกสองตัวนอนอยู่ในซากปรักหักพัง
"นายรู้เทคนิคเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?" คาโรลเดินเข้าไปถาม
"พรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิด" ทิก้าตอบเสียงเรียบๆ
"แล้วทำไมฉันไม่มี?" คาโรลย้อนถามทิก้า
ก็เป็นแสงแรกเหมือนกัน ทำไมนายออกมาปั๊บเลเวลเต็ม แต่ฉันต้องเรียนรู้เอาเอง
ทิก้ามองคาโรลตั้งแต่หัวจรดเท้า
"นายอ่อนแอเกินไป"
คาโรลอึ้ง
เขาดูผิวของตัวเอง แล้วมองร่างที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของทิก้า
จริงๆ สู้ไม่ไหว เถียงไม่ออก
คาโรลถามอย่างสงสัย "นายไม่ใช่แสงแรกแห่งกลุ่มดาวนายพรานหรอกเหรอ? ทำไมถึงเป็นสภาพสีหม่นๆ แบบนี้ด้วย?"
ทิก้าก้มหน้า ดวงตาไม่มีความรู้สึกใดๆ
"ฉันรวมร่างกับร่างมนุษย์คนนี้" เสียงของทิก้าดังขึ้นในทะเลจิต เรียบง่าย "จิตของมนุษย์ยุ่งเหยิงเกินไป แยกแสงความมืดไม่ออก ก็เลยกลายเป็นแบบนี้"
คาโรลขมวดคิ้ว
เขาก้มมองตัวเอง "แล้วฉันล่ะ? ทะเลจิตฉันชัดๆ ว่าเป็นแสงสีน้ำเงินดาว ทำไมแปลงออกมาแล้วเป็นโทนเดียวกับนาย?"
คาโรลยื่นมือเคาะเกราะอกตัวเอง เสียงโลหะทึบดังขึ้น
เขาอยากจะแกะตัวเองออกมาดูจริงๆ ว่าตรรกะการแปลงพลังงานนี้เป็นยังไง
ทิก้าเงียบ
เขามองคาโรล สายตาหยุดอยู่ที่ไฟรูปเข็มหางแมงป่องบนหน้าผากของคาโรลหนึ่งวินาที
เขาจะไม่บอกคาโรล
ตอนนั้นในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น เขาดึงแสงบริสุทธิ์นี้ ทำให้อนุภาคแสงของตัวเองจำนวนมากปนเข้าไปในแก่นแท้ของคาโรล
บวกกับที่เขาแปลงร่างก่อนหน้านี้ พลังงานมหาศาลทำให้รูปแบบภายนอกของคาโรลถูกดูดกลืนไปด้วย
"ไม่รู้" ทิก้าเบนสายตาออกไป น้ำเสียงไร้ความรู้สึก
"นายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเทพแท้ๆ นายไม่รู้?" คาโรลไม่ยอมแพ้ ไล่ถามทิก้าต่อ
"ฉันเป็นนักรบ ไม่ใช่นักวิชาการ" ทิก้าหันหลัง ร่างมหึมากลายเป็นอนุภาคแสงเต็มท้องฟ้า สลายไปในอากาศ
บนพื้น ชายหนุ่มชาวโลกร่างตรง ลูบฝุ่นบนชุดคลุม เดินไปข้างหน้าโดยไม่หันหลัง
คาโรลถอดร่างแปลง กลายเป็นก้อนแสงกลับไปลงที่ข้างชายหนุ่ม
"เฮ้ นายเดินผิดทางแล้ว ทางนั้นเป็นภูเขาไฟที่ตายแล้ว" คาโรลตามไปตะโกน
ทิก้าเปลี่ยนทิศทาง ไม่สนใจเขา
การขึ้นลงของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ในยุคโบราณ ไม่มีความแม่นยำเท่ายุคสังคมสมัยใหม่
เวลาสิบกว่าปี ในเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดและการพังทลายของเมือง ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ความถี่การตื่นของสัตว์ประหลาดท้องถิ่นเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด
สิบกว่าปีนี้ คาโรลไม่เคยห่างจากทิก้า
เขารู้ดีว่าเส้นทางของยุคโบราณเป็นยังไง และรู้ว่าอะไรที่หลับใหลอยู่ลึกในรูลูลู่เย่
ตูม!
บรรพบุรุษเมลบาปีกคู่หนึ่งตกลงมาจากที่สูง ทุบภูเขาครึ่งลูกพัง
กลางอากาศ คาโรลพลิกตัว ลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
ทิก้ายืนอยู่ไม่ไกล มือเดียวกดคอสัตว์ประหลาดใต้ดินตัวหนึ่งหัก โยนซากทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่สนใจ
"ความเร็วช้าไป 0.3 วินาที" ทิก้าสะบัดเศษเมือกบนมือ วิจารณ์
"มันบินได้ ฉันต้องหามุม" คาโรลโต้แย้งคำพูดของทิก้า มือขวาพลิก ฝ่ามือรวมแสงคมสีเทาเงินหนึ่งอัน
นี่คือสกิลของทิก้า คาโรลใช้เวลาครึ่งปีจึงฝึกจนชำนาญเต็มที่
แต่คาโรลไม่ได้หยุดแค่นี้
เขามองคมแสงในมือ ฉีดพลังแก่นแท้สีน้ำเงินดาวจากทะเลจิตเข้าไปข้างใน
บนผิวคมแสงสีเทาเงิน ปรากฏแสงเรืองสีน้ำเงินเข้มบางๆ แสงเรืองรวมตัวที่ปลายคม กลายเป็นเข็มพลังงานแหลมคมมากหนึ่งเข็ม
นี่คือสกิลเฉพาะตัวที่เขาพัฒนาขึ้นมาในสิบกว่าปีนี้ — แมงป่องทะลวงฟ้า
"มา again" คาโรลมองไปข้างหน้า
ในหุบเหวลึก แสงสีแดงเข้มกะพริบ
พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โกซานกลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่มีขนาดร่างกายเกิน 60 เมตรไต่ขึ้นจากผิวโลก
ผิวหนังของมันปกคลุมด้วยคริสตัลสีดำหนา พลังแสงธรรมดายิงใส่ รอยยังไม่ติด
ทิก้าไม่ขยับ เขาเอาแขนไขว้หน้า ถอยหลังครึ่งก้าว
นี่คือสัญญาณให้คาโรลเป็นฝ่ายบุก
คาโรลออกแรงที่ขาทั้งสอง พื้นทรุดเป็นหลุมใหญ่ทันที ร่างมหึมากลายเป็นเงารางพุ่งเข้าหาโกซานกลายพันธุ์
โกซานคำราม แขนหนาทั้งสองกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกสีแดงเข้มกระจายเป็นวงแหวน
คาโรลไม่ถอย กลับรุก
เขารวมพลังงานไว้ที่เท้าทั้งสอง ฝืนคลื่นกระแทกกระโดดขึ้น ร่างหมุนด้วยความเร็วสูงกลางอากาศ ขาขวาพร้อมเสียงระเบิดแหลมคมฟาดลงที่หัวของโกซาน
ปัง!
เสียงกระแทกทึบดังลั่นหุบเหว คริสตัลสีดำบนหัวโกซานแตกเป็นรอย แต่ยังไม่แตกออก
สัตว์ร้ายเจ็บ เสียใจ อ้าปากกว้าง ยิงคลื่นเสียงเหนือระดับความถี่สูงระยะประชิด
คาโรลเตรียมพร้อมไว้แล้ว ใช้แรงสะท้อนพลิกกลับกลางอากาศ มือซ้ายกางโล่พลังสีเทาเงิน
คลื่นแสงกระทบโล่ คาโรลลงสู่พื้นอย่างมั่นคง เท้าไถลเป็นร่องลึกสองร่อง
"คริสตัลของมันดูดซับพลังงานแสงได้" คาโรลประเมินอย่างรวดเร็ว
"โง่ ใช้เข็มของนายสิ" เสียงของทิก้าดังขึ้นในทะเลจิต