[หมายเหตุ: ในขณะที่ก้าวเข้าสู่หนังสือเล่มนี้ สมองของคุณได้ถูกส่งเข้าไปในคุกอวกาศแล้ว เบเลียคือเพื่อนร่วมห้องขังผู้ซื่อสัตย์ของคุณ!]
[หากมีจุดไหนที่เขียนได้ไม่ดี ขอให้นักรบอสูรทั้งหลายชี้แนะด้วยนะ~]
[ข้อความเสริม: ที่พลังของตัวเอกไม่สูงเท่าทิก้า ก็เพราะตัวเอกมีเวลาอยู่ในโลกนี้น้อย ไม่เท่ากับทิก้าหรือโนอาที่อยู่มานานกว่า ตัวเอกพยายามพัฒนาตัวเองอยู่ตลอด]
[สำคัญ: ตัวเอกกับทิก้าเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่ลูกน้องของทิก้า แค่เพิ่งข้ามมิติมา ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เลยต้องพึ่งพาทิก้าโดยไม่รู้ตัว ต่อไปจะมีการเติบโตและทีวีซีรีส์ของตัวเอง]
คาโรลกำลังจมลง
ความทรงจำชาตินี้กำลังถูกดึงออกไป กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกในโรงพยาบาล เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจที่แผดยาว ถูกทิ้งไว้ข้างหลังทั้งหมด
เขากลายเป็นจิตสำนึกบริสุทธิ์ก้อนหนึ่ง
แสงสีน้ำเงินดาวห่อหุ้มเขาไว้ อบอุ่นมาก
ทันใดนั้น ก็มีแรงดึงดูดอันน่ากลัวมาจากด้านข้าง
มันคือกลุ่มเนบิวลาขนาดมหึมาที่สลับกันระหว่างสีเทากับสีเงิน มันกำลังกลืนกินรังสีคอสมิกโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่คลื่นอวกาศก็ไม่เว้น
จิตสำนึกที่เลือนลางของคาโรลถูกมันฉุดไว้แน่น พุ่งทะยานไปในจักรวาลอันเงียบงัน
เบื้องหน้ามีดาวเคราะห์สีน้ำเงินสดใสปรากฏขึ้น
เข้าสู่ชั้นบรรยากาศ
การเสียดสีอย่างรุนแรงก่อให้เกิดความร้อนสูง เปลวไฟฉีกท้องฟ้า
จิตสำนึกของคาโรลทะลุชั้นเมฆลงมา
ทวีปที่สมบูรณ์ไร้ขอบเขตทอดยาวอยู่กลางมหาสมุทร เทือกเขาสลับซับซ้อนราวกับสันหลังมังกร ที่ราบอันกว้างใหญ่มีแสงไฟของอารยธรรมที่ไม่รู้จักกะพริบวับวาว
บนพื้นดิน สัตว์ร้ายยักษ์คำราม
แสงสีเทาเงินล็อกตำแหน่งไว้ที่หนึ่ง
นั่นคือซากปรักหักพังที่ถูกทำลายด้วยไฟสงคราม เสาหินสีขาวที่ล้มระเนระนาดมีลายเส้นเรืองแสงสลักอยู่
ชายหนุ่มคนหนึ่งถือปืนไรเฟิลลำแสงที่หัก กำลังมองอุกกาบาตที่ตกลงมาจากท้องฟ้า
ชายหนุ่มเต็มไปด้วยคราบเลือด ดวงตาสื่อถึงความดุดันในยามคับขัน
ตูม!
แสงสีเทาเงินพุ่งชนชายหนุ่ม
แสงราวกับปรอทที่เทลงพื้น ซึมซาบเข้าสู่ร่างของชายหนุ่มในพริบตา
คาโรลตามติดลงมา กระแทกใส่พื้นที่ว่างข้างๆ ชายหนุ่ม
แสงสีน้ำเงินดาวสานกับความทรงจำจิตวิญญาณเดิมของเขา
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงฉีกจิตสำนึก
จากนั้น ก็เป็นความเงียบสงัดราวกับความตาย
……
"ตื่นได้แล้ว"
มีคนตบหน้าเขา
แรงมาก คาโรลรู้สึกว่าคางจะหลุดแล้ว
เขาลืมตาขึ้นมาทันใด
สิ่งที่เห็นคือท้องฟ้าที่ไม่คุ้นเคย สัตว์เลื้อยคลานปีกขนาดใหญ่หลายตัวบินวนเวียนอยู่ระหว่างเมฆ ส่งเสียงร้องแหลมเสียดหู
คาโรลลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบใหญ่
ปอดได้รับออกซิเจนความเข้มข้นสูงจำนวนมาก ทำให้เขาไอไม่หยุด
"ยังไม่ตาย"
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังขึ้นข้างๆ
คาโรลหันไป
ชายหนุ่มคนหนึ่งย่อตัวอยู่ข้างๆ เขา
ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีแป้งเนื้อหยาบ ข้อมือมีลายเส้นสีทองเข้ม ปลายชุดเปื้อนดินและเลือดแห้ง
ใบหน้าของเขา...
คาโรลตะลึง
ใบหน้านี้เขาคุ้นเคยมาก
ไอดอลวัยเด็กของแฟนๆ ขบวนการนักสู้ในชาติที่แล้ว สมาชิกทีมวิกตอรี่ ไดโกะ
แต่บุคลิกไม่เหมือนเลย
ไดโกะเป็นคนอ่อนโยน แววตามีประกาย
ชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาเป็นบ่อน้ำนิ่ง
ในความลึกของรูม่านตาสีขาวขุ่น แฝงไว้ซึ่งความเย็นชาของเทพเจ้าที่มองดูมดปลวก
กล้ามเนื้อของเขาทำให้ชุดคลุมกว้างๆ ตึงโป่ง ทุกตารางนิ้วของผิวหนังแฝงพลังระเบิด
เขาปล่อยแรงกดดันที่หายใจไม่ออกออกมา นั่นคือพลังงานบริสุทธิ์ที่ล้นออกมา
"ไดโกะ?" คาโรลเรียกอย่างลองเชิง
ชายหนุ่มยืนขึ้น มองเขาจากเบื้องสูง
"ไดโกะคือใคร?"
คาโรลจ้องตาของเขา ดวงตาคู่นั้นไม่มีความรู้สึกแบบมนุษย์
เขาเข้าใจแล้ว สิ่งที่ครอบครองร่างชายหนุ่มชาวโลกคนนี้อยู่ ไม่ใช่มนุษย์
"แล้วนาย...เป็นใคร?" คาโรลกลืนน้ำลาย คอแห้งผาก
ชายหนุ่มยกมือทั้งสองขึ้น
บนฝ่ามือ อนุภาคแสงสีเทาเงินกระโดดโลดเต้น เขาค่อยๆ กำมือแน่น เสียงอากาศแตกดังแผ่วเบา
"ทิก้า" เขาพูด
สมองของคาโรลดังอื้ออึงไปหมด
ทิก้า
ไม่ใช่ไดโกะ แต่เป็นทิก้าตัวจริงในยุคซูเปอร์โบราณเมื่อสามสิบล้านปีก่อน
เขาข้ามมิติมาจริงๆ
คาโรลหายใจเข้าลึกๆ ใจเย็นๆ
เขาก้มมองตัวเอง
สวมชุดคล้ายเสื้อคลุม ฮู้ดคลุมศีรษะ
มือทั้งสองข้างสมบูรณ์ ผิวขาวสะอาด ไม่มีรอยแผลแม้แต่นิด
นี่ไม่ใช่ร่างที่เต็มไปด้วยฝีแผลจากโรคร้ายแรงของเขาในชาติที่แล้ว
เขาหลับตา จิตสำนึกสามารถจมลงไปในร่างกายได้
นั่นคือทะเลจิตวิญญาณสีน้ำน้ำเงินดาว กลางทะเลมีแกนพลังงานรูปเพชรลอยอยู่
ในส่วนลึกของแกนกลาง มีพลังอันแหลมคมซ่อนตัวอยู่
คาโรลแนบจิตสำนึกเข้าไปที่แกนรูปเพชรนั้น
ทั้งสองสัมผัสกัน
ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาจริงๆ
ข้อมูลสั้นๆ ชิ้นหนึ่งถูกยัดเข้าไปในสมองโดยตรง
แสงแรกแห่งกลุ่มดาวแมงป่อง
คาโรลลืมตา ดึงจิตสำนึกกลับมา
กลุ่มดาวแมงป่อง?
เขารีบทบทวนข้อมูลการ์ตูนที่อยู่ในหัวอย่างรวดเร็ว
เนบิวลาเอ็ม78 มีอาณาจักรแห่งแสง ดาวเคราะห์โอ50 มียอดนักรบ ยู40 ให้กำเนิดโจนีอัส
แม้แต่ทิก้าก็ยังเป็นแสงแรกแห่งกลุ่มดาวนายพราน
กลุ่มดาวแมงป่องเคยมีอุลตร้าแมนคนไหน?
ไม่มีในข้อมูล
คาโรลก้มลงพิจารณาฝ่ามือของตัวเอง
การสัมผัสเมื่อครู่ทำให้เขามั่นใจเรื่องหนึ่ง เขาสามารถเรียกใช้พลังในแกนกลางได้
เงื่อนไขคือร่างใหม้นี้ต้องทนทานพอ
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่เขาตลอด
ทิก้ากำลังสำรวจเขา
"ที่นี่คือที่ไหน?" คาโรลลุกขึ้น ปัดดินบนตัวออก
"โลก" ทิก้าเงยหน้ามองเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป
ที่นั่นมีควันดำหนาทึบลอยขึ้นมา พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย
"โลก?" คาโรลถามต่อเพื่อหาข้อมูล
"ฉันมาจากกลุ่มดาวนายพราน" ทิก้าหันมามองคาโรล สายตาไร้ความรู้สึก
"ดูแสงของนายบริสุทธิ์ดี ฉันต้องการนาย เลยดึงนายมา"
คาโรลหน้าตากระตุก
ลักพาตัวข้ามกาแล็กซีโดยใช้กำลัง
"นายต้องการให้ฉันทำอะไร?" คาโรลถามอย่างไม่เข้าใจ
ทิก้านิ่งเงียบครู่หนึ่ง มองควันดำที่อยู่ไกลออกไป
"ไม่รู้" ทิก้าตอบอย่างฉับไว
คาโรลพูดไม่ออก
"แต่ฉันรู้สึกว่า อยู่ข้างๆ นาย ฉันจะสงบลงได้" ทิก้าเสริม
น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเล่าข้อเท็จจริง
คาโรลเข้าใจแล้ว
ทิก้าดั้งเดิมอยู่ในสภาวะโกลาหล ไม่มีความดีชั่ว ไม่มีจุดมุ่งหมาย
เขาเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ สัญชาตญาณกลืนกินทุกสิ่ง แต่ก็สับสนกับความว่างเปล่าของตัวเอง
แสงของคาโรล ทำให้พลังงานอันบ้าคลั่งของเขาสงบลงได้พอดี
ครืน!
ยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปถล่มลงมา
สัตว์ร้ายยักษ์ตัวหนึ่งที่มีลวดลายแมกม่าอยู่เต็มหลัง โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน
บรรพบุรุษของโกซาน
ร่างของมันใหญ่โตกว่าโกซานยุคใหม่ ลวดลายแมกม่าที่หลังเปล่งความร้อนสูงจนแสบตา
มันเงยหน้าคำราม เสียงดังจนใบไม้ร่วงหล่น
บนที่ราบไกลออกไป เมืองสีขาวแห่งยุคซูเปอร์โบราณกำลังลุกไหม้
โกซานเหยียบย่ำสิ่งปลูกสร้างอย่างไม่ใยดี
ทิก้ามองสัตว์ร้ายยักษ์
ในดวงตาไม่มีคลื่นใดๆ เขาลงมือ ไม่ใช่เพื่อช่วยมนุษย์
"ส่งเสียงดังน่ารำคาญ" ทิก้าพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย
เขาก้าวเท้า เดินไปทางสัตว์ร้ายยักษ์
ก้าวช้ามาก แต่ละก้าวลงไป พื้นดินยุบเป็นหลุมลึก
ขณะที่เขาเดิน แสงสีเทาเงินยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ
แสงพุ่งทะยานขึ้นไป ห่อหุ้มร่างของเขาไว้
ท่ามกลางสายตาที่สั่นสะเทือนของคาโรล ร่างขนาดยักษ์สูงห้าสิบกว่าเมตรผุดขึ้นจากพื้น
ผิวหนังที่สลับสีเทาเงิน ในแสงอาทิตย์สะท้อนประกายแข็งเย็นราวโลหะ เครื่องวัดพลังงานสีที่หน้าอกแสดงสีเทาเงินหม่นๆ
ทิก้ามืดดั้งเดิม
สัตว์ร้ายยักษ์สังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ปรากฏตัวขึ้นกระทันหันนี้
มันก้มหัวลง อ้าปากกว้าง ลำแสงอัลตราโซนิกสีแดงเข้มรวมตัวอยู่ในลำคอ
ทิก้าไม่หลบ
เขายกมือขวาขึ้น
อนุภาคแสงสีเทาเงินรวมตัวบนฝ่ามือ บีบอัดเป็นโล่แสงในพริบตา
ตูม!
ลำแสงอัลตราโซนิกกระแทกเข้ากับโล่แสง
โล่แสงไม่ขยับแม้แต่น้อย คลื่นพลังงานแผ่กระจายไปรอบข้าง โค่นต้นไม้โดยรอบ
ทิก้าหมุนข้อมือ โล่แสงกลายเป็นดาบแสงสีเทาเงิน
เขาย่อขาลงเล็กน้อย ร่างขนาดมหึมาพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ ตรงไปที่หน้าอกของสัตว์ร้ายยักษ์
ไม่มีท่าทางพิสดาร มีเพียงการระบายพลังงานที่รุนแรงที่สุด
คาโรลมองจากด้านล่าง
นี่คือทิก้ามืดดั้งเดิม
"เฮ้" คาโรลเงยหน้าขึ้นตะโกน เสียงส่งผ่านพลังจิต
ทิก้าหยุดการเคลื่อนไหว ก้มหน้ามองเขา
"ฉันชื่อคาโรล" คาโรลมองเขาตะโกน: "ต่อไปนี้ ฝากตัวด้วยนะ"
ทิก้ามองเขาสองวินาที ไม่พูดอะไร หันไปฟันเขาสัตว์ร้ายยักษ์ขาดด้วยดาบเดียว
คาโรลมองไปข้างหน้า
ยักษ์สีเทาเงินสูงห้าสิบเมตรถือดาบแสง เขาของโกซานที่หักตกลงไปในซากปรักหักพัง พัดฝุ่นกระจายไปทั่ว
ที่แท้ไดโกะชอบหักเขา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ความทรงจำทางพันธุกรรมเมื่อสามสิบล้านปีก่อน ถูกจารึกไว้ในกระดูกของทิก้ามานานแล้ว เรื่องนี้โทษไดโกะไม่ได้จริงๆ
ทิก้าเก็บดาบแสง เขาหันกลับมา ดวงตาสีขาวขุ่นจ้องมองคาโรลบนพื้นดิน
ครืน
ยังไม่ทันได้พูดคุยกัน พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง
รอยแยกบนดินที่โกซานโผล่ออกมาเมื่อครู่เริ่มฉีกขาดออกด้านนอก แมกม่าสีแดงเข้มพวยพุ่งออกมา
หัวขนาดยักษ์สามหัวโผล่ออกมาจากหุบเขา
โกซานอีกสามตัว
ร่างใหญ่โตกว่าตัวเมื่อกี้เสียอีก ลวดลายแมกม่าที่หลังเปล่งความร้อนที่อันตรายอย่างยิ่ง
พวกมันล็อกเป้าหมายที่ทิก้า ส่งเสียงคำรามก้องกังวาน
ทิก้าเอียงหัวเล็กน้อย ไม่มีความรู้สึกใดๆ เขายกมือทั้งสองขึ้น อนุภาคแสงสีเทาเงินรวมตัวบนฝ่ามืออีกครั้ง
คาโรลมองสัตว์ร้ายยักษ์สามตัวนั้น หายใจเข้าลึกๆ
จะยืนดูอย่างเดียวไม่ได้แล้ว