“ชิงชิว ได้ยินว่าเธอรับไอ้ตัวปัญหามาอยู่ด้วยเหรอ? ให้ฉันไปจัดการมันหน่อย!”
กู้รั่วซีเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยรองเท้าส้นสูงพื้นแดง ก่อนวางกระเป๋าถือรุ่นลิมิเต็ดราคาหลักแสนลงบนโต๊ะชาอย่างไม่ใส่ใจ
พอถอดแว่นกันแดด เธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนแผ่อยู่บนโซฟา
รองเท้าผ้าเก่าราคาสิบหยวน เสื้อเชิ้ตซักจนซีด ในมือยังถือแก้วน้ำเต้าหู้อยู่ด้วย
กู้รั่วซีเลิกคิ้ว
“นี่คือเขยแต่งเข้าบ้านที่เธอจ่ายเงินตั้งแปดล้านเชิญกลับมาน่ะเหรอ?”
เผยจิ้นเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
“ขอแก้หน่อย คนที่จ่ายเงินแปดล้านเชิญมาคือเพื่อนรักเธอต่างหาก ไม่ใช่ฉันยัดเยียดตัวเองเข้ามาแลกเงินแปดล้าน”
กู้รั่วซีชะงักมือ
เสิ่นชิงชิวเปิดปากพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“รั่วซี ไม่ต้องไปเสียเวลาคุยกับเขา! ไอ้บ้านี่มีสัญญาที่คุณปู่เซ็นไว้ ฉันเลยไล่เขาไปตอนนี้ไม่ได้”
“สัญญาเหรอ?”
กู้รั่วซีหยิบเอกสารเหลืองกรอบบนโต๊ะชาขึ้นมา พลิกอ่านอย่างรวดเร็วสองสามหน้า
ในฐานะรองประธานกลุ่มทุนร่วมลงทุนมูลค่าหลายหมื่นล้าน เธอต้องจัดการสัญญาที่มีมูลค่าหลายร้อยล้านขึ้นไปอยู่ทุกวัน ย่อมคุ้นเคยกับสัญญาถือหุ้นแบบนี้ดี
พอเห็นเงื่อนไขชดเชยหุ้นแกนหลัก 40 เปอร์เซ็นต์ สายตาเธอก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย
“คุณปู่เสิ่นใจกว้างจริง ๆ”
กู้รั่วซีปิดเอกสารแล้วหันไปมองเผยจิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แต่มีสัญญาแล้วก็ไม่ได้แปลว่านายจะทำอะไรก็ได้ในตระกูลเสิ่น”
เผยจิ้นจิบน้ำเต้าหู้
“คุณกู้เป็นใคร?”
“กู้รั่วซี เพื่อนสนิทของชิงชิว”
“อ้อ”
เผยจิ้นพยักหน้า
“งั้นก็เป็นแขก”
เขาชี้ไปที่จานผลไม้ข้าง ๆ
“กินแอปเปิลไหม? เพิ่งล้างมา”
มุมปากกู้รั่วซีกระตุกเล็กน้อย
เธอโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจมาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอผู้ชายแบบนี้
ทั้งที่เธอกำลังเตือนเขาอยู่แท้ ๆ เขากลับทำเหมือนกำลังต้อนรับเพื่อนบ้านที่แวะมาเยี่ยม
“เผยจิ้น ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ”
กู้รั่วซีกอดอก ยืนอยู่หน้าโซฟา
“ในเมื่อนายจะพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว ก็ต้องทำตามกฎ”
ดวงตาเสิ่นชิงชิวเป็นประกาย
“รั่วซี ว่ามาเลย!”
กู้รั่วซียกนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“ข้อแรก ห้ามเข้าใกล้ชิงชิวในระยะสามเมตรโดยพลการ!”
“ข้อสอง ห้ามขึ้นไปบริเวณห้องนอนใหญ่ชั้นสอง โดยเฉพาะห้องนอนของชิงชิว!”
“ข้อสาม ถ้าชิงชิวไม่อนุญาตอย่างชัดเจน ห้ามแตะเนื้อต้องตัวกันเด็ดขาด!”
ทุกข้อที่เธอพูด น้ำเสียงก็เย็นชาลงอีกระดับ
พูดจบ เธอก็มองเผยจิ้นจากเบื้องสูง
“เข้าใจหรือยัง?”
เผยจิ้นลูบคาง
“เข้าใจแล้ว”
เสิ่นชิงชิวเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก
ก็ได้ยินเผยจิ้นพูดต่อว่า
“แต่คุณกู้ ฉันมีเรื่องสงสัย”
“ว่ามา”
“คุณเป็นผู้จัดการทรัพย์สินของตระกูลเสิ่นเหรอ?”
กู้รั่วซีชะงัก
“ไม่ใช่”
“งั้นเป็นที่ปรึกษากฎหมายประจำบ้าน?”
“ก็ไม่ใช่!”
“งั้นก็แปลกแล้ว”
เผยจิ้นทำสีหน้าจริงจัง
“ฉันกับภรรยาจะอยู่ด้วยกันยังไง ถึงตาคนนอกอย่างคุณมาตั้งกฎบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่?”
สีหน้ากู้รั่วซีหม่นลง
เสิ่นชิงชิวรีบโต้ทันที
“รั่วซีไม่ใช่คนนอก! เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน!”
“เพื่อนก็ส่วนเพื่อน สามีกับภรรยาก็อีกเรื่อง”
เผยจิ้นยักไหล่
“คุณเสิ่นคงไม่คิดจะให้เพื่อนสนิทมาใช้ชีวิตแทนหรอกนะ?”
เสิ่นชิงชิวพูดไม่ออก
แต่กู้รั่วซีกลับหัวเราะเย็นชา
“เผยจิ้น อย่าคิดว่ามีคุณปู่เสิ่นคอยหนุนหลังแล้วจะเอาเปรียบชิงชิวได้”
“เรื่องที่เธอไม่เต็มใจ ไม่มีใครบังคับได้ทั้งนั้น!”
“คำพูดนี้ฉันเห็นด้วย”
เผยจิ้นวางแก้วน้ำเต้าหู้ลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“แต่คุณกู้ ชอบขีดเส้นให้คนอื่นขนาดนี้ เคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองก็ควรทำตามกฎเหมือนกัน?”
กู้รั่วซีเชิดคาง
“หมายความว่ายังไง?”
เผยจิ้นไม่ตอบ
เขาเดินอ้อมโต๊ะชาแล้วตรงเข้าไปหาเธอ
หนึ่งก้าว
สองก้าว
กู้รั่วซีถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“นายจะทำอะไร?”
“ไม่ใช่บอกว่าต้องห่างสามเมตรเหรอ?”
เผยจิ้นยิ้ม
“ฉันอยากดูว่าตัวคุณเองจะรักษาระยะสามเมตรนี้ได้ไหม”
สีหน้ากู้รั่วซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย
วันนี้เธอสวมรองเท้าส้นสูงแปดเซนติเมตร ด้านหลังก็เป็นโซฟา ถอยไปแค่สองก้าวก็ชนพนักพิงแล้ว
เผยจิ้นยังคงเดินเข้าใกล้
จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ถึงครึ่งเมตร
กู้รั่วซีฝืนรักษาท่าทีเยือกเย็น ก่อนพูดเสียงแข็งว่า
“เผยจิ้น นายลองแตะฉันดูสิ!”
เผยจิ้นยื่นมือขวาออกไป
เพียะ!
ฝ่ามือยันลงบนพนักพิงโซฟา
มืออีกข้างวางพาดที่เท้าแขนอย่างสบาย ๆ กั้นกู้รั่วซีไว้ตรงขอบโซฟา
เขาไม่ได้แตะตัวเธอ แถมยังจงใจเว้นช่องว่างให้เธอเบี่ยงตัวออกไปได้
แต่แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาก็ยังทำให้กู้รั่วซีชะงักหายใจ
“เผยจิ้น!”
เสิ่นชิงชิวลุกพรวดขึ้นมา
“ถอยห่างจากรั่วซีเดี๋ยวนี้!”
แต่เผยจิ้นไม่มองเธอ
เขาจ้องกู้รั่วซีแล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“คุณกู้ ช่วงนี้นอนหลับไม่ค่อยดีใช่ไหม?”
กู้รั่วซีขมวดคิ้ว
“เกี่ยวอะไรกับนาย?”
“กว่าจะหลับก็ต้องรอตีหนึ่งตีสองทุกวัน พอตีหกก็สะดุ้งตื่นแล้ว”
สายตาเผยจิ้นกวาดผ่านใบหน้าเธอ
“รองพื้นปกปิดได้ดีนะ แต่ใต้ตาบวมยังกลบไม่มิด”
แววตากู้รั่วซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“นายสืบเรื่องฉันเหรอ?”
“ไม่จำเป็นหรอก”
เผยจิ้นยกมือชี้บริเวณใกล้กระดูกไหปลาร้าของเธอ
“ตรงนี้มีรอยจาง ๆ รูปร่างเหมือนรอยสายสร้อยกดทับ วันนี้คุณไม่ได้ใส่สร้อย แสดงว่าถอดออกตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อเช้า”
กู้รั่วซีก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
รอยจาง ๆ นั้นซ่อนอยู่ตรงขอบคอเสื้อ ถ้าไม่ตั้งใจมองก็ไม่มีทางสังเกตเห็น
เผยจิ้นพูดต่อว่า
“ด้านในนิ้วชี้กับนิ้วกลางมือขวามีหนังด้าน ปลายนิ้วยังติดสีจาง ๆ จากยาสูบ”
“คุณสูบบุหรี่มานานแล้ว”
กู้รั่วซีหัวเราะเย็นชา
“ผู้หญิงสูบบุหรี่มีตั้งเยอะ นี่มันน่าเอามาอวดตรงไหน?”
“ถ้าเป็นบุหรี่ธรรมดาก็ไม่น่าอวดจริง ๆ”
เผยจิ้นโน้มตัวลงเล็กน้อย
“แต่คุณสูบบุหรี่เม็ดบีดส์รสมินต์นำเข้าที่เย็นซ่าจัด ปลายมวนมีกลิ่นหวาน ตอนคุณถอดแว่นกันแดดเมื่อกี้ฉันก็ได้กลิ่นแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้ากู้รั่วซีหายไป
แม้แต่เสิ่นชิงชิวก็ยังไม่รู้ว่าเธอสูบบุหรี่
เพราะทุกครั้งก่อนเจอเพื่อนสนิท เธอจะบ้วนปากและเปลี่ยนเสื้อผ้าล่วงหน้า
แต่เผยจิ้นทำเหมือนไม่เห็นปฏิกิริยาของเธอ
“อีกอย่าง คุณชอบลงน้ำหนักไปทางซ้ายเวลาเดิน”
“เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามาจากโถงทางเข้า เท้าซ้ายแตะพื้นช้ากว่าเท้าขวาครึ่งจังหวะ ตอนยืนคุยกัน น้ำหนักตัวก็ลงไปทางซ้ายตลอด”
หัวใจกู้รั่วซีบีบรัด
“แล้วมันยังไง?”
“ข้อเท้าขวาเคยบาดเจ็บมาก่อนใช่ไหม?”
เผยจิ้นชี้ไปที่รองเท้าส้นสูงของเธอ
“พื้นรองเท้าสึกไม่เท่ากัน ด้านนอกของเท้าขวาแทบไม่ได้ลงน้ำหนักเลย ใส่รองเท้าแบบนี้นาน ๆ ต้องเจ็บแน่”
กู้รั่วซีตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เมื่อสามปีก่อน เธอเคยบาดเจ็บที่ข้อเท้าขวาตอนเข้าร่วมกิจกรรมขี่ม้าในต่างประเทศ
ตระกูลกู้ปิดข่าวอุบัติเหตุครั้งนั้นไว้ คนนอกไม่มีทางรู้
แม้แต่เสิ่นชิงชิวก็รู้แค่ว่าเธอเคยได้รับบาดเจ็บ
“นายเป็นใครกันแน่?”
น้ำเสียงกู้รั่วซีเปลี่ยนไป
เผยจิ้นตอบด้วยรอยยิ้ม
“ผู้ช่วยตำรวจสถานีตำรวจถนนเก่า เงินเดือนเดือนละสองพันกว่า”
“ปกติช่วยคุณป้าจับแมว บางทีก็ไกล่เกลี่ยคู่ผัวเมียทะเลาะกัน”
กู้รั่วซีกัดฟันแน่น
“เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว! เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ช่วยตำรวจธรรมดาจะสังเกตเห็นได้!”
“ใครบอกว่าผู้ช่วยตำรวจธรรมดาจะสังเกตคนไม่ได้?”
เผยจิ้นยักไหล่
“ต้องจัดการเรื่องขัดแย้งของเพื่อนบ้านทุกวัน ถ้าไม่ดูให้ออกว่าใครโกหก ใครมีพิรุธ ใครกำลังจะลงมือ จะรับมือทันได้ยังไง?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่คุณกู้ ปัญหาที่แท้จริงของคุณไม่ใช่เรื่องสูบบุหรี่หรือข้อเท้าบาดเจ็บ”
หัวใจกู้รั่วซีกระตุกแรง
เผยจิ้นมองมือขวาของเธอที่กำแน่นมาตลอด
“ตั้งแต่เข้าประตูมา คุณก็จับตัวล็อกโลหะบนกระเป๋าไม่หยุด”
“เมื่อกี้ตอนพูดถึงสัญญาของตระกูลเสิ่น คุณจับสามครั้ง พอพูดถึงชีวิตคู่ของชิงชิวก็จับอีกสองครั้ง”
“นี่เป็นท่าทางติดตัวเวลาคุณพยายามข่มความกังวล”
สีหน้ากู้รั่วซีเปลี่ยนฉับพลัน
เผยจิ้นพูดต่อว่า
“คุณไม่ได้แค่เข้าข้างชิงชิวหรอก”
“ช่วงนี้คุณเองก็เจอปัญหา แถมยังเกี่ยวกับครอบครัวด้วย”
“เพราะงั้นคุณถึงได้อ่อนไหวกับเรื่องจัดการชีวิตคู่เป็นพิเศษ”
ห้องรับแขกเงียบลง
นิ้วมือกู้รั่วซีคลายออกอย่างรวดเร็ว
เผยจิ้นเห็นแล้ว แต่ไม่ได้ซักต่อ
เขาดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังกังวล แต่ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเธอต่อหน้าทุกคน
“คุณกู้ อย่ามองทุกคนเป็นคู่แข่งทางธุรกิจไปหมดสิ”
เผยจิ้นถอนมือที่ยันพนักโซฟาออก แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว
“ผมเข้าใจว่าคุณเป็นห่วงเพื่อน”
“แต่เรื่องระหว่างผมกับเสิ่นชิงชิว เราจะจัดการกันเอง”
ในที่สุดกู้รั่วซีก็หายใจได้ตามปกติ
เธอเงยหน้ามองเผยจิ้น แววตาที่เคยตกตะลึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซับซ้อน
ทั้งที่ผู้ชายคนนี้แต่งตัวเหมือนพ่อค้าในตลาดสดแท้ ๆ แต่กลับใช้เวลาไม่กี่ประโยคทำลายบรรยากาศที่เธอพยายามประคองไว้อย่างหมดจด
ที่สำคัญ เขายังรู้จักหยุดให้พอดี
เสิ่นชิงชิวเดินเข้ามาดึงกู้รั่วซีไว้
“รั่วซี อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล!”
กู้รั่วซีไม่ได้ตอบทันที
เธอก้มมองมือขวาของตัวเอง ก่อนมองเผยจิ้น
“ที่นายพูดเมื่อกี้ บางอย่างก็ถูกจริง ๆ”
เสิ่นชิงชิวชะงัก
“รั่วซี?”
กู้รั่วซีสูดหายใจลึกแล้วจัดคอเสื้อให้เรียบร้อยอีกครั้ง
“แต่คุณเผย การสังเกตเก่งไม่ได้แปลว่าคุณชนะแล้วนะ”
“ถ้ามีโอกาส คราวหน้าอยากคุยกับคุณจริงจังสักหน่อย”
เผยจิ้นโบกมือ
“ไม่ล่ะครับ รองประธานกู้”
“ผมไม่รับงานนอกเวลางาน”
กู้รั่วซีอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แต่ใบหูกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ เพราะเสียอาการเมื่อครู่
เสิ่นชิงชิวเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว
“รั่วซี ทำไมยังหัวเราะอีก?”
เผยจิ้นกำลังจะนั่งลงบนโซฟา จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขาก้มมองนาฬิกาดิจิทัลยี่ห้อโนเนมราคา 15 หยวนบนข้อมือ
วินาทีถัดมา
สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนไป!
“แย่แล้ว! สี่โมงสี่สิบแล้ว!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เผยจิ้นก็พุ่งออกนอกประตูไปเหมือนลูกธนูหลุดจากสาย!