“สามล้าน หยิบเงินแล้วไสหัวออกจากตระกูลเสิ่นไปซะ!”
เพียะ!
เช็คใบหนึ่งถูกฟาดลงบนโต๊ะกลาง
เสิ่นชิงชิวกอดอก จ้องชายบนโซฟาอย่างเย็นชา คิ้วตางดงามเต็มไปด้วยความรังเกียจ
แต่เผยจิ้นกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้า
เขาสวมเสื้อเชิ้ตเก่าซีดจนแทบขาว รองเท้าผ้าสีดำคู่ละสิบหยวน ร่างทั้งร่างเอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาหนังแท้อิตาลีราคาหลักล้าน
ในปากยังคาบซาลาเปาไส้เนื้อที่กินไปครึ่งลูก
“คุณเสิ่น คุยกันหน่อยสิ”
เผยจิ้นกลืนไส้เนื้อลงคอ ก่อนชี้ไปที่โต๊ะกลาง
“ช่วยเลื่อนเช็คไปข้าง ๆ หน่อยได้ไหม? มันทับนมถั่วเหลืองของผมอยู่”
เส้นเลือดตรงขมับเสิ่นชิงชิวกระตุก
เธอกุมบังเหียนเครือเสิ่นซึ่งมีมูลค่าหลายแสนล้าน ปกติผู้บริหารคนไหนเห็นเธอก็ต้องนอบน้อมระมัดระวังกันทั้งนั้น
แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับทำเหมือนคำพูดของเธอเป็นแค่ลมผ่านหู!
“เผยจิ้น นายฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”
“ได้ยินแล้ว สามล้านไง”
เผยจิ้นยกนมถั่วเหลืองขึ้นดื่มอึกหนึ่ง แล้วเลื่อนเช็คกลับไปให้เธอ
“แต่คุณเสิ่นเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”
“อะไร?”
“ผมมาแต่งเข้าตระกูล ไม่ได้มาเล่นเกมชิงรางวัลนะ”
เผยจิ้นมองเธออย่างจริงจัง
“จู่ ๆ คุณก็ยื่นโบนัสให้แบบนี้ ผมไม่ค่อยสบายใจเลย”
เสิ่นชิงชิวแทบจะหัวเราะด้วยความโมโห
สามวันก่อน คุณปู่ไม่สนใจคำคัดค้านของเธอ บังคับให้เธอไปจดทะเบียนสมรสกับผู้ชายคนนี้
ประธานเครือเสิ่นผู้สูงส่ง กลับต้องแต่งงานกับตำรวจผู้ช่วยที่ได้เงินเดือนแค่สองพันกว่าหยวน!
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ ตอนผู้ชายคนนี้แต่งเข้าตระกูลเสิ่น คุณปู่ยังแถมเงินให้ตั้งแปดล้าน!
แปดล้านเต็ม ๆ!
เสิ่นชิงชิวสืบประวัติของเขามาแล้ว
พนักงานนอกประจำสถานีตำรวจถนนเก่า ทำงานมาสามปี ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ เงินฝากยังไม่ถึงห้าหลัก
ทุกวันไม่ช่วยป้าข้างบ้านตามหาแมว ก็ช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องจุกจิกไร้สาระให้คนในละแวกนั้น
เป็นพวกเหลวไหลไร้ประโยชน์ชัด ๆ!
“เผยจิ้น ฉันไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับนาย”
เสิ่นชิงชิวเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลง น้ำเสียงเย็นชา
“นายก็น่าจะรู้ดี ระหว่างเราไม่มีทางเกิดความรักขึ้นได้ คุณปู่อายุมากแล้ว ถูกคำหวานของนายหลอกได้ แต่ฉันไม่หลงกลหรอก”
เผยจิ้นเลิกคิ้ว
“คุณเสิ่น ขอแก้หน่อยนะ”
“ข้อแรก ผมไม่ได้หลอกคุณปู่”
“ข้อสอง คุณปู่เป็นฝ่ายขอให้ผมแต่งเข้าตระกูลเอง”
“ข้อสาม ซาลาเปานี่อร่อยดี เอาสักลูกไหม?”
พูดจบ เขาก็หยิบซาลาเปาไส้เนื้ออีกลูกออกมาจากถุงพลาสติก
เสิ่นชิงชิวสูดหายใจลึก
“ลุงฝู!”
พ่อบ้านชราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบก้าวเข้ามา
“คุณหนูใหญ่”
“เก็บข้าวของของผู้ชายคนนี้ออกไปให้หมด แล้วบอกคนขับรถให้ส่งเขากลับถนนเก่า!”
สีหน้าลุงฝูแข็งค้าง
“คุณหนูใหญ่ เกรงว่าจะไม่เหมาะนะครับ”
“ไม่เหมาะตรงไหน?”
“ก่อนนายท่านผู้เฒ่าจะจากไป ท่านกำชับไว้เป็นพิเศษว่าให้จัดการดูแลคุณเขยตามมาตรฐานสูงสุดของตระกูลเสิ่นครับ”
เสิ่นชิงชิวแค่นหัวเราะ
“มาตรฐานสูงสุด? เขาคู่ควรด้วยเหรอ?”
ลุงฝูอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไร
เขาเห็นกับตาว่าตอนนายท่านผู้เฒ่าเชิญคุณเขยท่านนี้เข้าบ้าน ท่านถึงกับยกเหล้าเก็บสะสมมาหลายสิบปีออกมาเลี้ยง
ท่าทีเคารพนบนอบในวันนั้น ลุงฝูยังจำได้ติดตา
“ลุงฝู ไม่ต้องลำบากใจหรอก”
เผยจิ้นโบกมือ
“คุณเสิ่นอยากไล่ก็ปล่อยให้ไล่ไปสิ”
ดวงตาเสิ่นชิงชิวเป็นประกาย
“นายยอมหย่าแล้วเหรอ?”
“ยังไม่ได้ยอมนี่”
เผยจิ้นทำหน้าใสซื่อ
“แค่อยากดูว่าเธอจะไล่ผมยังไง”
เสิ่นชิงชิวโกรธจนอกกระเพื่อม
เธอหยิบเช็คขึ้นมาแล้วปาใส่หน้าเผยจิ้น
“สามล้านไม่พอเหรอ?”
“ได้ ห้าล้าน!”
“แค่นายเซ็นหย่าวันนี้ ฉันจะให้ฝ่ายการเงินโอนเงินให้ทันที!”
ในที่สุดเผยจิ้นก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง
มุมปากเสิ่นชิงชิวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
นั่นไงล่ะ!
ทำเป็นไม่เห็นแก่เงิน ทำเป็นซื่อสัตย์สุจริต
ที่แท้ก็แค่คิดว่าเงินน้อยไป!
แต่ในวินาทีถัดมา เผยจิ้นกลับล้วงนาฬิกาดิจิทัลราคา 15 หยวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“สี่โมงห้านาที”
เขาขมวดคิ้ว
“คุณเสิ่น ถ้าคุยเสร็จแล้ว ผมต้องไปซื้อกับข้าวนะ”
เสิ่นชิงชิวชะงัก
“ซื้อกับข้าว?”
“ใช่สิ เย็นนี้ว่าจะทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน”
เผยจิ้นนับนิ้วคำนวณ
“ช่วงนี้ซี่โครงหมูขึ้นราคา แผงของเฒ่าหวังก็ไม่ยอมปัดเศษให้ ถ้าชักช้าไปกว่านี้ เนื้อดี ๆ คงโดนคนอื่นเลือกไปหมด”
เสิ่นชิงชิวหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง
เธอเป็นถึงประธานบริษัทมูลค่าหลายแสนล้าน เสนอเงินห้าล้านให้เขาหย่า
ไอ้หมอนี่กลับมัวแต่คิดถึงซี่โครงหมูในตลาด!
“เผยจิ้น!”
เสิ่นชิงชิวลุกพรวดขึ้น
“อย่าได้คืบจะเอาศอก!”
“ฉันบอกไว้เลยนะ ตระกูลเสิ่นไม่ใช่ที่ที่คนอย่างนายจะหน้าด้านอยู่ต่อได้!”
เผยจิ้นมองเธอแวบหนึ่ง
จากนั้นก็ค่อย ๆ หยิบซาลาเปาครึ่งลูกสุดท้ายขึ้นมา ยัดเข้าปาก
เคี้ยวจนหมด
กลืนลงคอ
แล้วดื่มนมถั่วเหลืองอีกอึก
ถึงค่อยเช็ดมือ ก่อนล้วงกระดาษเหลืองเก่าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อเชิ้ต
“คุณเสิ่น ในเมื่อคุณยืนกรานจะคุยเรื่องหย่า งั้นเราก็ทำตามกติกาเถอะ”
เพียะ!
กระดาษถูกวางลงบนโต๊ะกลางเบา ๆ
“ดูก่อนสิ”
เสิ่นชิงชิวก้มมองแวบหนึ่ง
《ข้อตกลงคุ้มครองการสมรสและหุ้นพิเศษแห่งตระกูลเสิ่น》
ตรงช่องลงชื่อมีอักษรตัวใหญ่สามตัวเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า เสิ่นกั๋วเฟิง!
ยังมีตราประทับของเครือเสิ่นและตรานูนของหน่วยงานรับรองเอกสารด้วย
สีหน้าเสิ่นชิงชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“นี่มันอะไร?”
“ข้อตกลงที่คุณปู่เซ็นด้วยมือตัวเอง”
เผยจิ้นเอนหลังพิงโซฟา
“แนะนำให้อ่านข้อสามกับข้อเจ็ดให้ดี”
เสิ่นชิงชิวคว้าข้อตกลงขึ้นมา
เพิ่งอ่านไปได้สองบรรทัด รูม่านตาของเธอก็หดวูบ!
ข้อสาม
ระหว่างที่เผยจิ้นแต่งเข้าตระกูลเสิ่น เขามีสิทธิยับยั้งเป็นกรณีพิเศษตามที่ระบุไว้ในข้อตกลง สำหรับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสถานภาพสมรสของเสิ่นชิงชิว การจัดการเรื่องสำคัญที่เกี่ยวกับตัวเธอ และการจัดสรรหุ้นที่เกี่ยวข้อง
ข้อเจ็ด
หากเสิ่นชิงชิวละเมิดข้อตกลงคุ้มครองการสมรสเพียงฝ่ายเดียว จนเข้าเงื่อนไขชดเชยด้วยหุ้น หุ้นหลักร้อยละ 40 ของเครือเสิ่นจะตกเป็นของเผยจิ้นโดยไม่มีเงื่อนไข!
โครม!
สมองของเสิ่นชิงชิวอื้ออึงไปหมด
ร้อยละ 40!
นั่นมันหมายความว่ายังไง?
เครือเสิ่นมีมูลค่ากว่าหลายแสนล้าน
หุ้นหลักสี่ส่วนจากสิบ มากพอจะเปลี่ยนโครงสร้างอำนาจควบคุมทั้งเครือได้!
“เป็นไปไม่ได้!”
เธอเงยหน้าขึ้นทันที
“คุณปู่จะเซ็นข้อตกลงแบบนี้ได้ยังไง?!”
เผยจิ้นแบมือออก
“ผมถึงบอกไงว่าคุณปู่เป็นฝ่ายขอให้ผมมาเอง”
“ถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามท่านสิ”
เสิ่นชิงชิวหันไปมองลุงฝูทันที
“ลุงฝู! นี่ของจริงหรือของปลอม?”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากลุงฝู
“คุณหนูใหญ่ ข้อตกลงนี้เป็นลายมือของนายท่านผู้เฒ่าจริงครับ ส่วนหุ้นที่เกี่ยวข้องก็มีการจัดการคุ้มครองไว้ล่วงหน้าแล้ว”
“อีกอย่าง นายท่านผู้เฒ่าบอกไว้ว่า ใครกล้าฉีกข้อตกลงทิ้งโดยพลการ คนนั้นจะต้องออกไปจากตระกูลเสิ่นครับ”
ร่างเสิ่นชิงชิวโงนเงน
เธอรีบจับขอบโต๊ะไว้
“คุณปู่บ้าไปแล้วหรือไง?!”
เผยจิ้นลูบจมูก
“คุณเสิ่น พูดลับหลังผู้ใหญ่ในแง่ร้ายแบบนี้ ไม่ค่อยกตัญญูเลยนะ”
“หุบปาก!”
เสิ่นชิงชิวกำข้อตกลงแน่น
“ฉันจะหาทนาย!”
“ตามสบายเลย”
เผยจิ้นพูดพลางยิ้มกริ่ม
“แนะนำให้หาคนค่าตัวแพงหน่อย จะได้มืออาชีพ”
“แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ข้อเก้ายังมีข้อตกลงเพิ่มเติมอยู่ด้วย ค่าเสียหายที่เกิดจากการผิดสัญญาโดยเจตนา ฝ่ายที่ผิดสัญญาต้องเป็นคนรับผิดชอบ”
เสิ่นชิงชิวรีบพลิกหน้ากระดาษ
จริงด้วย!
ตัวหนังสือขาวดำเขียนไว้อย่างชัดเจน!
จู่ ๆ เธอก็เข้าใจขึ้นมาว่า ตั้งแต่ต้นจนจบผู้ชายตรงหน้าไม่เคยมีท่าทีลนลานเลย
ไม่ใช่เพราะเขาหน้าหนา
แต่เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าเธอไล่เขาไปไม่ได้!
“เผยจิ้น นายจงใจใช่ไหม?”
“จงใจอะไร?”
“นายรู้อยู่แล้วว่ามีข้อตกลงฉบับนี้ แต่ยังนั่งดูฉันขายหน้า!”
เผยจิ้นทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย
“คุณเสิ่น แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ”
“เมื่อกี้ผมก็ว่าจะพูดแล้ว แต่คุณไม่เปิดโอกาสให้พูดสักหน่อย”
เขาชี้ไปที่เช็คบนโต๊ะ
“อีกอย่าง พอคุณเข้ามาก็เอาเงินสามล้านฟาดใส่ผม ผมก็ต้องให้โอกาสคุณอวดฐานะบ้างสิ”
ลุงฝีรีบก้มหน้าลง
แต่ไหล่กลับสั่นวูบอย่างห้ามไม่อยู่
เสิ่นชิงชิวจ้องเขาเขม็ง
ลุงฝีรีบทำหน้าขึงขังเหมือนเดิม
“คุณหนูใหญ่ ผมไปเปลี่ยนนมถั่วเหลืองร้อน ๆ ให้คุณเขยนะครับ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปทันที
ฝีเท้าเร็วราวกับหนีเอาชีวิตรอด
ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงสองคน
เสิ่นชิงชิวจ้องเผยจิ้นแล้วถามเสียงกัดฟัน
“สรุปนายต้องการอะไรกันแน่?”
เผยจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มีข้าวกิน มีที่ให้อยู่”
“เข้างานออกงานตามปกติ”
“แล้วก่อนห้าโมงเย็น ผมต้องไปรับน้องสาวเลิกเรียน”
เสิ่นชิงชิวชะงัก
“แค่นี้เหรอ?”
“แล้วจะเอาอะไรอีกล่ะ?”
เผยจิ้นย้อนถาม
“คุณเสิ่นคงไม่คิดว่าผมอยากได้เงินของคุณจริง ๆ หรอกนะ?”
เสิ่นชิงชิวหัวเราะด้วยความโมโห
“นายรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไร? รู้หรือเปล่าว่าตระกูลเสิ่นมีเงินเท่าไหร่?”
“รู้สิ”
เผยจิ้นพยักหน้า
“เพราะงั้นผมถึงมาเกาะภรรยากินไง”
เขาพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ
“ในเมื่อไม่ต้องดิ้นรน แล้วจะดิ้นรนไปทำไม?”
“มีข้าวพร้อมให้กินอยู่แล้ว ผมยังจะออกไปแย่งงานคนอื่นอีก ไม่เท่ากับว่าผมมีปัญหาหรือไง?”
เสิ่นชิงชิวแทบจะฉีกข้อตกลงทิ้ง
แต่ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบกระดาษ เธอก็ฝืนข่มใจไว้ได้
หุ้นสี่ส่วนจากสิบ!
เธอฉีกทิ้งไม่ไหว!
เผยจิ้นเอนตัวลงนอนบนโซฟาอีกครั้ง พลางหยิบรีโมตขึ้นมา
“จริงสิ คุณเสิ่น”
“ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“ผมดูทีวีในห้องรับแขกได้ใช่ไหม?”
เสิ่นชิงชิวกัดฟันกรอด
“ได้!”
“แล้วเครื่องดื่มในตู้เย็นล่ะ?”
“ได้!”
“คืนนี้ผมขอใช้ครัวหน่อยได้ไหม?”
“อยากใช้ยังไงก็ใช้ไปเลย!”
เผยจิ้นพยักหน้าพอใจ
“แบบนี้สิ ถึงจะถูก สามีภรรยาก็ควรเข้าใจกันและกัน”
เสิ่นชิงชิวโกรธจนตัวสั่น
ทั้งชีวิตเธอทำสัญญาธุรกิจมานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเอาข้อตกลงแผ่นเดียวมาปิดปากเธอจนเถียงไม่ออก!
แถมอีกฝ่ายยังเป็นตำรวจผู้ช่วยจน ๆ ที่สวมรองเท้าผ้าคู่ละสิบหยวน!
ทันใดนั้น
ติ๊งต่อง!
กริ่งประตูคฤหาสน์ดังขึ้นกะทันหัน
จากนั้นเสียงส้นสูงก็ดังกังวานมาจากโถงทางเข้า
หญิงสาวงดงามล้ำเลิศคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงเข้ารูปสั่งตัดพิเศษและรองเท้าส้นสูงพื้นแดง เดินเปิดประตูเข้ามา
เธอถอดแว่นกันแดด ริมฝีปากแดงยกยิ้มเล็กน้อย
“ชิงชิว ได้ยินว่าเธอมีตัวป่วนตัวแสบมาอยู่ด้วยเหรอ?”
“ให้ฉันมาจัดการเขาเอง!”